เกาเสี่ยวฉินชินกับท่าทีของจ้าวรุ่ยหลงมานานแล้ว ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่ก็ยังเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงบนตักโดยเบี่ยงตัวเล็กน้อย
“เสี่ยวฉิน ช่วงนี้ที่ฉันให้เธอตามผู้จัดการโจวเรียนงานเป็นยังไงบ้าง?”
“คุณจ้าว ฉันกำลังเรียนตามผู้จัดการโจวอยู่ค่ะ มีหลายอย่างที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ เรื่องที่เขาสอนฉันก็จดไว้หมดแล้ว แต่ทำความเข้าใจไม่ค่อยง่ายเท่าไร”
น้ำเสียงของเกาเสี่ยวฉินนุ่มนวล เจือความระมัดระวังอยู่หลายส่วน มือเล็ก ๆ วางอยู่บนไหล่ของจ้าวรุ่ยหลงอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ปล่อยให้เขาบีบคลึงร่างกายของเธอ
“ตอนนั้นที่ฉันเอาตัวเธอมา ก็ถือว่าทำให้เธอลำบากใจอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าเธอตั้งใจทำงานกับฉัน ฉันก็ไม่ปล่อยให้เธอเสียเปรียบหรอก”
ตู้ป๋อจ้งนี่มันคนมีฝีมือจริง ๆ
ชุดกี่เพ้าสำหรับพนักงานต้อนรับของบริษัทนี้ เห็นได้ชัดว่าออกแบบมาอย่างใส่ใจ
เกาเสี่ยวฉินฟังจ้าวรุ่ยหลงพูดต่อ
“การศึกษาของเธอเป็นจุดอ่อน ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้เวลาเธอสักพัก หาครูจากมหาวิทยาลัยครูมาสอนเสริมให้ดี ๆ ไม่อย่างนั้น อย่างน้อยก็ต้องหาทางให้ได้วุฒิมัธยมปลายมา ไม่อย่างนั้นต่อไปเวลาติดต่อกับคนอื่น พึ่งแค่หน้าตาอย่างเดียวคงเอาไม่อยู่”
สองพี่น้องเกาเสี่ยวฉินไม่ได้โง่ เพียงแต่ที่บ้านยากจนมาก จึงต้องลาออกจากโรงเรียนก่อนเรียนจบมัธยมต้น ตู้ป๋อจ้งไปพบเข้าแล้วช่วยปั้นแต่งภาพลักษณ์ให้ ก็เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้เอง
เกาเสี่ยวเฟิ่งเป็นอาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฮั่นต้า ได้รับการป้อนความรู้แบบยัดเยียดอยู่บ้าง แต่ถ้าจะบอกว่าเกาอวี้เหลียงดูไม่ออก ก็เท่ากับดูถูกเลขาธิการเกาของเราแล้ว
พูดให้ชัดก็คือต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ เกาอวี้เหลียงก็แค่ไหลไปตามน้ำเท่านั้น
เพราะงั้น ความรู้ของเสี่ยวเกาก็...ฮึ ๆ นั่นแหละ!
ส่วนพี่เกาฉลาดกว่า ช่วงหลายปีมานี้แอบเรียนรู้อะไรมาไม่น้อย แต่พื้นฐานยังอ่อน แถมยังง่อนแง่นมาก ถ้าต้องออกไปติดต่อกับคนที่จบมาโดยตรงจากสถาบันจริง ๆ คุยกันไม่กี่ประโยคก็ต้องเผยพิรุธ
ดังนั้น การจัดติวอย่างเป็นระบบให้พี่เกาจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน
“ช่วงนี้ฉันจะให้คนหาครูสอนพิเศษให้เธอ เริ่มจากเสริมวิชาพื้นฐานก่อน ส่วนทางบริษัท เธอไม่ต้องยุ่ง เดือนหนึ่งฉันให้เงินใช้เล่น 5,000 หยวน”
“เธอพักอยู่ห้องข้าง ๆ ห้องฉันไปก่อน รอได้วุฒิมัธยมปลายเมื่อไร ฉันค่อยจัดงานอย่างอื่นให้”
เกาเสี่ยวฉินใจหายวาบ แม้เงินใช้เล่นเดือนละ 5,000 หยวนจะถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ดีมากในยุคนี้แล้ว เพราะคนงานทั่วไปได้เงินเดือนเพียงสามถึงสี่ร้อยหยวนเท่านั้น
แต่เธอกังวลว่าจ้าวรุ่ยหลงจะทิ้งเธอไว้ที่นี่จนไม่สนใจหรือเปล่า
เธอรู้คุณค่าของตัวเองดีเกินไปแล้ว ถ้าจ้าวรุ่ยหลงหมดความรู้สึกแปลกใหม่ เธอก็ไม่เหลืออะไรเลย
จ้าวรุ่ยหลงเหมือนจะอ่านใจเธอออก เขายื่นมือมา ใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้นเบา ๆ พลางยิ้มถามว่า “ทำไม? กลัวว่าฉันจะเบื่อคนเก่าแล้วไปหาคนใหม่หรือไง?”
เกาเสี่ยวฉินเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าไม่กล้ามองเขา น้ำเสียงเบาลงอีกเล็กน้อย “ฉันแค่กลัวว่าจะดูแลคุณจ้าวได้ไม่ดีค่ะ”
“แค่เธอมีใจแบบนี้ ฉันก็พอใจแล้ว วางใจได้”
“ฉัน จ้าวรุ่ยหลง ไม่ถึงกับทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วไม่สนใจหรอก พูดง่าย ๆ คือเธอไม่เหมือนผู้หญิงฉาบฉวยพวกนั้นข้างนอก”
“ตั้งใจเรียนไปก็พอ”
“ต่อไปฉันยังมีงานอื่นให้เธอทำ”
พูดจบ จ้าวรุ่ยหลงก็เลิกวางมาด ยื่นมือไปตบเอวด้านหลังของเกาเสี่ยวฉินเบา ๆ
เกาเสี่ยวฉินเข้าใจทันที ก้มตัวพาดลงบนโต๊ะทำงาน
เดือนมีนาคม อากาศในเมืองฮั่นเฉิงอุ่น ๆ หนาว ๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้
จ้าวรุ่ยหลงเดินทางออกจากสนามบินอินชอน โดยมีถังหมิงเซิงกับโจวเจิ้งเซวียนตามหลังมา
โจวเจิ้งเซวียนอายุสามสิบต้น ๆ หน้าตาขาวสะอาด รูปร่างไม่สูง สวมแว่นกรอบทอง เขาเป็นทนายประจำที่จ้าวรุ่ยหลงเชิญมาจากสำนักงานกฎหมายรุ่ยเซิง และเป็นชาวจีนสัญชาติอเมริกัน
ส่วนเหตุผลที่ลงเครื่องที่อินชอน ก็เพราะก่อนหน้านี้เขาแวะไปฮ่องกงเพื่อพบโจวเจิ้งเซวียน ตั๋วเครื่องบินที่ซื้อได้มีปลายทางแค่อินชอน
อย่างไรเสียเกาหลีใต้ก็เป็นประเทศเล็กนิดเดียว แม้ต้องแวะเปลี่ยนเครื่องที่อินชอน ก็มีระยะทางแค่สี่สิบกว่ากิโลเมตรเท่านั้น ถ้าเป็นในประเทศจีนยังไม่ถือว่าข้ามเมืองด้วยซ้ำ
เช้าวันถัดมา ตามเวลานัดหมาย
จ้าวรุ่ยหลงกับพวกอีกสองคนเดินทางมาถึงหน้าอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งในเขตคังนัมของเมืองฮั่นเฉิงตรงเวลา
ในห้องประชุมของบริษัทอาโทส จ้าวรุ่ยหลงได้พบกับชเวอุง
“คุณจ้าว ยินดีต้อนรับสู่บริษัทอาโทสครับ” ชเวอุงเป็นชาวเกาหลีอายุราวสี่สิบปี แต่งตัวเรียบร้อย ผมหวีเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว และพูดภาษาอังกฤษได้คล่องปรื๋อ
จ้าวรุ่ยหลงคนเดิมไม่รู้ภาษาอังกฤษ เขาไม่เคยตั้งใจเรียนหนังสือ อาศัยอำนาจของจ้าวลี่ชุนถึงสร้างผลงานขึ้นมาได้เล็กน้อยในฮั่นตง
ส่วนจ้าวรุ่ยหลงคนปัจจุบัน แม้ก่อนทะลุมิติเขาจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แต่ความรู้ภาษาอังกฤษก็หยุดอยู่แค่การอ่าน ส่วนทักษะการพูดไม่ได้คล่องนัก
ยังดีที่มีโจวเจิ้งเซวียนอยู่ด้วย ในฐานะทนายความชาวจีนสัญชาติอเมริกัน เขาจึงรับหน้าที่พูดคุยกับชเวอุง
“เจ้านายของเราสนใจทรัพย์สินทางปัญญาของเกมตำนานเป็นอย่างมาก การมาเยือนครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อหารือถึงความเป็นไปได้ในการร่วมมือระยะยาวกับบริษัทของคุณ”
ชเวอุงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนตัวจ้าวรุ่ยหลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของนักธุรกิจหนุ่มชาวจีนตรงหน้า
“เกมตำนานเป็นผลงานที่บริษัทอาโทสทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างสรรค์มาหลายปี ไม่ทราบว่าความร่วมมือที่คุณจ้าวพูดถึงมีรูปแบบอย่างไร?”
หลังฟังโจวเจิ้งเซวียนแปลให้ จ้าวรุ่ยหลงก็เอนหลังอย่างไม่เกรงใจ กวาดตามองห้องประชุมอย่างทรงอำนาจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ผมรู้ว่าพัคกวานโฮ ทีมพัฒนาเกมตำนาน ได้พาคนชุดเดิมออกไปตั้งบริษัทเวอม์เมดแล้ว”
“ตอนนี้ทรัพย์สินทางปัญญาของเกมตำนานก็เหมือนของที่กินไม่ลงแต่ทิ้งก็เสียดายสำหรับพวกเขา”
“ผมหมายถึงจะซื้อสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวข้องกับเกมตำนานของอาโทสทั้งหมดแบบเหมาจ่ายครั้งเดียว รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงโค้ดเกม ทรัพยากรงานภาพ วัสดุเสียงประกอบ ตลอดจนสิทธิ์ต่อยอดในอนาคต”
หลังโจวเจิ้งเซวียนแปลจบ สีหน้าของชเวอุงก็แข็งค้างไปชัดเจนหลายวินาที คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“คุณโจว ช่วยบอกคุณจ้าวด้วยว่า ทรัพย์สินทางปัญญาของเกมตำนานเป็นสิ่งที่บริษัทไม่มีวันขาย เราลงทุนทั้งเงินและกำลังคนไปมหาศาล มันเป็นความหวังของบริษัทในอนาคต เงื่อนไขนี้เราคงรับไม่ได้”
น้ำเสียงของชเวอุงเจือการหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
“หึ ๆ!”
จ้าวรุ่ยหลงไม่ใช่คนที่จะหลอกกันได้ง่าย ๆ
เขาเหลือบมองสีหน้าของชเวอุงอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากยกยิ้มบาง ๆ แล้วพูดช้า ๆ หลังโจวเจิ้งเซวียนแปลให้ฟังว่า “บอกเขาว่าเกมที่พัฒนาที่นี่มีส่วนแบ่งตลาดไม่มากอยู่แล้ว เป็นแค่เกมระดับรอง ถูกเกมสวรรค์กดจนแทบไม่มีที่ยืนในตลาด”
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามีลิขสิทธิ์อยู่แค่บางส่วน ถ้าจะมาเจรจาเงื่อนไขกับเรา ก็ต้องแสดงความจริงใจให้เห็นก่อน”
“แล้วบอกเขาด้วยว่า ถ้ายังยึดลิขสิทธิ์ไว้ไม่ยอมปล่อย เราก็ไปจับมือกับเวอม์เมดได้ หรือจะคุยกับฝั่งพัคกวานโฮเพื่อซื้อกิจการโดยตรงก็ยังได้ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ขายได้ราคาดีเลย อาโทสอาจไม่ได้แม้แต่น้ำแกง”
“อย่าลืมว่าบริษัทเอ็นซีซอฟต์กับเกมสวรรค์ต่างหากที่เป็นผู้นำตัวจริงของวงการเกมเกาหลี ส่วนเกมตำนานของอาโทสก็เป็นแค่เกมเลียนแบบกระแส”
“ถึงตอนนั้นแค่บริษัทเอ็นซีซอฟต์ฟ้องพวกเขาเรื่องลอกเลียนแบบ ก็ทำให้พวกเขาล้มละลายได้แล้ว”
หลังฟังโจวเจิ้งเซวียนแปล สีหน้าสงบนิ่งของชเวอุงก็เริ่มมีรอยร้าวในที่สุด
คนจีนกลุ่มนี้เตรียมตัวมาดี ชเวอุงอดรู้สึกจนใจไม่ได้ “ดูเหมือนคุณจ้าวจะศึกษาบริษัทของเรามาอย่างละเอียด ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องราคากัน”
“ไม่ทราบว่าคุณจ้าวคิดจะเสนอราคาเท่าไร?”
จ้าวรุ่ยหลงยิ้มกว้าง ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “ตัวเลขนี้”
“หนึ่งล้านดอลลาร์?” ชเวอุงถามหยั่งเชิง
จ้าวรุ่ยหลงส่ายหน้าอย่างดูแคลน ส่งเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วหุบมือ วางมือทั้งสองประสานกันบนโต๊ะ น้ำเสียงไม่เร่งร้อน “คุณชเว ถ้าคุณมีลิขสิทธิ์ครบถ้วน หนึ่งล้านดอลลาร์ผมก็พอรับได้ แต่น่าเสียดายที่คุณมีอยู่แค่เกินครึ่งเท่านั้น”
“แบบนั้นมันไม่คุ้มราคาหรอก ที่ผมซื้อไปก็แค่อยากลองดูว่าเกมประเภทนี้มีศักยภาพในตลาดจีนแค่ไหน”
“ถ้าเกมแนวนี้มีอนาคต ค่อยไปคุยกับบริษัทเอ็นซีซอฟต์เรื่องลิขสิทธิ์นำเข้าเกมสวรรค์”
“อย่างไรเสีย เกมของคุณก็เป็นแค่ของเลียนแบบ แต่ในเกาหลีใต้ เกมสวรรค์ต่างหากที่เป็นต้นตำรับและครองส่วนแบ่งตลาดมากกว่า”
“พูดกันตรง ๆ เลย 100,000 ดอลลาร์”
“นี่คุณกำลังดูถูกพวกเรา!” ชเวอุงลุกพรวดขึ้นยืน มือทั้งสองยันโต๊ะไว้ หน้าอกกระเพื่อมแรง
เขาสูดหายใจลึกอยู่สองสามครั้ง เหมือนกำลังพยายามข่มความโกรธอย่างเต็มที่ คนจีนหนุ่มคนนี้ไร้มารยาทเกินไปแล้ว
“100,000 ดอลลาร์ยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของต้นทุนพัฒนาเกมของเราด้วยซ้ำ! คุณกำลังฉวยโอกาสซ้ำเติมกันชัด ๆ!”
“ไม่มีทางเป็นไปได้!”
ชเวอุงตะโกน
“งั้นคุณบอกราคามาเองสิ!”
จ้าวรุ่ยหลงพบเจอสถานการณ์มาหลากหลายระหว่างอยู่ในประเทศ เมื่อเผชิญหน้ากับชเวอุงที่กำลังเดือดดาล สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แถมยังยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน
“500,000 ดอลลาร์ นี่คือราคาต่ำสุดของเรา” น้ำเสียงของชเวอุงแหบพร่าเล็กน้อย ตัวเลขนั้นคงเค้นออกมาหลังพยายามกดความโกรธไว้เต็มที่ “ถ้าต่ำกว่านี้ เรายอมไม่ขายดีกว่า”
“250,000 ดอลลาร์ นี่เป็นราคาที่แสดงความจริงใจมากแล้ว”
“ผมบอกแล้วว่าลิขสิทธิ์ในมือคุณไม่ครบ ถ้าครบผมยอมรับราคา 1 ล้านดอลลาร์ได้”
“คุณชเว ก็คุณมีลิขสิทธิ์อยู่แค่ครึ่งเดียวเองนี่นา” จ้าวรุ่ยหลงวางถ้วยชา ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะ “250,000 ดอลลาร์ อย่างน้อยคุณก็ยังได้เงินเข้ากระเป๋า”
“ไม่อย่างนั้น ผมยอมไปคุยกับเวอม์เมดมากกว่า ยังไงผมก็แค่อยากทดลองซื้อ จะซื้อจากใครก็เหมือนกัน” คำพูดของจ้าวรุ่ยหลงฟังดูเบาหวิว แต่กลับเหมือนมีดทื่อ ๆ ที่กรีดลงกลางอกชเวอุงอย่างแรง
“350,000 ดอลลาร์ นี่คือราคาสุดท้ายของผม คุณจ้าว ถ้าคุณยังไม่มีความจริงใจแม้แต่น้อย เราก็คงไม่มีเหตุผลจะคุยกันต่อแล้ว”
“อีกอย่าง ในตลาดเกาหลีใต้ เรายังจะเป็นผู้ดำเนินการต่อและมีสิทธิ์พัฒนาต่อยอดด้วยตัวเอง เรื่องนี้คุณจ้าวก็น่าจะรู้ดี ในประเทศของพวกคุณไม่มีบุคลากรด้านพัฒนาเทคโนโลยีที่จะรองรับการปรับปรุงเกมเวอร์ชันต่อ ๆ ไป”
น้ำเสียงของชเวอุงอ่อนลงแต่ก็ยังแข็งกร้าว พยายามยื่นข้อเสนอพร้อมกับเพิ่มแต้มต่อให้ตัวเอง
ตอนนี้จ้าวรุ่ยหลงดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เขาไม่คิดเลยว่าชเวอุงจะยอมขายลิขสิทธิ์เกมนี้ให้ในราคาแค่ 350,000 ดอลลาร์
ที่จริงก่อนมาที่นี่ เขาตั้งงบไว้ 500,000 ดอลลาร์ เขาจำได้ว่าบริษัทบันเทิงเซิ่งต้าจ่ายเงิน 300,000 ดอลลาร์เพื่อซื้อลิขสิทธิ์เกมสำหรับตลาดจีน
แต่ภายหลังเพราะความสะเพร่าในเงื่อนไขสัญญา หลังเกมดังเป็นพลุแตกขึ้นมา ฝ่ายเกาหลีก็เห็นแก่ผลประโยชน์จนเปลี่ยนใจ เรียกร้องให้เจรจาค่าลิขสิทธิ์ใหม่
เรื่องนี้ทำให้เกิดข้อพิพาทเรื่องลิขสิทธิ์เกมตำนานยาวนานถึง 20 ปี บริษัทบันเทิงเซิ่งต้าต้องจ่ายค่าตอบแทนมากกว่าที่คาดไว้หลายเท่า
“เอาอย่างนี้ 350,000 ดอลลาร์ แต่เราจะไม่แทรกแซงการดำเนินงานในตลาดภายในประเทศของพวกคุณ และจะให้สิทธิ์คุณในการปรับปรุงเกมต่อยอดด้วย นอกจากนี้เราจะเพิ่มให้อีก 50,000 ดอลลาร์ แลกกับสิทธิ์ในเกมภาคต่อยอดที่พัฒนาขึ้นภายหลัง ซึ่งพวกคุณต้องให้สิทธิ์เราเช่นกัน”
“และครั้งนี้จะเป็นการซื้อสิทธิ์ใช้งานถาวรแบบขาดตัว”
“ตัวเกม ซอร์สโค้ด เอกสาร และทรัพยากรเซิร์ฟเวอร์จะต้องส่งมอบให้เราทั้งหมด ส่วนสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาของผลงานต่อยอดในอนาคต รวมถึงสิทธิ์อนุญาตให้บุคคลที่สามร่วมมือ ก็จะตกเป็นของเราด้วย”
