จุดเช็กชื่อของเหล่าเลขาฯ ทุกท่าน นิยายมีการปรับแก้รูปแบบใหม่ ขอความกรุณาทุกคนช่วยเข้าใจกันด้วย!
ชื่อเรื่องน่าจะเป็น “อำนาจแห่งชาติ: พ่อ ผมรวยเกินไปแล้ว”
เพราะความผิดพลาดของผม เลยพิมพ์ชื่อผิด!
เนื้อเรื่องหลักคือการเกิดใหม่ในปี 2001 หลังงานเลี้ยงฉลองที่จ้าวรุ่ยหลงคว้าสิทธิ์พัฒนา ทะเลสาบเยว่หยา มาได้ เมื่อรู้เนื้อเรื่องและโอกาสจากพัฒนาการของยุคสมัย เขาก็ตัดสินใจละทิ้งธุรกิจสีเทาที่ได้มาจากการใช้อำนาจ แล้วหันไปลงทุนด้านอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีแห่งอนาคต ทุกย่างก้าวล้วนเหยียบอยู่บนจุดเปลี่ยนสำคัญของการพัฒนาประเทศ ทั้งยังมีอิทธิพลต่อการผลักดันการปฏิรูปการคลังที่ดินและการวางโครงสร้างอุตสาหกรรมในฮั่นตงของผู้เฒ่าจ้าว สุดท้ายก็ช่วยให้ผู้เฒ่าจ้าวโดดเด่นเหนือคนอื่นและได้เลื่อนตำแหน่งก่อนกำหนด
ผมไม่ลงเล่นการเมือง แต่ตระกูลจ้าวก็ยังหยั่งรากลึก ต้นไม้ใหญ่ย่อมเป็นที่หมายตาของลมพายุ แต่ลมพัดให้ล้มไม่ได้!
“อืม~”
“ปวดหัวชะมัด!”
ทันทีที่จ้าวรุ่ยหลงตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกเหมือนถูกของแข็งทุบหัวอย่างแรง ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด
หลังปรับสายตาอยู่พักใหญ่ ภาพตรงหน้าจึงค่อย ๆ ชัดขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานแปลกหน้า ตอนนี้เขานอนเปลือยกายอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นตา ข้าง ๆ มีหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งมองเขาอย่างหวาด ๆ
ความเจ็บแปลบแล่นผ่านสมอง ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“พี่หลง ยินดีด้วย ต่อไปบริษัทฮุ่ยหลงของเราต้องรวยแน่!”
“เรื่องไหนในเมืองลวี่โจวที่ฉันจ้าวรุ่ยหลงทำไม่สำเร็จบ้าง!”
“เลขาฯ เกา ไม่ต้องห่วงเรื่องมลพิษ ผมจะใส่ใจแน่นอน นั่นน่ะ เสี่ยวเกา ยังไม่รีบประคองเลขาฯ เกาขึ้นไปพักผ่อนข้างบนอีก!”
......
จ้าวรุ่ยหลงลืมตาขึ้นพรวด รูม่านตาขยายกว้างทันที
บ้าเอ๊ย!
นี่ฉันข้ามมิติมาเหรอ?
เศษเสี้ยวความทรงจำที่ปั่นป่วนในหัวค่อย ๆ ประกอบกันเป็นภาพสมบูรณ์—เมืองลวี่โจว บริษัทฮุ่ยหลง จ้าวรุ่ยหลง... เจ้าของร่างนี้กลับเป็นคุณชายตระกูลจ้าว ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในมณฑลฮั่นตง
แม้เขาจะชื่อจ้าวรุ่ยหลงเหมือนกัน แต่จ้าวรุ่ยหลงคนนี้เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาจากช่วงทศวรรษ 2020 ของศตวรรษที่ 21
ร่างนี้เป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งฮั่นตง ผู้ที่ “ไม่ยอมให้ใครเก่งกว่า”
ลูกชายคนเดียวของจ้าวลี่ชุน เลขาธิการพรรคประจำมณฑลฮั่นตง ผู้คนเรียกเขาว่า “องค์รัชทายาทแห่งฮั่นตง” มีอำนาจกว้างขวางและวางอำนาจบาตรใหญ่ เหมืองในเมืองหลินเฉิง ท่าเรือเมืองจิงโจว และธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในเมืองลวี่โจว แทบทุกแห่งมีเงาของเครือฮุ่ยหลงอยู่
คุณชายใหญ่จ้าวผู้เหิมเกริมถึงขั้นกล้าจ้างมือสังหารไปลอบสังหารโหวเลี่ยงผิง ผู้อำนวยการกองปราบปรามการทุจริตของสำนักงานอัยการเมืองจิงโจว ทั้งยังไม่เห็นเกาอวี้เหลียงกับฉีถงเหว่ยอยู่ในสายตา
บ้าเอ๊ย!
