เฉียวเซียวเพิ่งจะก้าวออกไป หลีชีชีก็แอบย่องออกมาจากห้องคนไข้ทันที
เธอเดินเลียบไปตามทางเดิน สายตากวาดมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมุ่งตรงไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลกลางโถงใหญ่
“พี่พยาบาลคะ ขอยืม…”
หลีชีชีเพิ่งจะเอ่ยปาก หางตาก็พลันเห็นปาตัวที่เดินถือกล่องข้าวออกจากลิฟต์ กำลังตรงเข้ามาทางเธอ
เธอรีบหุบปากทันที พยาบาลตรงหน้านั่งรออยู่เนิ่นนานด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณสาว คุณต้องการยืมอะไรคะ”
“ฉันต้องการ…” หลีชีชีเว้นวรรค “ขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณสวี่หนานเทียนอยู่ห้องคนไข้ไหน เขาเป็นลุงน้องของฉัน”
เสียงของปาตัวดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณหลี เจ้านายสวี่อยู่ห้องพักคนไข้พิเศษหมายเลขแปด ผมจะพาไป”
“อ้อ…”
หลีชีชีก้มหน้าก้มตาเดินตามปาตัวไปอย่างว่าง่าย
ร่างชายสูงใหญ่กำยำราวกับภูเขาลูกหนึ่ง เกือบกินพื้นที่ทางเดินไปครึ่งหนึ่ง กลิ่นบุหรี่และเหล้าอันฉุนเฉียวแผ่กระจายจนหลีชีชีหายใจแทบไม่ออก
“ลุงปาตัวคะ” หลีชีชีเอ่ยเสียงเบา “บาดแผลของลุงน้อง เป็นอย่างไรบ้างคะ”
“ฮึ” ปาตัวส่งเสียงเย็นชา “คุณหลีไม่ใช่หรือที่ห่วงแต่ศัตรู ตอนนี้ถึงนึกมาถามได้?”
ไม่ควรเอ่ยปากเลยจริงๆ ด้วย… หลีชีชีหุบปากทันที ไม่พูดต่ออีก
แต่ปาตัวดูจะไม่คิดปล่อยเธอง่ายๆ
“ผมจำได้ว่าตอนคุณหลีเป็นเด็ก เวลาป่วยก็ร้องไห้งอแงอยากให้เจ้านายสวี่อยู่เป็นเพื่อน เจ้านายสวี่เพื่อจะดูแลคุณ ถึงกับทำธุรกิจไม่ได้เลย ต้องให้พวกเราไปวิ่งวุ่นแทนให้หมด”
หลีชีชีไม่พูดอะไร ปาตัวพูดต่อ
“เขาอุ้มชูเธอคนนี้ที่เป็นตัวถ่วง ผ่านสามสิบไปแล้วยังไม่มีแฟนสักคน แม้แต่เจ้าเฉียว น้องสาวของเฉียวเซียว ก็ยังต้องให้คนอื่นช่วยแนะนำให้