หัวใจของหลีชีชีหยุดเต้นกึกกะทันหัน เธอพูดไม่ออก มือกุมหน้าอกหายใจเข้าออกลึก ๆ หลายครั้ง
“ฉันโทรมาหา ก็แค่อยากถามว่าแผลของเธอเป็นอย่างไรบ้าง แล้วก็...เมื่อวันนั้น ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”
“เป็นห่วง และขอบคุณงั้นหรือ?”
เสียงของฉีเซียวเหย่เรียบเฉย ต่างจากปกติที่มักจะเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามน่ากลัว อารมณ์ก็เรียบนิ่ง ไม่เหมือนตอนที่เขาโดนพิษไน่ลั่วเซียงเลยแม้แต่น้อย
หลีชีชีไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ได้แต่ส่งเสียง “อืม” เบา ๆ
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง “มีแค่นี้เหรอ? เธอไม่คิดถึงฉันบ้างหรือ?”
——สามวันไม่เจอ คุณหนูหลี ไม่คิดถึงฉันบ้างหรือ เหมือนที่ฉันคิดถึงเธอ?
หลีชีชีทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ หลับตาลงแล้วลืมขึ้น ความคิดย้อนกลับไปในวันที่โทรศัพท์ถึงฉีเซียวเหย่เป็นครั้งแรก
ราวกับได้เห็นชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวที่ใต้ตึกของเธอ ย่อเข่าพิงประตูรถ มองเธอมาแต่ไกลท่ามกลางหิมะโปรยปราย ใบหน้าพร่ามัวไปด้วยควันบุหรี่
เธอไม่เคยเห็นทิวทัศน์หิมะที่สวยงามเช่นนั้นมาก่อน และไม่เคยเห็นร่างสูงสง่างามเช่นฉีเซียวเหย่ท่ามกลางหิมะอันงดงามนั้นมาก่อนเลย
หลีชีชีไม่พูดอะไร ฉีเซียวเหย่ก็ไม่ฝืน เธอค่อย ๆ เอ่ยปากอย่างชวนให้ขบคิด
“คุณหนูหลีช่างไร้หัวนอนปลายเท้า แยกกันสามวัน ฉันคิดถึงเธออยู่ตลอด หมายปองเธอไม่รู้ลืม แต่เธอกลับเพิ่งจะโทรมาได้วันนี้”
ประสบการณ์สามวันนี้ หลีชีชีไม่อยากพูดถึง ได้แต่เม้มริมฝีปากเปลี่ยนเรื่องคุย