ถึงตอนนี้ ก็ถือว่าได้เปิดเผยเจตนาที่แท้จริงออกมาเต็มที่แล้ว
ลูกน้องของดาบหลังจากเหลือบมองกันและกัน ก็เอามือแตะปืนที่เอวอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้อาไท่และหลินเคอไม่ให้โอกาสพวกเขาอีก ก้าวเท้าหนึ่งทะยานตัวเข้าไปข้างหน้า รีบยกขาเตะก่อนที่พวกนั้นจะชักปืนออกมาได้
การเคลื่อนไหวของทั้งสองคนสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด เตะข้างเหมือนพายุหมุนผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ก็จัดการลูกน้องทั้งหกคนลงไปนอนกองกับพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
วินาทีถัดมา ในมือซ้ายของอาไท่และหลินเคอก็ปรากฏปืนพกขึ้นมาคนละกระบอก ปลายกระบอกปืนทั้งสี่เล็งตรงไปที่หัวของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง
การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป ดาบแม้จะมีจำนวนคนมากกว่า แต่ช่องว่างด้านความแข็งแกร่งนั้นไม่ใช่แค่เพียงเล็กน้อย
เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่น้ำถึงเลือกที่จะอดทนกล้ำกลืน ไม่กล้ายุ่งกับฉีเซียวเหย่
คนกลุ่มนี้ ปกติในเค่อนาชินเหิมเกริมคะนองปากจนชิน ยังไม่กล้าฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้ง
ผู้ชายคนนี้แม่งบ้าไปแล้วจริงๆ!
ขณะที่ดาบครวญครางด้วยความเจ็บปวด สายตาก็จับจ้องไปที่ชายหนุ่มบนโซฟาที่มีท่าทางเกียจคร้านไม่หยุด แววตาสีดำสนิทสะท้อนใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของอีกฝ่าย
เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า ในตอนนี้ถ้าฉีเซียวเหย่ออกคำสั่งเพียงคำเดียว บอดี้การ์ดทั้งสองคนที่ถือปืนอยู่จะเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล แล้วยิงพวกเขาให้เป็นรังผึ้ง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของร่างกายมนุษย์จะดึงเอาความกลัวอันมหาศาลออกมา งอกงามขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างบ้าคลั่ง
บนใบหน้าของดาบไร้ซึ่งความดุร้ายเมื่อครู่ก่อนโดยสิ้นเชิง
เหงื่อปนกับเลือด ไหลหยดลงบนพื้นตามปลายนิ้วสีแดงฉานของดาบอย่างไม่สามารถควบคุมได้ กระเซ็นเป็นละอองน้ำเล็กๆ และยังทำให้ความหยิ่งยะโสของเขากระจัดกระจายไปด้วย