จ้าวรุ่ยหลงกล่าวเสริม
“เราจะทำสัญญาค่าบริการรายปี ให้บริษัทของคุณให้การสนับสนุนทางเทคนิคและดูแลรักษาเวอร์ชันเกมต่อไป และพวกคุณต้องรับรองด้วยว่าจะส่งมอบซอร์สโค้ดให้ครบถ้วน ไม่มีข้อบกพร่องทางเทคนิค”
“อีกทั้งต้องยอมให้บริษัทเราส่งคนไปเรียนรู้เอกสารทางเทคนิคและขั้นตอนปฏิบัติงานจริงด้วย”
ชเวอุงขมวดคิ้วแน่น เงื่อนไขที่จ้าวรุ่ยหลงเสนอมาถือว่าเข้มงวดไม่น้อย แต่เขารู้ดีว่าตลาดของเกมนี้ในประเทศจีนแทบเดินมาถึงทางตันแล้ว หากไม่ตอบตกลง เกรงว่าเงิน 350,000 ดอลลาร์ก็อาจไม่ได้มาอยู่ในมือด้วยซ้ำ
แม้เกมจะมีผู้เล่นอยู่บ้างในเกาหลีใต้ แต่กำไรในแต่ละเดือนก็พอแค่จ่ายค่าใช้จ่ายประจำวันของทีมงาน หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป คนทั้งโครงการอาจต้องถูกเลิกจ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จ้าวรุ่ยหลงพูดก็ไม่ผิด พวกเขามีลิขสิทธิ์อยู่แค่เกินครึ่ง ส่วนที่เหลืออยู่ในมือเวอม์เมด แม้ตอนนี้ทั้งสองบริษัทจะยังไม่ได้มีข้อพิพาทเรื่องเกม แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าในอนาคตจะไม่แตกหักกันเพราะปัญหาการแบ่งผลประโยชน์
แทนที่จะกอดระเบิดเวลาที่อาจระเบิดขึ้นมาเมื่อไรก็ได้ไว้ สู้รีบเปลี่ยนมันเป็นเงินเสียตอนที่ยังขายได้ราคาดีกว่า
“ตกลง ซื้อขายกันตามนี้ แต่ผมมีเงื่อนไขสองข้อ ข้อแรก ธุรกรรมนี้ต้องดำเนินการส่งมอบทุกอย่างให้เสร็จภายในสองสัปดาห์ ข้อสอง ข้อพิพาทเกี่ยวกับลิขสิทธิ์กับเวอม์เมด พวกคุณต้องจัดการกันเอง อาโทสจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับการฟ้องร้องทางกฎหมายใด ๆ ที่เกี่ยวข้องอีก”
จ้าวรุ่ยหลงพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่มีปัญหา!”
จ่าย 400,000 ดอลลาร์ก็ได้ลิขสิทธิ์เกมตำนาน ซอร์สโค้ด และเอกสารทางเทคนิคทั้งหมด แถมยังได้การสนับสนุนด้านเทคนิคจากเกาหลีใต้ในอนาคตด้วย สำหรับจ้าวรุ่ยหลงแล้ว นี่เป็นการซื้อขายที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง
ขั้นต่อไปก็แค่ไปเอาลิขสิทธิ์อีก 40% ที่เหลือในมือบริษัทเวอม์เมดมาให้ได้
เมื่อเป็นแบบนี้ เกมตำนานที่ในชาติก่อนมีชะตาพลิกผัน ต้องเข้าไปพัวพันกับข้อพิพาทด้านลิขสิทธิ์หลายครั้ง ก็จะตกอยู่ในมือเขาอย่างครบถ้วน
“ผู้จัดการโจว ต่อจากนี้ผมให้เวลาคุณสองวัน ไปจัดทำและลงนามในสัญญากับอาโทส ตรวจให้แน่ใจว่าข้อกำหนดทุกข้อชัดเจน ไม่มีความกำกวม โดยเฉพาะรายการซอร์สโค้ด สารบัญเอกสารทางเทคนิค และรายละเอียดทรัพย์สินเซิร์ฟเวอร์ รวมถึงการพัฒนาต่อยอดและความร่วมมือทางเทคนิคในอนาคต ต้องระบุให้ครบทุกข้อและแนบไว้กับสัญญา”
“หลังลงนามในสัญญาแล้ว ผู้จัดการถังต้องรีบตามเรื่องการชำระเงินทันที”
ตอนนี้เพิ่งเดือนมีนาคม เขาไม่กังวลว่าบริษัทบันเทิงเซิ่งต้าจะเคลื่อนไหวอะไร
เพราะงั้น รออีกไม่กี่วันก็ยังได้