จ้าวรุ่ยหลงหันขวับ อดทนกับอาการปวดหัวแล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวและหันไปมองหญิงสาวข้าง ๆ
“กะ...เกาเสี่ยวฉิน?”
เกาเสี่ยวฉินสะดุ้งกับท่าทีตกอกตกใจของเขา ก่อนพยักหน้าอย่างหวาด ๆ น้ำเสียงแฝงความไม่สบายใจ “พี่หลง ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
“ไม่เป็นไร เธอออกไปก่อนเถอะ” จ้าวรุ่ยหลงข่มความตกใจในใจแล้วโบกมือ
เกาเสี่ยวฉินลุกขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายที่ทรมานเธออย่างหนักเมื่อคืนถึงได้แปลกไปตั้งแต่เช้า
ปกติพอตื่นแล้ว เขาจะให้เธอคอยปรนนิบัติตอนล้างหน้าแต่งตัว แต่เช้านี้กลับไล่เธอออกไปเสียอย่างนั้น...
เกาเสี่ยวฉินเม้มปากเบา ๆ ไม่กล้าถามอะไร สวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วรีบออกจากห้อง พร้อมปิดประตูเบา ๆ ตามหลัง
จ้าวรุ่ยหลงนั่งอยู่ข้างเตียง นวดขมับพลางเรียบเรียงข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว
ปี 2001 เมืองลวี่โจว
เมื่อคืนเขากับตู้ป๋อจ้งเพิ่งฉลองที่ใช้เกาเสี่ยวเฟิ่งจัดการเกาอวี้เหลียงได้สำเร็จ จนคว้าสิทธิ์พัฒนาทะเลสาบเยว่หยามาครอง
นี่เป็นหนึ่งในช่องโหว่สำคัญที่นำไปสู่การล่มสลายของตระกูลจ้าวในอนาคต
แต่จ้าวรุ่ยหลงรู้ดีว่าหัวใจสำคัญที่ทำให้ตระกูลจ้าวถูกกวาดล้างคือจ้าวลี่ชุนไม่มีผู้สืบทอดที่เหมาะสม มรดกทางการเมืองจึงไร้คนสานต่อ อีกทั้งพี่สาวคนโตของเขาแต่งเข้าตระกูลกู่ทางใต้ ส่วนตัวเขาเองก็ยิ่งถลำลึกไปบนเส้นทางทำลายตัวเอง
ตอนนี้เพิ่งได้สิทธิ์พัฒนาทะเลสาบเยว่หยา เกาอวี้เหลียงก็ถูกลากลงน้ำไปแล้ว แต่นี่เป็นเพียงก้าวแรกสู่ความพินาศของตระกูลจ้าว
เขาต้องคิดให้ดีว่าต่อจากนี้ควรทำอะไร
จ้าวรุ่ยหลงหรี่ตา นวดขมับ อาการปวดหัวจากการเมาค้างอย่างหนักทำให้คิดอะไรไม่ค่อยออก
เขาสูดหายใจลึก พลิกตัวลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดม่าน แสงแดดจ้าทำให้ต้องหรี่ตา
ปี 2001 เชียวนะ!
ในประเทศตอนนี้มีแต่โอกาสทำเงิน เขาจ้าวรุ่ยหลงจะทำอะไรไม่ได้บ้าง?
สาเหตุที่ตระกูลจ้าวเดินมาถึงจุดนั้น ท้ายที่สุดก็เพราะมีไพ่ในมือน้อยเกินไป แถมยังประเมินสถานการณ์เบื้องบนผิด จนถูกตระกูลหวังที่อยู่เบื้องหลังจงเจียกับซาหรุ่ยจินฮุบทรัพย์สินไปจนหมด
แต่เขามีวิญญาณจากอีกยี่สิบปีข้างหน้า
ในยุคทองตอนนี้ อาศัยความทรงจำจากชาติก่อน แค่หยิบก้อนอิฐขึ้นมาปา ก็ยังมีทองกระเด็นออกมาได้
เบื้องบนคิดว่าตระกูลจ้าวจัดการง่าย แถมไม่มีแรงสืบทอดต่อใช่ไหม?
