ในนาม... พ่อผมรวยเกินไปจริง ๆ

ตอนที่ 3 ยุคเฟื่องฟูแห่งร้านอินเทอร์เน็ต

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฝากทุกคนช่วยเร่งตอนใหม่และคอมเมนต์กันเยอะ ๆ ด้วยนะ!

ขอบคุณที่สนับสนุน หนังสือเล่มนี้ต้องใช้คะแนนประเมิน ขอบคุณเหล่าพ่อบุญธรรมทุกคน!

“ใช่ เครื่องละ 3 หยวน เปิดวันละ 15 ชั่วโมงก็เท่ากับ 45 หยวน เครื่อง 50 เครื่องก็ 2,250 หยวน”

“เดือนหนึ่งก็ 67,500 หยวน คิดค่าเช่าไป 3,000 ค่าแรง ค่าอินเทอร์เน็ต ค่าไฟรวมกันอย่างมากก็ 15,000 ยังเหลืออีกกว่า 50,000 หยวน”

“เครื่องทั้ง 50 เครื่องรวมกันก็แค่สองแสนห้าหมื่นหยวนกว่า ๆ ค่าตกแต่งร้าน ให้ร้านคู่ค้าของเราจัดการก็สักหมื่นหยวน รวมเป็นสองแสนหกหมื่นหยวน ครึ่งปีก็คืนทุนแล้ว หลังจากนั้นเป็นกำไรล้วน ๆ”

พอจ้าวรุ่ยหลงพูดถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็ฉายประกายคมกริบแบบพ่อค้าออกมา

ตู้ป๋อจ้งดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว ครึ่งปีก็คืนทุน หลังจากนั้นร้านหนึ่งก็ทำกำไรล้วน ๆ ปีละสองแสนห้าหมื่นหยวน

ถ้ามีร้าน 100 แห่งล่ะ?

“ร้าน 100 แห่ง ปีหนึ่งก็ทำกำไรสุทธิกว่าสามสิบล้านหยวนเลยเหรอ?” ตู้ป๋อจ้งรีบคำนวณในใจ ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นหลายส่วน

“พี่หลง พี่มั่นใจได้ยังไงว่าจะมีคนเข้ามาเล่นตลอด?”

“เปิดเครื่องวันละ 15 ชั่วโมง พี่รับประกันได้เหรอ? สมัยนี้ซื้อเครื่องกลับมาน่ะง่าย แต่จะให้คนนั่งอยู่ที่นี่ทุกวันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”

ตู้ป๋อจ้งถูมือไปมา เขาไม่เข้าใจธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตนัก กลัวว่าจ้าวรุ่ยหลงจะคิดผิดทาง

จ้าวรุ่ยหลงยิ้มอย่างขบขัน

ที่เขาบอกไป 15 ชั่วโมงน่ะ ยังประเมินต่ำกว่าความเป็นจริงด้วยซ้ำ

ในฐานะคนข้ามเวลามา เขารู้ดีกว่าใครว่าร้านอินเทอร์เน็ตในช่วงสิบกว่าปีแรกของศตวรรษนี้เป็นอย่างไร

ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่ผุดขึ้นทั่วทุกแห่งในยุคหลังอาจผ่านช่วงนิยมไปแล้ว แต่ในเวลานี้ ร้านอินเทอร์เน็ตแทบจะเป็นเครื่องพิมพ์เงินชัด ๆ

เขายังไม่ได้คิดรายได้เสริมจากการขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอก แผ่นขนมรสเผ็ด และบุหรี่ ซึ่งนั่นก็เป็นเงินก้อนโตเหมือนกัน

เครื่องดื่ม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และของจุกจิกพวกนี้กำไรเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่นเปิดร้านอินเทอร์เน็ตอาจต้องกังวลเรื่องคนมารบกวนจากข้างนอก หรือถูกหน่วยงานบางแห่งกลั่นแกล้ง รีดไถสารพัด

ให้ตายเถอะ ใครกล้ามาหาเรื่องจ้าวรุ่ยหลงถึงถิ่นฮั่นตง?

เบื่อชีวิตแล้วหรือไง!

