ดูเหมือนว่าเธอจะเลี้ยงเจ้าระบบตัวน้อยนี่ได้ดีมาก คิดว่าเจ้าของคงเป็นคนอ่อนโยนมากสินะ
ใครบางคน: “ฮัดชิ่ว ใครกำลังคิดถึงฉันอยู่นะ~”
“พี่สาว ฉันจะส่งข้อมูลของโลกใบแรกให้พี่ ลองอ่านดูดี ๆ นะ”
“ได้”
จิ้นหวงหลับตาลง ค่อย ๆ รับข้อมูลเข้ามา เรื่องราวค่อนข้างแปลกใหม่ ในบรรดาระบบตำนานที่เธอรู้จัก นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเรื่องแบบนี้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอถึงลืมตาขึ้น มองเจ้าระบบตัวน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงข้าง ๆ แกว่งขาไปมา ก่อนจะถามยิ้ม ๆ ว่า
“ไม่มีภารกิจจริง ๆ เหรอ?”
“อืม……”
ระบบหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระดากใจ ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่ากะขนาด
“มีนิดหน่อย”
“อะไรล่ะ?”
“กำจัดความแค้นกับไออำมหิตของมนุษย์ยุคแรก โดยเฉพาะของฉือโหยว”
001 มองจิ้นหวงที่เงียบไปอย่างระมัดระวัง แล้วรีบโบกมือ
“ถ้าพี่ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรนะ”
จิ้นหวงลูบหัวเล็ก ๆ ของมัน
“ไม่เป็นไร แล้วข้าต้องทำอย่างไร?”
“พลังชะตาแผ่นดินเพียงเสี้ยวเดียวบนตัวพี่ก็ทำให้ไอแค้นอำมหิตพวกนั้นถูกดูดกลืนจนหมดได้แล้ว”
“……”
จิ้นหวงชักมือกลับ สีหน้าหม่นลง
“ไม่ได้!”
“พี่เข้าใจผิดแล้ว จักรพรรดิองค์ปฐมทรงใช้วิถีสังหาร ไอแค้นอำมหิตแบบนี้กลับเป็นเหมือนอาหารบำรุงเสียด้วยซ้ำ”
“ข้าไม่เชื่อ!”
นั่นเป็นความคิดถึงเพียงหนึ่งเดียวที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ ต่อให้จะเป็นอมตะหรือไม่ก็ไม่สำคัญ แต่โชคชะตาของต้าฉินจะสูญเสียไปไม่ได้เด็ดขาด!!
“ก็ได้ค่ะ พี่ไม่ทำก็ไม่เป็นไร ถือว่าไปเที่ยวก็แล้วกัน”
001 ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง แต่ไม่นานก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงใจ
“อืม”
จิ้นหวงพยักหน้า เธอมองออกว่าเจ้าระบบตัวน้อยไม่ได้โกหก ก็เพราะเป็นแบบนี้ ถึงทำให้คนรู้สึกลำบากใจได้ง่าย
เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ
“ถ้าไม่เป็นไรจริง ๆ ข้าก็ยินดีลองดูสักครั้ง แล้วเป็นอย่างไร?”
“ได้เลย!!”
ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้ จึงเริ่มใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกใบแรกด้วยความยินดี
เพื่อให้เธอสัมผัสความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ยุคแรกกับเทพเจ้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น 001 จึงส่งวิญญาณของจิ้นหวงไปยังยุคบรรพกาลโดยตรง ตอนนั้นมนุษย์ยุคแรกเพิ่งถูกเหนียงเหนียงหนี่ว์วาสร้างขึ้น พวกเขาเป็นมนุษย์กลุ่มแรก
บางทีสำหรับเหนียงเหนียงหนี่ว์วา มนุษย์เหล่านี้อาจเป็นเพียงสิ่งทดลอง หลังจากสร้างเสร็จ นางก็จากไปและไม่ได้ใส่ใจพัฒนาการหลังจากนั้นอีก
พวกเขามีอายุขัยยืนยาว ร่างกายแข็งแกร่งทัดเทียมเทพเจ้า เพียงแต่ไม่รู้วิธีฝึกฝน เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนคนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาออกล่าสัตว์ ทำเสื้อผ้าแบบง่าย ๆ แยกแยะสมุนไพรพื้นฐานเพื่อรักษาโรค และหาเชื้อไฟมาให้ความอบอุ่นได้
แต่ทั้งหมดนี้ยังไม่เพียงพอ ภัยพิบัติจากธรรมชาติและความวุ่นวายที่เกิดจากมนุษย์ด้วยกัน ต่างคร่าชีวิตเด็ก ๆ ของมนุษย์ยุคแรกไปหลายคนเป็นระยะ
ฉือโหยวในฐานะผู้นำของมนุษย์ยุคแรก มีงานยุ่งทุกวัน ทั้งที่พยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่เด็ก ๆ ก็ยังต้องสิ้นลมหายใจด้วยเหตุผลต่าง ๆ
จิ้นหวงมองทุกสิ่งอยู่ในสภาพวิญญาณ โดยไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เธอเห็นภาพโหดร้ายมามากมายจนชาชินไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะความเป็นอมตะเป็นสิ่งที่ท่านพ่อมอบให้ เธอคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปนานแล้ว
“คุณเป็นเทพเหรอ?”
“??”
จิ้นหวงมองเด็กหญิงมนุษย์ยุคแรกที่ไม่รู้ว่าเดินมาอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไร แล้วหันมองรอบ ๆ อย่างสงสัย แต่บริเวณนี้ไม่มีคนอื่น เธอมั่นใจว่าเด็กหญิงกำลังมองเธออยู่
“เธอมองเห็นข้าเหรอ?”
“อื้ม เห็นสิ คุณบินได้ด้วย”
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกาย
“มีแต่เทพเท่านั้นที่บินได้”
“ข้าไม่ใช่เทพหรอก ข้าเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนเท่านั้น”
จิ้นหวงหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของของระบบ แล้วยื่นให้เด็กหญิง