แม้เขาจ้าวรุ่ยหลงจะไม่เดินบนเส้นทางการเมือง แต่ชาตินี้เขาจะสร้างตระกูลจ้าวให้กลายเป็นยักษ์ใหญ่ที่มีรากฐานมั่นคงและกิ่งก้านแผ่ไพศาล จนไม่มีใครแตะต้องได้หรือกลืนกินไหว
คนงานขนส่งนับล้านฝากชีวิตไว้กับกิจการนี้!
เทคโนโลยีล้ำสมัยทั้งหมดอยู่ในกำมือ!
จ้าวรุ่ยหลงยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับมองเห็นภาพที่แวดวงธุรกิจของฮั่นตงในอนาคตจะอยู่ในกำมือของตนแล้ว
เขาอยากรู้นักว่าเบื้องบนจะกล้าจิ้มรังแตนนี้หรือเปล่า—เครือข่ายจ้าวใหม่ที่มีคนงานขนส่งหลายล้านคน นักวิจัยหลักหลายหมื่นคน และทรัพย์สินหลายสิบล้านล้าน!
ส่วนตระกูลกู่ที่กว่างหนานน่ะหรือ
เฮ้อ!
ช่างมันเถอะ ตาแก่นั่นก็อยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว ชาติก่อนถ้าตระกูลกู่ไม่เลอะเลือนถึงขั้นไปใกล้ชิดกับพวกปลาหมึกอย่างลึกซึ้ง แถมยังคิดเพ้อฝันว่าจะรอให้พวกทุนปลาหมึกกอบโกยเสร็จแล้วค่อยฉวยโอกาสเป็นชาวประมงที่ได้ประโยชน์
จะลงเอยด้วยการถูกเครือข่ายเมืองหลวงกับพี่ใหญ่ไห่ร่วมมือกันกวาดล้างได้อย่างไร
“ทางตระกูลกู่น่ะ... หลังพี่สาวใหญ่แต่งเข้าไป ดูเหมือนชีวิตจะไม่ค่อยดีนัก”
“เฮ้อ เรื่องนี้เขาก็เปลี่ยนการตัดสินใจของจ้าวลี่ชุนไม่ได้ ตอนนี้ผู้เฒ่าจ้าวกำลังต้องพึ่งพาตระกูลกู่อยู่พอดี”
“อย่างแรกต้องทำให้ร่างกายแข็งแรง บริษัทฮุ่ยหลงต้องเติบโตให้ใหญ่ขึ้น จากนั้นก็จับกระแสทองของอสังหาริมทรัพย์กับอินเทอร์เน็ต แล้วค่อย ๆ วางแผนขยายอุตสาหกรรมไปทั่วประเทศ”
“หนึ่ง ต้องควบคุมฐานธุรกิจจริงที่เกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนให้มากพอ จนเบื้องบนต้องเกรงใจ สอง ต้องแย่งชิงเส้นทางธุรกิจที่กำลังเป็นกระแสในอีกยี่สิบปีข้างหน้า เพื่อให้ความสำคัญของตระกูลจ้าวเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมาก”
“จากนั้นก็ลงทุนดักหน้ากระแสพลังงานใหม่กับเซมิคอนดักเตอร์ สองอุตสาหกรรมเทคโนโลยีที่จะเติบโตอย่างก้าวกระโดดที่สุดในประเทศ”
ที่จริงตระกูลจ้าวไม่ได้ไร้ทางสู้ในแวดวงการเมือง แม้เบื้องบนจะอยากปรับสมดุลอำนาจในฮั่นตงที่ถูกตระกูลจ้าวครอบงำมานานยี่สิบปี จึงส่งซาหรุ่ยจินมาจากต่างถิ่นเพื่อกดดันเกาอวี้เหลียง แต่รากของปัญหายังอยู่ที่จ้าวลี่ชุน
ตราบใดที่ผู้เฒ่าจ้าวไม่ใจอ่อน นี่ก็เป็นเพียงมาตรการถ่วงดุล ไม่ได้หมายความว่าจะต้องกวาดล้างกันจนสิ้นซาก
เขานวดขมับที่ปวดตุบ ๆ สายตาค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น
“พี่หลง ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังครับ?”