“เอาละ นายไปสำรวจก่อน เรื่องจัดซื้ออุปกรณ์ให้ลองติดต่อบริษัทโทรคมนาคม ขอให้พวกเขาช่วยหาช่องทางติดต่อบริษัทคอมพิวเตอร์เหลียนเซียง ดูว่าจะขอราคาพิเศษได้ไหม”

จ้าวรุ่ยหลงเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า น้ำเสียงกลับมาจริงจัง “ฉันจะวางแผนงานตามนี้ นายจดไว้”

ตู้ป๋อจ้งรีบควักสมุดเล่มเล็กจากกระเป๋ากางเกง แล้วหยิบปากกาจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา ทำท่าตั้งใจฟังเต็มที่

“ข้อแรก นายรีบสำรวจร้านค้าที่เหมาะจะเปิดร้านอินเทอร์เน็ตให้ทั่วเมือง เน้นแถวโรงเรียนกับเขตโรงงาน พื้นที่ต้องไม่ต่ำกว่า 150 ตารางเมตร วางเครื่องได้อย่างน้อย 50 เครื่อง แล้วต้องมีทางหนีไฟกับห้องน้ำแยกต่างหาก ค่าเช่าต่อรองได้ แต่ห้ามเกิน 3,000 หยวนต่อเดือน”

“แถวโรงเรียนค่าเช่าคงไม่ถูก ไม่จำเป็นต้องหาร้านติดถนน ทำเลจะห่างออกมาหน่อยก็ได้ แต่ต้องอยู่ในระยะ 500 เมตร”

ระยะ 500 เมตร เด็กนักเรียนย่อมหาทางเดินมาถึงได้

ขอแค่มีคนมาลองเล่นสักคน ภายในเวลาไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ นักเรียนทั้งถนนก็จะรู้กันหมด

ค่าเช่าเดือนละ 3,000 หยวน ในช่วงต้นศตวรรษนี้ถือว่าไม่เลวแล้ว

ต้องรู้ว่ารายได้เฉลี่ยของคนตอนนี้มีแค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น

ร้านที่เขาเช่าก็ไม่ใช่ทำเลทองอะไร

ตู้ป๋อจ้งรีบจดคำสำคัญว่า “500 เมตร ไม่เกิน 3,000 150 ตารางเมตร” ลงในสมุด ปลายปากกาขีดเขียนเสียงดังซ่า ๆ

“ข้อสอง ไม่ต้องตกแต่งหรูมาก แค่สะอาดสว่างก็พอ ร้านอินเทอร์เน็ตไม่ใช่โรงแรม ไม่ต้องทำอะไรฉูดฉาด ผนังทาสีขาว พื้นปูกระเบื้องธรรมดา เดินสายไฟซ่อนในผนัง โต๊ะใช้แบบมีฉากกั้น เครื่องละหนึ่งที่นั่ง แบบนี้ทั้งจัดการง่ายและดูมีระดับ ไฟต้องสว่าง แล้วก็ต้องจัดระบบระบายอากาศกับควันให้ดี รวมถึงจัดทางหนีไฟให้พร้อม”

จ้าวรุ่ยหลงจำได้ลาง ๆ ว่าปีหน้าที่ไหนสักแห่งจะเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ ทำให้ธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตที่กำลังเฟื่องฟูถูกผลักขึ้นมาเป็นประเด็นร้อนในชั่วข้ามคืน จากนั้นทั่วประเทศก็เริ่มตรวจสอบข้อบกพร่องด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยอย่างเข้มงวด

“ทางหนีไฟ ระบบระบายอากาศกับควัน ร้านสะอาดสว่าง ที่นั่งแยกคนละชุด” ตู้ป๋อจ้งทวนคำไปด้วย ปลายปากกาขยับอย่างรวดเร็ว

“ข้อสาม ไม่ต้องเน้นสเปกเครื่องให้สูงที่สุด แต่ต้องเป็นอุปกรณ์ถูกต้องตามมาตรฐาน และต้องเผื่อประสิทธิภาพไว้ด้วย อีกหนึ่งถึงสองปีข้างหน้าจะได้ไม่ตกยุค ตอนเจรจา นายควรหาคนในวงการมาช่วยแนะนำการเลือกเครื่องด้วย”

“ส่วนราคาต้องคุมให้อยู่ใน 5,000 หยวน ลุงตู้ การซื้ออุปกรณ์ไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ นายต้องคุมให้เข้ม อย่าให้ใครฟันหัวเอาได้”

จ้าวรุ่ยหลงเตือนตู้ป๋อจ้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ไอ้แก่นี่ไม่ใช่คนดีอะไร เรื่องรับเงินใต้โต๊ะเขาทำได้แน่นอน

“ร้านอินเทอร์เน็ตนี่มีประโยชน์กับฉันมาก อีกหน่อยต้องขายต่อ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าแล้วกัน”

