“มาหาฉันที่ห้อง!”
จ้าวรุ่ยหลงหยิบโทรศัพท์ในห้องขึ้นมา โทรหาถังหมิงเซิง ผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่บริษัท
สิบห้านาทีต่อมา ถังหมิงเซิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบ เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา
“คุณจ้าว เรียกผมหรือครับ?”
จ้าวรุ่ยหลงเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ ในมือคีบซิการ์โกฮิบาที่ยังไม่ได้จุด “นั่งสิ” เขาวางซิการ์ลงบนโต๊ะ แล้วโบกมือให้ถังหมิงเซิงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม
เขาไม่ชอบทำงานที่บริษัท ตั้งแต่โรงแรมฮุ่ยหลงในเมืองลวี่โจวสร้างเสร็จ เขาก็ปรับห้องชุดชั้นบนสุดให้เป็นสำนักงานของตัวเองเสียเลย ทั้งเงียบสงบและโอ่อ่า เวลาพบแขกหรือคุยธุรกิจก็ทำที่นี่
ตอนแรก เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา บริษัทฮุ่ยหลงจึงตั้งอยู่ในเมืองลวี่โจว ไม่ใช่เมืองจิงโจว
โรงแรมกับบริษัทอยู่ห่างกันแค่ถนนเส้นเดียว
“หาทนายที่เชี่ยวชาญกฎหมายลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศให้ฉัน โดยเฉพาะลิขสิทธิ์ที่เกี่ยวกับภาพยนตร์กับเกม ถ้าเคยทำงานในสำนักงานกฎหมายใหญ่ ๆ ในต่างประเทศ แล้วก็เคยว่าความคดีข้ามประเทศมาก่อนจะยิ่งดี” จ้าวรุ่ยหลงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
เจ้าของร่างเดิมชอบดื่มโค้ก แต่เขายังติดรสชาติจากชาติก่อน จึงให้คนเปลี่ยนเป็นชาต้าหงเผาจากภูเขาอู่อี๋
“ได้ครับ คุณจ้าวมีข้อกำหนดเฉพาะเรื่องทนายคนนี้ไหมครับ?”
“อย่างเช่น เพศ อายุ หรือค่าตอบแทน”
“เรื่องพวกนั้นไม่ต้องกังวล ขอแค่ชื่อเสียงดี ส่วนค่าตอบแทนก็ให้สูงกว่าราคาตลาดสัก 20 เปอร์เซ็นต์ นายจัดการตามความเหมาะสมได้เลย”
“อีกอย่าง หาทางรับรองประธานบริษัทที่เข้าใจการพัฒนาเกมมาให้ฉันสักคน ถ้าเคยทำโครงการด้วยตัวเองและเข้าใจการเขียนโปรแกรมด้วยจะยิ่งดี ค่าตอบแทนก็ให้สูงกว่าราคาตลาด ส่วนเรื่องอื่นนายเป็นคนคัดเลือกเอง”
“แล้วก็รับสมัครผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคที่มีความสามารถพัฒนาและดูแลเกมเข้ามาสักกลุ่มหนึ่ง”
จ้าวรุ่ยหลงเสริมอีกประโยค
ส่วนธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตที่ตู้ป๋อจ้งไปจัดการ เขาไม่กังวลเลย
ไม่ว่าจะเป็นการเช่าตึก การตกแต่ง หรือสายอินเทอร์เน็ตของบริษัทโทรคมนาคมกับสเปกคอมพิวเตอร์ เขาไม่สนใจทั้งนั้น
ในฮั่นตง สิ่งที่จ้าวรุ่ยหลงไม่กลัวที่สุดก็คือหน่วยงานพวกนี้
สิ่งที่เขาใส่ใจจริง ๆ คือการเดินทางไปเกาหลีใต้เพื่อคว้าลิขสิทธิ์เกมคลาสสิกและสิทธิ์ดัดแปลงพัฒนาต่อยอด ซึ่งเขาจะลงมืออย่างเอิกเกริกในเร็ว ๆ นี้ หากเดินหมากนี้ได้ดี บริษัทฮุ่ยหลงก็จะได้ขึ้นรถด่วนแห่งยุคอินเทอร์เน็ตอย่างแท้จริง
ส่วนร้านอินเทอร์เน็ตของเขา ก็ต้องได้สิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายเกมนี้แต่เพียงผู้เดียว ถึงจะอุดจุดอ่อนสุดท้ายได้
ถังหมิงเซิงพยักหน้า หยิบสมุดจดที่พกติดตัวออกมาจดคำสำคัญสองสามคำอย่างรวดเร็ว ก่อนเงยหน้าถามว่า “คุณจ้าวครับ โครงการทะเลสาบเยว่หยาของบริษัทเริ่มดำเนินงานในขั้นต้นแล้ว”
“คุณคิดว่าจะใช้เงินทุนเท่าไร แล้วถ้ารับทีมงานเข้ามาจะต้องใช้งบประมาณประมาณเท่าไรครับ?”
คำถามของถังหมิงเซิงทำให้จ้าวรุ่ยหลงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ทันที
เขาจำได้ว่าในเนื้อเรื่องของนิยายเรื่อง ‘ในนามของประชาชน’ ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์ซานสุ่ยหรือบริษัทฮุ่ยหลง ดูเหมือนจะมีปัญหาเพราะบัญชีไม่ชัดเจนและข้อพิพาทเรื่องหุ้น
บริษัทฮุ่ยหลงเป็นบริษัทที่เขาถือหุ้นคนเดียว
ส่วนตู้ป๋อจ้งเป็นผู้จัดการมืออาชีพที่เขาเชิญมาจากเซียงเจียง แต่ในเนื้อเรื่อง ตู้ป๋อจ้งใช้รูปถ่ายกับคลิปลับของเกาอวี้เหลียงข่มขู่จ้าวรุ่ยหลง ดูเหมือนจะเคยพูดว่าจ้าวรุ่ยหลงไม่รักษาคำพูด เบี้ยวหุ้นที่รับปากว่าจะให้ตู้ป๋อจ้ง
สุดท้ายจ้าวรุ่ยหลงจ่ายเงิน 50 ล้านดอลลาร์ฮ่องกงเพื่อยุติเรื่องบาดหมางระหว่างเขากับตู้ป๋อจ้งในคราวเดียว
คฤหาสน์ซานสุ่ยก็ดูเหมือนจะมีปัญหาด้านการเงิน จนก่อให้เกิดเหตุการณ์ต่อเนื่องอีกหลายเรื่อง
เพราะฉะนั้น ครั้งนี้เขาต้องวางโครงสร้างผู้ถือหุ้นและระบบการเงินให้ชัดเจนตั้งแต่แรก
“กลับไปหาเจ้าเหม่ยฉิน แล้วให้เธอโอนเงิน 10 ล้านจากบริษัทออกมา จดทะเบียนบริษัทใหม่”
“ใช้ชื่อบริษัทเทคโนโลยีเครือข่ายสวิ่นหลง รับผิดชอบธุรกิจส่วนใหม่โดยเฉพาะ”
“ฉันให้คุณตู้เตรียมร้านอินเทอร์เน็ตไว้แห่งหนึ่งแล้ว กลับไปหาเขา แล้วให้ร้านนั้นดำเนินงานในนามบริษัทเทคโนโลยีเครือข่ายสวิ่นหลง”
“ต่อไปการซื้อลิขสิทธิ์เกมกับภาพยนตร์ก็ให้ผ่านบัญชีบริษัทนี้ หุ้นทั้งหมดเป็นของฉันคนเดียว”
“ส่วนพนักงานที่รับเข้ามาก็ให้อยู่ในบริษัทใหม่”
เขาไม่คิดจะให้ตู้ป๋อจ้งเข้ามายุ่งกับบริษัทใหม่ กว่าร้านอินเทอร์เน็ตต้นแบบแห่งแรกจะเปิดได้ก็คงต้องใช้เวลาอีกสองเดือนกว่า
ถึงตอนนั้น รองประธานคนใหม่ก็น่าจะเข้ามาทำงานได้พอดี
ให้ตู้ป๋อจ้งอยู่กับบริษัทฮุ่ยหลงต่อไปน่าจะเหมาะกว่า
ถังหมิงเซิงจดคำสั่งของจ้าวรุ่ยหลงอย่างจริงจัง แล้วถามต่อว่า “คุณจ้าวครับ ที่อยู่จดทะเบียนของบริษัทสวิ่นหลงจะตั้งไว้ที่ไหน? ใช้ที่อยู่เดียวกับบริษัทฮุ่ยหลงไหมครับ?”
“ตั้งไว้ที่เมืองจิงโจว”
จ้าวรุ่ยหลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจจดทะเบียนในเมืองจิงโจว ธุรกิจหลักของบริษัทสวิ่นหลงต่อจากนี้จะเกี่ยวข้องกับอินเทอร์เน็ต การตั้งบริษัทไว้ในเมืองเอกของมณฑลย่อมเป็นประโยชน์กว่า ทั้งในแง่การขอรับการสนับสนุนและการเข้าถึงบุคลากรที่มีความสามารถ
โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยใหญ่ ๆ ในฮั่นตงต่างก็กระจุกตัวอยู่ในเมืองจิงโจว การจดทะเบียนที่นี่จะช่วยให้ติดต่อประสานงานกับบุคลากรด้านเทคนิคและทรัพยากรในอุตสาหกรรมได้สะดวกขึ้น การตัดสินใจนี้ไม่มีปัญหาอะไร
“ได้ครับ!”
ถังหมิงเซิงปิดสมุดจด ตอบรับอย่างฉับไว “งั้นพรุ่งนี้เช้าผมจะไปจัดการเลย ให้ทางเจ้าเหม่ยฉินเตรียมเงินไว้ก่อน แล้วค่อยติดต่อหาคนที่เหมาะจะเป็นรองประธาน”
“ส่วนทนาย ผมแนะนำให้ลองหาจากสำนักงานกฎหมายรุ่ยเซิงที่เราเคยร่วมงานด้วยครับ”
“รู้จักกันดีและทำงานไว้ใจได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาปรับตัวกันใหม่”
สำนักงานกฎหมายรุ่ยเซิงเป็นสำนักงานกฎหมายข้ามชาติชื่อดังของอเมริกา เชี่ยวชาญที่สุดในด้านการควบรวมและลงทุนระหว่างประเทศ เทคโนโลยีขั้นสูง ทรัพย์สินทางปัญญา และงานกฎหมายด้านอื่น ๆ
“ได้!”
“หาคนเชื้อสายจีนที่ร่วมงานกันได้ยาว ๆ จะดีที่สุด”
จ้าวรุ่ยหลงพยักหน้าแล้วเสริมอีกประโยค
หลังถังหมิงเซิงออกไป จ้าวรุ่ยหลงเอนหลังพิงเก้าอี้ ยังไม่ทันได้พักหายใจสักครู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหลายครั้ง
“เข้ามา!”
ประตูถูกผลักเปิด คนที่เดินเข้ามาคือเกาเสี่ยวฉิน ในมือยังถือกาแฟมาด้วยหนึ่งแก้ว
“คุณจ้าว”
เกาเสี่ยวฉินเดินมาหยุดข้างเก้าอี้ของเขาเบา ๆ วางกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน แล้วก้มหน้าพูดเสียงค่อย
“ได้ยินว่าคุณกลับมาแล้ว เลยแวะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
ตอนเช้าจ้าวรุ่ยหลงให้ตู้ป๋อจ้งจัดการส่งเธอไปเรียนรู้งานบริหารกับผู้จัดการโจว ทำให้เกาเสี่ยวฉินมองเห็นความหวังที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเองขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน หลังจากเธอกับน้องสาว เกาเสี่ยวเฟิ่ง ถูกคนพาออกมาจากบ้านเกิด ทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของคนอื่นมาตลอด แม้จะมีอยู่มีกินไม่ขาด แต่ก็ไม่เคยมีที่ยืนเป็นของตัวเอง
ยิ่งหลังจากที่จ้าวรุ่ยหลงเมาแล้วบังคับเธอเมื่อปีที่แล้ว เธอก็เริ่มเข้าใจทุกอย่าง
ตอนนี้เธอรู้ดีกว่าใครว่า การต่อต้านไม่มีประโยชน์
สิ่งเดียวที่ทำได้คือค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นไป คว้าทุกโอกาสที่ช่วยให้ตัวเองหยัดยืนได้มั่นคง
จ้าวรุ่ยหลงยื่นบันไดให้เธอแล้ว เธอก็ต้องเกาะมันไว้ให้แน่น ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด
ต่อให้ต้องวางศักดิ์ศรี ใช้ร่างกายแลกกับต้นทุนในการไต่เต้าขึ้นไป เธอก็ยอม
จ้าวรุ่ยหลงเงยหน้ามองเธอ เห็นแววดื้อรั้นเล็ก ๆ ในดวงตาขลาดกลัว ก็อดรู้สึกจนใจขึ้นมาไม่ได้
เขาคือจ้าวรุ่ยหลง แต่ก็ไม่ใช่จ้าวรุ่ยหลงคนเดิม
พูดกันตามตรง สำหรับสาวสวยอ่อนหวานอย่างเกาเสี่ยวฉิน แน่นอนว่าเขาหวั่นไหว แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องใส่ใจผู้หญิงคนนี้
ผู้หญิงคนนี้ควบคุมได้ไม่ง่าย จากการที่เธอเป็นนอมินีให้จ้าวรุ่ยหลง แล้วยังไปเกาะฉีถงเหว่ยได้อีก จะเห็นว่าเกาเสี่ยวฉินมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย ที่เธอประคองตัวไปมาระหว่างจ้าวรุ่ยหลงกับฉีถงเหว่ยได้ ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาเท่านั้น
แต่การมีเล่ห์เหลี่ยมก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
ที่นี่มีพื้นที่ให้เกาเสี่ยวฉินได้แสดงความสามารถอยู่แล้ว ขอแค่ให้ผลประโยชน์มากพอ เธอก็ไม่กล้าและไม่มีทางทรยศเขา
ผู้หญิงคนนี้รู้จักเลือกสิ่งที่ควรเก็บและสิ่งที่ควรปล่อย
“วางกาแฟไว้ตรงนี้”
จ้าวรุ่ยหลงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้วตบต้นขาตัวเองเบา ๆ