รถแล่นเข้าสู่คฤหาสน์ของฉีเซียวเหย่ในเค่อนาชิน
ทรงปราสาท พื้นที่ไม่ใหญ่นัก ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกใต้แสงจันทร์ รายล้อมด้วยไม้โบราณสูงตระหง่าน กำแพงสีขาวนวลกลมกลืนไปกับต้นสนที่ปกคลุมด้วยหิมะโดยรอบ
“สวยจัง…” หลีชีชีแอบดูออกไปนอกกระจกรถ “เหมือนปราสาทในเทพนิยายเลย”
ฉีเซียวเหย่หันข้างตามองเธอ “ที่นี่ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสวนหลีเลย เธอยังชอบอีกเหรอ?”
“อือ” หลีชีชีพยักหน้า “ชอบ”
บางทีผู้หญิงทุกคนอาจมีเจ้าหญิงอยู่ในใจ ฉีเซียวเหย่เข้าใจได้อย่างเต็มที่ สายตาอ่อนโยนแล้วพยักหน้า
“ชอบปราสาทขนาดนี้ งั้นพอเรื่องที่เค่อนาชินเสร็จ เธอกลับไปอินโดนีเซียกับฉัน ฉันจะซื้อเกาะเล็กๆ ให้เธอเกาะหนึ่ง แล้วสร้างปราสาทที่เป็นของเธอบนนั้น”
“หา?”
หลีชีชีหันกลับมามองสบตาชายหนุ่ม
เธอรู้ว่าฉีเซียวเหย่ไม่ใช่คนเมียนเต๋า ตามที่เขาพูด น่าจะเป็นคนอินโดนีเซีย แต่หน้าตาของผู้ชายคนนี้ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนเอเชีย
“คุณเป็นหมาๆ เหรอ?”
“อะไรนะ?”
หลีชีชีเอามือปิดริมฝีปาก เธอเคยเลี้ยงหมาตัวหนึ่งมาก่อน สายพันธุ์ไม่แท้ สวี่หนานเทียนบอกว่าลูกผสมเรียกว่าหมาๆ เธอจึงตั้งชื่อให้มันว่า “หมาๆ”
หมาๆ คือเพื่อนคนเดียวในวัยเด็กอันหม่นหมองของเธอ รูปร่างใหญ่โต เดินไปไหนก็คอยปกป้องเธอ ต่อมาครั้งหนึ่งมันกัดคนเพื่อช่วยเธอ แล้วก็ถูกทุบตีจนตาย
วันนั้นหลีชีชีร้องไห้จนเป็นลม หลังจากนั้นก็ไม่เคยเลี้ยงหมาอีกเลย
เธอไม่คิดว่าคำนี้จะมีปัญหาอะไร แต่พอเห็นสีหน้าฉีเซียวเหย่ไม่ค่อยดี คิดว่าการเอาคำนี้ไปใช้กับคนมันไม่สุภาพจริงๆ จึงเปลี่ยนคำถามอย่างรู้จักกาลเทศะ