ประตูห้องส่วนตัวถูกปิดลง
ฉีเซียวเหย่สายตาคมกริบกวาดมองรอยข่วนบนใบหน้าดาบที่เกิดจากเล็บมือ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาไปทางหลีชีชีที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"เข้ามา"
หลีชีชีลุกขึ้นยืน เดินผ่านชายหนุ่มหลายคนที่สีหน้าแข็งทื่อตรงหน้า ตรงเข้าไปหาฉีเซียวเหย่อย่างว่าง่าย
นางรู้ดีถึงกฎแห่งการปราบสิ่งที่เหนือกว่า ยิ่งเป็นไอ้เลวผู้สูงศักดิ์กับไอ้แก่หัวโล้นลามก ใครจะไปเลือกอย่างหลัง
หลีชีชีนั่งลงข้างกายฉีเซียวเหย่ รีบเอ่ยปากอธิบายเป็นคนแรก
"ท่านฉี หนูไม่รู้ว่าท่านอยู่ข้างใน ไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกเข้ามา เป็นเขาค่ะ!"
หลีชีชีชี้ไปที่ดาบ "เขาจะลวนลามหนู จะหาเรื่องหนู ยังบอกว่าจะเอาหนู...อย่างนั้น"
พูดจบนางก็กอดอกป้องกันหน้าอกตัวเอง มองสีหน้าของฉีเซียวเหย่อย่างระมัดระวัง
อีกฝ่ายยังคงสงบนิ่ง ค่อย ๆ ดื่มเหล้า ปีกคิ้วแฝงความดุร้ายอันตรายเอาไว้
เห็นว่าหลีชีชียังมีปัญญามาฟ้องเขา แสดงว่านางคงไม่เสียเปรียบ ฉีเซียวเหย่จึงเก็บอารมณ์ลง เอ่ยเสียงเรียบ
"อยากให้ข้าจัดการอย่างไร?"
ปลายคิ้วดาบกระตุก ก่อนที่หลีชีชีจะทันได้ตอบ ก็พุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างโกรธเกรี้ยว
"ข้าจะพูดอะไรนักหนา! อย่าหาว่าข้าไม่ดีเอง หน้าตาแค่นี้ ที่ข้าสนใจคือบุญคุณนักหนาแล้ว กล้า..."
เดินไปได้สองก้าว เสียงปืนจากมือของอาไท่ก็ดังขึ้น หลินเคอหันไปยิ้มให้ดาบ
"ดาบ อยากให้ข้อตกลงเมื่อกี้ยังใช้ได้ ก็แนะนำว่านายพูดน้อย ๆ หน่อย"
ดาบกัดฟันแน่น