พี่เซียว…เฉียวเซียว?
หัวใจของพนักงานหนุ่มกระตุกวูบ เขาเหลือบมองนายใหญ่ซึ่งเป็นลุงแท้ๆ ของตัวเอง ผู้จัดการพุงพลุ้ยรีบยิ้มประจบเข้าไปต้อนรับทันที
“พี่เซียวโปรดระงับโทสะ หลานชายฉันมันหัวทึบไม่รู้จักกาลเทศะ ขออย่าได้ถือสาเลย”
เป็นเฉียวเซียวจริงๆ ด้วย! ไปล่วงเกินผู้หญิงของเขา แล้วยังทำให้เขาโกรธอีก จะมีชีวิตรอดหรือ?
พนักงานหนุ่มขาอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที ก้มลงกราบหัวกับพื้นถวายบังคมให้เฉียวเซียวและหลีชีชีคนละครั้ง
“ท่านปู่ ท่านย่า หนูรู้แล้วว่าผิด หนูตาบอดไม่รู้จักภูเขาทอง หนูขอตบหน้าตัวเอง ตบหน้าตัวเอง พี่เซียวขอชีวิตด้วย ขอชีวิตด้วย”
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
พนักงานหนุ่มเริ่มตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงดังแจ่มชัดทำให้หลีชีชีหันมามอง
ถั่วหวานในปากที่เคี้ยวอยู่อมจนแก้มทั้งสองข้างตุ่ย พอสบตากับพนักงานหนุ่มเข้า ก็รีบหันหน้ากลับไปก้มหน้ากินต่อ
ในเค่อนาชิน คนที่กล้ารังแกเฉียวเซียว เบาก็แขนขาหัก หนักก็ตายคาที่ ตบหน้าไม่กี่ทีไม่เห็นจะเป็นอะไร เธอช่วยอะไรพนักงานคนนั้นไม่ได้
ไม่นาน หลีชีชีก็กินถั่วหวานหมดจาน เธอยกจานขึ้นมาสองมือเตรียมจะเลีย
แต่เฉียวเซียวคว้าไปได้อย่างรวดเร็ว
“จะทำอะไร?”
“หิว…”
หลีชีชีหันหน้ามองเฉียวเซียว ปลายลิ้นสีชมพูเผยอเลียริมฝีปากบนโดยไม่รู้ตัว นิ้วเรียวบางเกลี่ยมุมปากอย่างแผ่วเบา ตรงนั้นมีคราบน้ำตาลติดอยู่จางๆ
เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลเหมือนลูกแมวเพิ่งตื่นนอน ทุกอิริยาบถเล็กน้อยกลายเป็นกรงเล็บเล็กๆ เกาคุยอยู่ในใจเฉียวเซียว ทำให้เขาคันคะเยอขึ้นมา