หลีชีชีโผล่หัวเล็ก ๆ ออกมาจากปกเสื้อโค้ท แอบมองไปทางด้านหลัง
เห็นรูกระสุนจาง ๆ สองสามจุดบนกระจกหลัง แต่ยังไม่ทะลุ อดสูดจมูกไม่ได้
"รถท่านฉีเก่งจริง ๆ"
เจ้าตัวเล็กนี่เป็นแบบนี้ทุกที พอเจออันตรายก็ตัวสั่น พอความรู้สึกวิกฤตคลายลงไม่ถึงวินาทีก็กลับมากระฉับกระเฉงได้อีกครั้ง ฉีเซียวเหย่ยิ้มบาง ๆ ส่ายหัว
"ข้างหน้ามีอุโมงค์ ทางตรง ยาวมาก ไม่มีทางโค้งให้ฉันสลัดพวกมันได้ ถ้าโดนพวกมันบังคับให้จอดในนั้นล่ะก็ ตายแน่"
!!!
หลีชีชี "วาบ" หนึ่ง หดตัวกลับเข้าไปในเสื้อทันที
ปากอุโมงค์ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ วินาทีที่รถพุ่งเข้าไป ฉีเซียวเหย่หมุนพวงมาลัยอย่างรุนแรง
ยางเสียดสีกับพื้น เกิดเสียงแหลมเสียดหู ความมืดในอุโมงค์ถูกสว่างวาบขึ้นชั่วครู่
เบนท์ลีย์หมุนตัวกลับทิศตรงนั้นในเสี้ยววินาที ด้วยมุมและความเร็วที่แทบไม่น่าเชื่อ ภายใต้การควบคุมของฉีเซียวเหย่
ในขณะเดียวกัน รถออฟโรดสองคันด้านหลังก็พุ่งเข้าอุโมงค์ตามหลังมาทีละคัน
แสงจากสว่างไปมืด สายตามนุษย์ต้องใช้เวลาสองสามวินาทีในการปรับ
ก็ในช่วงสองสามวินาทีนั้นเอง ชายในตำแหน่งคนขับของรถออฟโรดทั้งสองคันเพิ่งจะเห็นสถานการณ์ในอุโมงค์ชัด ๆ เบนท์ลีย์ก็ส่งเสียงคำรามพุ่งผ่านระหว่างรถสองคัน เฉียดกับพวกมัน แล้วขับย้อนทิศทางลงภูเขาไป
"บ้าเอ๊ย! กลับรถ ไล่ตาม!"
แบบนี้ ฉีเซียวเหย่จึงมีเวลาหนีเพิ่มขึ้น ไม่นานก็ทิ้งรถออฟโรดไว้ข้างหลังได้ไกลลิบ
เขายกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ มองไปทางหลีชีชี
แต่ความรู้สึกของหลีชีชีไม่ค่อยดีนัก เธอถูกการหมุนตัวกลับทิศกลางคันที่ป่าเถื่อนเกินไปของฉีเซียวเหย่ทำให้อวัยวะภายในแทบขยับตำแหน่ง มือกอดหน้าอกไว้ แทบจะอาเจียนออกมา