ตู้ป๋อจ้งยื่นโค้กกระป๋องแช่เย็นมาให้
“เมื่อคืนสนุกกันสุดเหวี่ยง พี่นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ ไม่งั้นให้เสี่ยวฉินร้องเพลง ‘จอดเรือฉินไหว’ ให้ฟังอีกเพลงก็ได้ครับ”
ตู้ป๋อจ้งยิ้มลามก สายตาจับจ้องเกาเสี่ยวฉินที่เปลี่ยนมาสวมชุดกี่เพ้าของพนักงานต้อนรับแล้วอย่างละโมบ
ในใจเขาสบถด่าคุณชายจ้าวรุ่ยหลง
“แม่งกินคนเดียวไม่แบ่งใครเลย!”
จ้าวรุ่ยหลงรับโค้กแช่เย็นมาแหงนหน้าดื่ม ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ ดับความกระสับกระส่ายที่เหลืออยู่จนหมด
เมื่อมองเกาเสี่ยวฉินที่ดูขลาดกลัว เขาก็นึกถึงเกาเสี่ยวฉินในเนื้อเรื่องขึ้นมา เธอเกิดในครอบครัวชาวประมง แต่ในกระดูกกลับมีความทรหดไม่ยอมแพ้ใคร
แต่ตอนนี้เกาเสี่ยวฉินเพิ่งถูกเขาย่ำยี ยังไม่ได้ถูกตู้ป๋อจ้งแตะต้อง
จ้าวรุ่ยหลงรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาทำได้แค่พยายามชดเชยให้เกาเสี่ยวฉินอย่างดีที่สุด
“เสี่ยวฉิน ช่วยปรับแอร์ให้เย็นลงหน่อย”
เกาเสี่ยวฉินรับคำเสียงเบา เดินเขย่งส้นสูงอย่างระมัดระวังไปยังแผงควบคุมอัจฉริยะตรงผนัง
“เอ่อ ตู้ป๋อจ้ง!”
จ้าวรุ่ยหลงปรับตัวได้เร็วมาก อีกทั้งเดิมทีเขาก็เป็นคุณชายเจ้าสำราญ ก่อนหน้านี้ก็เรียกใช้ตู้ป๋อจ้งตามใจชอบอยู่แล้ว ตู้ป๋อจ้งจึงมองความเปลี่ยนแปลงของจ้าวรุ่ยหลงไม่ออกในทันที
“ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้หน่อย ต่อไปเสี่ยวฉินจะเป็นรองผู้จัดการโรงแรมฮุ่ยหลง หาคนมาสอนงานให้เธอ ให้คุ้นเคยกับโรงแรมและงานบริหารพื้นฐานโดยเร็ว”
จ้าวรุ่ยหลงยื่นนิ้วชี้ไปทางตู้ป๋อจ้ง น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
ตู้ป๋อจ้งชะงัก รอยยิ้มลามกบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มประจบขึ้นมาอีกครั้ง “ได้ครับ พี่หลงไม่ต้องห่วง ผมจะให้ผู้จัดการโจวที่เก่งที่สุดมาสอนเธอ รับรองว่าภายใน 3 เดือนเธอทำงานได้คล่องแน่”
จ้าวรุ่ยหลงพยักหน้า มองเกาเสี่ยวฉินที่เพิ่งกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ สายตาหยุดอยู่บนตัวเธอครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เสี่ยวฉิน มานี่”
เกาเสี่ยวฉินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่กล้าลังเล เดินมาหยุดตรงหน้าจ้าวรุ่ยหลง ก้มหน้าลงเล็กน้อย ประสานมือไว้ตรงหน้าท้อง แล้วคุกเข่าลงข้าง ๆ เขา
“ต่อไปตั้งใจเรียนงานกับผู้จัดการโจว ไม่ต้องกลัวว่าจะทำผิด มีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง”
“มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน”
จ้าวรุ่ยหลงยื่นมือไปลูบศีรษะเธอ เกาเสี่ยวฉินตัวสั่นเล็กน้อย ปีกจมูกขยับสองครั้ง แต่สุดท้ายก็ยังไม่กล้าเงยหน้า เพียงขานรับเสียงเบา
“คุณจ้าว เข้าใจแล้วค่ะ”
จ้าวรุ่ยหลงชักมือกลับแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ไปเถอะ เดี๋ยวไปหาผู้จัดการโจวกับคุณตู้”
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณตู้”
เกาเสี่ยวฉินพยักหน้าอย่างว่าง่าย ลุกขึ้นเดินออกจากห้องด้วยย่างก้าวแผ่วเบา แล้วปิดประตูไม้เนื้อแข็งบานหนาตามหลัง