ตู้ป๋อจ้งสะดุ้งในใจ รีบวางปากกาแล้วตอบอย่างจริงจัง “พี่รุ่ยหลงวางใจได้ ถ้าเงินมีปัญหาเพราะผ่านมือผม ผมยอมถอดหัวให้พี่เอาไปใช้แทนกระโถนฉี่เลย”

“พอ ๆ ฉันจะเอากระโถนฉี่ใบใหญ่ขนาดนั้นไปทำไม”

จ้าวรุ่ยหลงเหลือบมองตู้ป๋อจ้งแล้วพูดต่อ

“ข้อสี่ ต้องติดอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแบบเอดีเอสแอลเป็นอย่างน้อย ไม่ต้องใช้แบบหมุนโทรศัพท์ 56 เค รุ่นเก่า ตอนนี้เน็ตแบบหมุนโทรศัพท์ทั้งช้าและไม่เสถียร ช่วงคนใช้เยอะก็แทบเข้าไม่ได้ นักเรียนใจร้อน รอ 2 นาทีหน้ายังไม่เปิด คราวหน้าก็ไม่มาแล้ว ถึงเอดีเอสแอลจะแพงหน่อย แต่เร็วกว่า ใช้แล้วดีกว่า ห้ามประหยัดเรื่องนี้เด็ดขาด”

ตอนนี้เป็นช่วงทองที่ธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตเพิ่งเริ่มต้น ใครมีเครื่องดี เน็ตเร็ว คนนั้นก็แย่งลูกค้าไปได้

“ข้อห้า ต้องประชาสัมพันธ์ให้พร้อม อย่าเปิดร้านเงียบ ๆ พิมพ์ใบปลิวมาสักชุด แล้วแจกหน้าโรงเรียนแถวนี้สักสองสามแห่ง ก่อนเปิดร้าน 3 วันจัดโปรโมชัน เติมเท่าไรก็แถมเท่านั้น เรียกคนให้เข้าร้านก่อน”

“เรื่องอื่นนายจัดการตามเห็นสมควร ร้านของนายตู้คงเอาไม่อยู่หรอกมั้ง? ไม่ต้องให้ฉันสอนมากแล้ว”

จ้าวรุ่ยหลงพูดเรียบ ๆ ตู้ป๋อจ้งพยักหน้ารัว ๆ ปิดสมุดแล้วเก็บใส่เสื้อ ยิ้มพลางพูดว่า “พี่หลงวางใจได้เลย พรุ่งนี้ผมจะเริ่มจัดการเรื่องพวกนี้ รีบตอบกลับให้เร็วที่สุด”

แม้ในใจตู้ป๋อจ้งจะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เงินสองสามแสนหยวนก็เท่านั้นเอง

สำหรับคุณชายจ้าวคนนี้แล้ว ไม่ได้มีค่าอะไรเลย ต่อให้เขาแค่อยากเล่นสนุกแบบคุณชาย ต่อให้ขาดทุนก็เป็นเงินของคุณชายจ้าวเอง ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวล

“ได้ งั้นเอาตามนี้ ฉันรอฟังข่าวจากนาย”

จ้าวรุ่ยหลงโบกมือ แล้วก้มตัวเข้าไปในรถเบนซ์เอ็มคลาสที่จอดอยู่ข้าง ๆ ลดกระจกลง ก่อนจะเสริมอีกประโยคว่า

“จำไว้นะ เรื่องความปลอดภัยจากอัคคีภัยห้ามสะเพร่าเด็ดขาด ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมา ไอ้พ่อเฒ่าต้องถลกหนังฉันแน่” พอจ้าวรุ่ยหลงพูดจบ กระจกก็เลื่อนขึ้นช้า ๆ ตัวรถสีดำแล่นไปรวมกับกระแสรถบนถนนอย่างรวดเร็ว

ตู้ป๋อจ้งยืนอยู่ที่เดิม กระทืบเท้าแล้วสบถว่า

“แม่งเอ๊ย ซื้อคอมพิวเตอร์ห่วย ๆ ยังมีเรื่องยุ่งยากตามมาเป็นพรวน คุณชายจ้าวนี่เรื่องมากจริง ๆ”

ถึงจะบ่นอย่างนั้น ตู้ป๋อจ้งก็ไม่กล้าชักช้า เขาก้มตัวเข้าไปในรถเบนซ์อีคลาสที่จอดอยู่ข้าง ๆ สตาร์ตเครื่องแล้วขับไปบริษัทฮุ่ยหลง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป