หนังสือเล่มนี้เปิดโอกาสให้ตัวละครใช้สมองได้ แต่ความสามารถของผู้เขียนมีจำกัด หากมีจุดไหนไม่สมเหตุสมผลก็ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ ผมจะพยายามแก้ไขโดยไม่กระทบเนื้อเรื่อง ขอบคุณเลขาฯ ทุกท่านที่ช่วยวิจารณ์และชี้แนะแนวทาง!
แววตาของตู้ป๋อจ้งยังมีความใคร่ปนอยู่เล็กน้อย แต่จ้าวรุ่ยหลงกลับไม่ทันสังเกต
“เหล่าตู้ ในบัญชีบริษัทเหลือเงินอยู่เท่าไหร่?”
ตู้ป๋อจ้งได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บความคิด สีหน้าจริงจังขึ้นทันที “พี่หลง ในบัญชีเหลือเงินทุนหมุนเวียนประมาณสามร้อยยี่สิบกว่าล้าน หักเงินที่เราใช้ซื้อที่ดินริมทะเลสาบเยว่หยาแล้ว แค่ลงทุนเบื้องต้นสร้างเมืองอาหารกับโครงการที่อยู่อาศัยก็ต้องใช้เงินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบกว่าล้าน”
“ตอนนี้เรื่องซื้อที่ดินยังอยู่ระหว่างดำเนินการ พอได้ใบรับรองสิทธิใช้ที่ดินของรัฐอย่างเป็นทางการแล้ว ยังต้องจ่ายอีกสองร้อยล้าน เพราะงั้นเงินจริง ๆ ที่เอามาใช้ได้มีแค่ประมาณห้าสิบล้าน”
“ถอนเงินก้อนนี้ออกมาสิบล้าน ฉันจะเอาไปใช้”
จ้าวรุ่ยหลงยกโคล่าขึ้นดื่มอึกหนึ่ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย “เงินที่เหลืออีกสี่สิบล้าน อย่าเพิ่งแตะ พอเข้าฤดูร้อนก็เร่งวางท่อกับงานฐานรากของเมืองอาหารให้คืบหน้า”
“อ้อ ติดต่อบริษัทจัดหาอุปกรณ์บำบัดน้ำเสียและเครื่องกรองน้ำทางยุโรปให้หน่อย ลองศึกษาวิธีจัดการมลพิษของเมืองอาหารให้ดี เรื่องขยะกับน้ำเสียต้องจัดการให้สะอาดที่สุด”
“หา?”
ตู้ป๋อจ้งชะงักไป “พี่หลง ทำไมจู่ ๆ ถึงสนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมล่ะ? เมืองอาหารของเราปล่อยน้ำเสียเข้าท่อระบายน้ำของเทศบาล ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ปล่อยลงแม่น้ำไปก่อน มีเลขาฯ เกาช่วยพูดให้ ใครมันจะกล้ามาตรวจเรา?”
“ไร้สาระ!”
จ้าวรุ่ยหลงจะไม่รู้ได้ยังไงว่าตัวเองพลาดท่าตรงไหน?
พูดได้ว่าโรงงานต้าเฟิงเป็นชนวน แต่เมืองอาหารต่างหากที่เป็นต้นเหตุสำคัญให้เขาต้องติดคุก
“ฉันบอกเลยนะเหล่าตู้ ความเข้าใจแบบนี้ของแกน่ะ ต้องหาเวลาไปเรียนเสริมสักหน่อยแล้วว่ะ”
“ที่แผ่นดินใหญ่ไม่เหมือนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลประโยชน์พื้นฐานของประชาชนสำคัญที่สุด แกต้องศึกษาสถานการณ์ในประเทศให้ลึกซึ้งกว่านี้”
“รู้ไหมว่าใคร ๆ ก็มีหน้าที่รักษาสิ่งแวดล้อม”
“ต่อไปนี้โครงการของบริษัทฮุ่ยหลงต้องเอาเรื่องสิ่งแวดล้อมให้จริงจัง เอาคำขวัญนี้ไปติดไว้ในจุดที่เห็นชัดที่สุดด้วย”
“ได้ยินไหม!”
ในใจตู้ป๋อจ้งด่าจ้าวรุ่ยหลงที่จู่ ๆ ก็สติแตกเรื่องสิ่งแวดล้อมยับเยิน แต่ปากเขาไม่กล้าค้านแม้แต่คำเดียว คุณชายใหญ่ที่สุดของฮั่นตงคนนี้เป็นพวกพูดคำไหนคำนั้น เขายังต้องอาศัยไอ้หมอนี่ทำเงินก้อนโต
ถ้าไม่เห็นแก่ฐานะของจ้าวรุ่ยหลง ตอนนั้นเขาคงไม่ทิ้งกิจการในเซียงเจียงแล้วตามอีกฝ่ายมาบุกเบิกธุรกิจที่ฮั่นตงหรอก
เขารีบก้มหัวประจบ “พี่หลงพูดได้ลึกซึ้งมาก นี่มันแสงนำทางของบริษัทฮุ่ยหลงชัด ๆ!”
“คำพูดนี้ลึกซึ้งจริง ๆ!”
ตู้ป๋อจ้งเองก็ไม่ใช่คนโง่ แม้จ้าวรุ่ยหลงจะจู่ ๆ สนใจมาตรการรักษาสิ่งแวดล้อมจนดูเหมือนคนเสียสติ แต่เขาก็รีบฉวยโอกาสพูดเอาใจ “วิสัยทัศน์พี่หลงนี่เกิดมาเป็นนักธุรกิจใหญ่จริง ๆ พี่อยากปั้นทะเลสาบเยว่หยาให้เป็นต้นแบบเขตพักผ่อนตากอากาศใช่ไหม?”
“ถ้าจัดการเรื่องสิ่งแวดล้อมให้ดี มูลค่าที่ดินก็จะเพิ่มขึ้น ต่อให้อนาคตขายบ้านหรือหาผู้ร่วมลงทุน นั่นก็เป็นจุดแข็งในการแข่งขันของเรา”
จ้าวรุ่ยหลงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเผยสีหน้าชื่นชมออกมา เขาไม่เคยคิดไปไกลขนาดนั้นจริง ๆ
แค่อยากอุดช่องโหว่ที่ทำให้ตัวเองพลาดท่าในอนาคตไว้ก่อน
“เหล่าตู้ แกนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ ว่ะ”
“ที่ดินริมทะเลสาบเยว่หยามีพื้นที่พัฒนาเชิงพาณิชย์และที่อยู่อาศัยกว่าหนึ่งพันหมู่ใช่ไหม? งั้นเอาหนึ่งในสามของพื้นที่มาทำชุมชนเชิงนิเวศระดับไฮเอนด์ อัตราพื้นที่สีเขียวต้องไม่ต่ำกว่า 40% ใช้คำขวัญว่า ‘มีสวนชุ่มน้ำเป็นสิ่งอำนวยความสะดวก ทุกบ้านเห็นผืนน้ำ ทุกครอบครัวใกล้ชิดพื้นที่สีเขียว!’”
“ชุมชนเชิงนิเวศระดับไฮเอนด์แห่งแรกของประเทศ โอบรับทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำทั่วเมือง สะท้อนชีวิตอันยอดเยี่ยม”
“ทางที่ดีควรกำหนดจำนวนจำกัด แล้วให้ผู้ซื้อแสดงหลักฐานทางการเงินและยืนยันตัวตนก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ซื้อ”
“พื้นที่ที่เหลืออีกสองในสาม เอาไปพัฒนาที่อยู่อาศัยความหนาแน่นต่ำกับอาคารสูง ใช้เขตวิลล่าเชิงนิเวศเป็นตัวชูโรง แล้วดันมูลค่าของทั้งโครงการให้สูงขึ้น ลองคิดดูสิ พอเราติดป้าย ‘เขตบ้านหรูเชิงนิเวศแห่งแรกของฮั่นตง’ พวกเศรษฐีใหม่กับเศรษฐีบ้านนอกจะไม่แย่งกันจนหัวแทบชนกันหรือไง?”
คำพูดของตู้ป๋อจ้งทำให้จ้าวรุ่ยหลงฉุกคิด แม้พวกเขาจะไม่เคยลงมือบริหารโครงการบ้านหรูแบบในชาติก่อน แต่ก็เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาบ้าง
ตู้ป๋อจ้งฟังแล้วตาเป็นประกาย ปรบมือรัว ๆ “พี่หลง สมองพี่หมุนเร็วเกินไปแล้ว! แผนนี้สุดยอดจริง ๆ!”
ดวงตาของเขาเป็นประกาย ราวกับเห็นกองเงินกำลังโบกมือเรียกอยู่ตรงหน้า
“ผมจะกลับบริษัทเดี๋ยวนี้ แล้วเรียกฝ่ายออกแบบกับฝ่ายการค้ามาวางแผนใหม่ทันที”
“พี่หลงวางใจได้ ไม่เกินสามเดือน ผมรับรองว่าจะเอาแผนใหม่ไปวางบนโต๊ะทำงานพี่”
จ้าวรุ่ยหลงโบกมือ “ไม่ต้องรีบ มีเรื่องหนึ่งที่แกไปสืบให้ฉันก่อน”
“เอ่อ แกรู้ไหมว่าข้างนอกมีที่เล่นอินเทอร์เน็ตอยู่แถวไหน?”
“หา?”
ร้านอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง
จ้าวรุ่ยหลงยกมือปิดจมูก เกือบถูกกลิ่นบุหรี่ฉุนตรงหน้าทำให้ต้องถอยกรูด เครื่องคอมพิวเตอร์จอใหญ่กว่าสิบเครื่องมีคนนั่งเต็มทุกเครื่อง
“แม่งเอ๊ย เอารถถังขึ้นมาเร็ว รีบเอารถถังไปถล่มมัน!”
“รถเก็บแร่ของฉัน!”
......
จ้าวรุ่ยหลงมองภาพบนหน้าจอตรงหน้า ทั้งแปลกตาและคุ้นเคย ความรู้สึกราวกับข้ามกาลเวลาก็พลันผุดขึ้นในใจ
《เรดอเลิร์ต》
สายฟ้าสีน้ำเงินขาวจากหอคอยปริซึมกระโดดวูบวาบบนหน้าจอ จ้าวรุ่ยหลงจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปากเป็นรอยยิ้มมีเลศนัย
“พี่หลง มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?”
ตู้ป๋อจ้งเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จในเซียงเจียงมาตั้งแต่ก่อน ไม่เคยมาร้านอินเทอร์เน็ตสกปรกโสโครกแบบนี้ที่ไหน
เขาเดินตามหลังจ้าวรุ่ยหลงในชุดสูทเนี้ยบกริบ ดูไม่เข้าพวกกับคนเล่นเน็ตที่สวมเสื้อยืดมอมแมมรอบตัวเลยสักนิด
แต่จ้าวรุ่ยหลงเรียกมา เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ
“เหล่าตู้ ดูที่นี่สิ คึกคักดีไหม?”
“มีเครื่องตั้งสิบสองเครื่อง แกเห็นเครื่องไหนว่างบ้างไหม?”
“พี่หลง ที่นี่มัน...” ตู้ป๋อจ้งพูดได้ครึ่งเดียว พอเห็นสายตาจ้าวรุ่ยหลงก็กลืนคำพูดลงคอ แล้วเปลี่ยนเป็น “ก็คึกคักดีครับ”
“พี่ว่าที่นี่ทำอะไรอยู่?”
“เถ้าแก่ ค่าเล่นเน็ตชั่วโมงละเท่าไหร่?” จ้าวรุ่ยหลงเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า
“ต่อคิวก่อน ไม่มีเครื่องว่าง”
เจ้าของร้านนอนเอนอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ คาบบุหรี่ไว้ในปาก พูดส่ง ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
จ้าวรุ่ยหลงไม่ได้โกรธ สายตากวาดมองรอบร้าน ก่อนเห็นป้ายบนเคาน์เตอร์เขียนค่าเล่นเน็ตไว้ชั่วโมงละ 4 หยวน
พอได้คำตอบแล้ว เขาก็พาตู้ป๋อจ้งเดินออกจากร้าน
“เหล่าตู้ แกเห็นอะไรบ้างไหม?”
“หา?”
จ้าวรุ่ยหลงขมวดคิ้ว พูดอย่างจนใจว่า
“ชั่วโมงละ 4 หยวน ดูคนต่อแถวหน้าร้านสิ ยาวเหยียดขนาดนั้น”
“เครื่องหนึ่งเปิดวันละ 15 ชั่วโมงก็ได้เงิน 60 หยวน เครื่อง 12 เครื่องก็ทำเงินวันละ 720 หยวน เดือนหนึ่งก็เกิน 20,000 หยวนแล้ว”
“สมมติค่าเช่าที่นี่เดือนละ 1,000 หยวน ค่าอินเทอร์เน็ต ค่าแรงกับค่าไฟรวมกันยังไงก็ไม่เกิน 5,000 หยวน ที่เหลืออีก 15,000 หยวนก็เป็นกำไรทั้งหมด”
จ้าวรุ่ยหลงนับนิ้วคำนวณให้ตู้ป๋อจ้งฟัง “คอมเครื่องหนึ่งมีจอภาพกับเคส คีย์บอร์ด เมาส์ โต๊ะเก้าอี้ ถ้าซื้อชุดดี ๆ ก็แค่ห้าพันกว่าหยวน 12 เครื่องรวมกันก็เกิน 60,000 หยวนมานิดเดียว ใช้เวลาแค่สามเดือนกว่า ๆ ก็คืนทุนแล้ว”
“หลังจากนั้นก็ทำกำไรล้วน ๆ”
“แกคิดดูสิ ถ้าเราเปิดร้านที่มีคอม 50 เครื่อง ตกแต่งห้องให้สะอาดเรียบร้อย ใช้อุปกรณ์ดีขึ้นหน่อย แล้วคิดค่าเล่นเน็ตชั่วโมงละ 3 หยวน...”
“สามหยวน?”