หลีชีชีเลือกเดินไปตามทางเล็กๆ ที่เงียบสงบและเปลี่ยว ระหว่างวิ่งก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาอันหนี
"อันหนี คุณลุงตัวเล็กหลับหรือยัง? ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าเขากำลังทำอะไรอยู่?"
"คุณสวี่กับคุณเฉียวออกไปข้างนอกแล้ว"
ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าอันหนีไม่ชอบเฉียวหลินนามากนัก คงเป็นเพราะเสียเงินพนันยังไม่หายโมโห พอเอ่ยถึงเฉียวหลินนาเมื่อไหร่ก็กัดฟันกรอดๆ อันหนีพูดต่อว่า
"เขาบอกว่าจะไปส่งคุณเฉียวที่บ้าน แต่จากตอนเย็นจนตอนนี้ก็ยังไม่กลับ ฉันเดาว่าคืนนี้...คงค้างที่บ้านคุณเฉียวแล้วล่ะ"
หลีชีชีหลุบตาลง
เธอกลัวว่าสวี่หนานเทียนจะโกรธ พยายามหาทางกลับบ้าน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวี่หนานเทียนไว้ใจเธอเกินไป หรือลืมไปเลยจริงๆ ถึงกับไม่โทรหาเธอแม้แต่ครั้งเดียว
หลีชีชีบอกไม่ถูกว่ารู้สึกผิดหวังหรือโล่งใจ
เธอกับสวี่หนานเทียนตกลงกันแล้วว่า ขอแค่อดทนรอ ก็จะได้พบกับผลลัพธ์ที่มีความสุข แต่เธอกลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเธอกับสวี่หนานเทียนกำลังห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะเฉียวหลินนา และก็เพราะฉีเซียวเหย่
พวกเขาถูกคนต่างพาไปคนละทาง สวี่หนานเทียนแยกจากเฉียวหลินนาไม่ได้ ส่วนเธอก็หนีจากฉีเซียวเหย่ไม่พ้น
ชายคนนั้นอันตรายแต่ก็มีเสน่ห์ รุกล้ำเข้ามาโดยไม่มีปี่มีกลอง บุกเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยความตรงไปตรงมาและร้อนแรงของเขา ทำให้เธอได้พบกับความแปลกใหม่และเร้าใจที่ยากจะเทียบได้
เขากำลังค่อยๆ เจาะเข้าไปในหัวใจของเธอ
รอยแยกด้านบนค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามการพบกันแต่ละครั้งระหว่างเธอกับฉีเซียวเหย่
ปลอบประโลมความวิตกกังวลของเธอ และดูดกลืนสติสัมปชัญญะของเธอไปด้วย เธอเริ่มสั่นคลอน เริ่มไม่มั่นคง
ถ้ายังไม่หนีตอนนี้ ก็คงต้องยอมจำนนให้เขาแน่ๆ!