ดูเหมือนจะเป็นขนมที่ซิงซิงเตรียมไว้ให้ระบบน้อย เด็กคนนั้นใจกว้างจริง ๆ ถึงกับบอกให้หยิบได้ตามใจเลย
พอเห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยคนนี้ ก็ทำให้นึกถึงดวงตาเป็นประกายของระบบน้อยขึ้นมา
“กินสิ”
“นี่คือผลไม้วิเศษเหรอ?”
“ถ้าเธอคิดว่าใช่ ก็ใช่แหละ”
ส่วนเรื่องที่บินได้น่ะ วิญญาณไม่มีร่างกายหรอก พูดให้ถูกคือไม่ได้บิน แต่ลอยต่างหาก～～
ช่างเถอะ อธิบายให้เด็กผู้หญิงฟังก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี
จิ้นหวงไม่อยากอยู่ต่อเพื่อเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่ เธอทำตามวิธีที่ 001 สอน ซ่อนกลิ่นอายของตัวเองทันที ในเมื่อเรื่องราวยังไม่เกิดขึ้นตอนนี้ ก็หาที่สักแห่งฝึกฝนให้ดีเสียก่อนดีกว่า
เมื่อก่อนเพราะปัญหาทางร่างกาย เธอกลัวว่าคนอื่นจะจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จิ้นหวงจึงใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขาลึกที่ไร้ผู้คนเป็นส่วนใหญ่ พึ่งพาตัวเองเป็นหลัก และบางครั้งก็เข้าไปใช้ชีวิตในโลกมนุษย์ สัมผัสความเป็นอยู่ของผู้คนบ้าง
ทุกครั้งที่สงครามปะทุ เธอจะอาศัยพลังชะตาแผ่นดินของต้าฉินหลบไปยังสถานที่ปลอดภัย ถ้าไม่ใช่เพราะการสำรวจสำมะโนประชากร เธอคงหลบซ่อนได้เรื่อยไป พูดได้เลยว่าเทคโนโลยีสมัยใหม่นี่น่ากลัวจริง ๆ
เด็กที่กำลังกินแอปเปิลเงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่าคนตรงหน้าหายไปแล้ว เอ๊ะ?? เทพเซียนตัวโตขนาดนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ?
“ฉา ฉา เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนั้น?”
“แล้วของในมือเธอนั่นอะไร?”
ชายร่างกำยำในชุดหนังสัตว์ที่ปกปิดส่วนสำคัญได้อย่างพอถูไถเดินเข้ามา กล้ามเนื้อทั่วร่างเปี่ยมด้วยพละกำลังพร้อมระเบิด บนแขนยังมีรอยสักลายสงครามอันเป็นเอกลักษณ์ ผมยาวประบ่าที่ไม่ได้จัดทรงนักปลิวไสวไปตามสายลม
ที่จริงแล้วเขาหน้าตาดีทีเดียว เป็นความงามของพละกำลังที่เปี่ยมด้วยความดิบเถื่อน
“พี่ชาย หนูเห็นเทพด้วย ผลไม้นี่เทพให้หนูมา”
“เทพเหรอ?”
ฉือโหยวหัวเราะเยาะ เทพสร้างพวกเขาขึ้นมา แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยสนใจพวกเขาอีก บางทีพวกเขาอาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกทอดทิ้งก็ได้
“งั้นไหนลองบอกสิว่าเทพหน้าตาเป็นยังไง?”
“สวยมาก”
“แล้วก็?”
“……”
ฉาฉาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ทำได้แค่กัดผลไม้เข้าไปเต็มคำอย่างขัดใจ ฮึดฮัดเบา ๆ แล้วพึมพำเสียงค่อย
“ยังไงก็สวยมาก พี่ไม่เข้าใจหรอก”
“ได้ ๆ พี่ไม่เข้าใจก็ได้ งั้นยังอยากกินข้าวไหม?”
“กิน!!!”
ผู้ใหญ่กับเด็กจูงมือกันลงจากเขา จิ้นหวงจึงค่อยปรากฏตัวขึ้น มองส่งทั้งสองคนจากไป
“พวกเขาสนิทกันดีจัง”
เธอนึกถึงพี่ชายคนโตของตัวเอง เขาเป็นคนอ่อนโยนมาก แต่หัวโบราณเกินไปหน่อย ทั้งที่มีโอกาสโต้กลับแท้ ๆ
“พี่สาว ซิงซิงให้เนื้อย่างมาจานหนึ่ง เรามากินด้วยกันนะ”
เสียงร่าเริงปลุกจิ้นหวงให้หลุดจากความทรงจำและความคับแค้น เธอคิดว่าตัวเองปล่อยวางได้แล้ว แต่กลับลืมไม่ลงเสียที บางทีอาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่ตายมันทรมานเกินไป
ตอนระบบน้อยปรากฏตัว ในมือยังถือจานใบหนึ่ง บนนั้นมีเนื้อแกะเสียบไม้ ปีกไก่ หมูสามชั้น และของย่างชิ้นเล็ก ๆ นานาชนิด
เขายกจานขึ้นอย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังยื่นของล้ำค่าให้ดู
“ซิงซิงตั้งใจทำให้พวกเราเลยนะ เธอฝากทักทายพี่ด้วย”
“งั้นฝากทักทายเธอแทนข้าด้วย แล้วก็ขอบใจสำหรับอาหารด้วย”
เมื่ออยู่ต่อหน้าอาหารอร่อย โดยเฉพาะของปิ้งย่าง ความกลัดกลุ้มทั้งหลายก็หายวับไปหมด
ผู้ใหญ่กับเด็กกินกันอย่างมีความสุขมาก แถมยังมีน้ำหมักข้าวสาลีรสชาติดีสุด ๆ ด้วย แต่ของระบบน้อยถูกจิ้นหวงยึดไปเสียแล้ว เด็กห้ามแตะแอลกอฮอล์นะ～～
วันถัดมา ฉาฉาขึ้นไปบนเขาลูกนั้นอีกครั้ง แล้วก็ได้พบกับพี่สาวคนสวยคนนั้นอีก
อีกฝ่ายมักจะให้ผลไม้ลูกโตกับเธอทุกครั้ง รูปร่างไม่ซ้ำกัน รสชาติก็ไม่เหมือนกัน ฉาฉาเรียกรวม ๆ ว่าผลไม้วิเศษ