จนกระทั่งวันนั้น เทพธิดานับไม่ถ้วนจากภูเขาคุนหลุนเดินทางมายังผืนแผ่นดินแห่งนี้ พวกเธอถูกเรียกรวมกันว่าเทพธิดาฉางเอ๋อ มีหน้าที่สอนมนุษย์ยุคแรกให้เพาะปลูก รู้จักสมุนไพรและรักษาโรค รวมถึงก่อไฟทำอาหาร
พวกเธอประกาศคุณงามความดีอันยิ่งใหญ่ของซีหวังหมู่ พร้อมวางท่าราวกับอยู่เหนือผู้คน ในบรรดาพวกเธอมีฉางเอ๋อหญิงสวมชุดแดงคนหนึ่ง ซึ่งมีหน้าที่ปลุกดวงอาทิตย์ทุกวัน เธอชื่อหูพั่ว และยังมีลูกมือคนหนึ่งชื่อยา
นอกจากฉาฉาแล้ว ต่อให้เป็นฉางเอ๋อเหล่านี้ก็ไม่มีใครมองเห็นจิ้นหวง เธอจึงเดินไปเดินมาอย่างเปิดเผยได้ตามใจชอบ
ตามหลักแล้ว มนุษย์ธรรมดาควรยำเกรงเทพเจ้า แต่ใครใช้ให้พ่อของเธอดูเหมือนเทพเจ้ามากกว่ากันล่ะ เพราะอย่างนั้นเธอจึงดูแคลนฉางเอ๋อพวกนี้ที่ไม่มีฝีมือสักนิด แต่กลับพูดมากเหลือเกิน
อยากสอนก็สอน ไม่อยากสอนก็ไม่ต้องสอน ทำหน้าบึ้งตึงใส่คนอื่นทุกวันไปเพื่ออะไรนะ
แล้วยานั่นอีก ถึงกับโดนกระต่ายขาวตัวน้อยของฉาฉาทำเอาร้องไห้ได้ ช่างเก่งจริง ๆ เลยนะ
ในฐานะมนุษย์ จิ้นหวงยังไงก็เอนเอียงไปทางมนุษย์มากกว่า ส่วน 001 เองก็เพราะโฮสต์ทั้งสองเป็นมนุษย์เหมือนกัน ถึงได้เอาฉางเอ๋อพวกนี้ที่หลงตัวเองว่าเหนือกว่าคนอื่นไปนินทาอยู่บ่อย ๆ
นานวันเข้า จิ้นหวงก็พลอยติดนิสัยไปด้วย อาศัยว่าไม่มีใครเห็นเธอ เธอกับฉาฉาเคยแอบพูดถึงฉางเอ๋อในแง่ร้ายกันเบา ๆ
เฉพาะเวลาแบบนี้เท่านั้นที่เธอรู้สึกราวกับได้กลับไปเป็นอิ๋งอินม่านผู้ไร้เดียงสา สดใสร่าเริง และได้รับการปกป้องจากพ่ออีกครั้ง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอกับฉาฉาจะคุยกันถูกคอ แต่ไม่คิดเลยว่าฉาฉาจะหันไปเล่าเรื่องที่จิ้นหวงบ่นให้ฉือโหยวฟังทันที
「พี่สาว ยาไปยั่วยวนฉือโหยวแล้ว พวกเราไปดูกันไหม?」
「ไม่ไป ๆ เขากำลังคบกันอยู่ พวกเราจะไปเกะกะทำไม สู้ใช้เวลาช่วงนี้ฝึกให้ดีไม่ดีกว่าเหรอ พลังวิญญาณในดินแดนโบราณหาได้ยากมากนะ」
หลายวันก่อน ระบบตัวน้อยทำตัวลึกลับ ไม่รู้ไปเอาวิชาฝึกวิญญาณมาจากไหน เหมาะกับตัวตนที่เดินทางข้ามภพได้ด้วยวิญญาณอย่างเธอมาก
ระบบตัวน้อยบอกว่าซิงซิงเป็นคนไปแลกมาจากคนในโลกบำเพ็ญเซียน ยังมีวิชาสำหรับโจมตี ป้องกัน และหลบหนีอีกหลายเล่ม ซึ่งต้องรอให้เธอกลับเข้าร่างก่อนถึงจะฝึกได้
เมื่อก่อนเธออาศัยร่างกายล้วน ๆ ฝืนรับมือ ตอนนี้มีโอกาสพร้อมแล้ว ก็ต้องรีบสะสมกำลังไว้ให้มากที่สุด
ระบบตัวน้อยไม่ค่อยเข้าใจพวกคลั่งฝึกวิชาเท่าไร แต่มันรู้จักประโยคหนึ่ง นั่นคือความกลัวทั้งหมดล้วนเกิดจากกำลังยิงไม่เพียงพอ เพราะฉะนั้นมันจึงสนับสนุนโฮสต์ที่ขยันอย่างเต็มที่
「แค่นี้จะนับเป็นอะไร? ต่อไปพวกเรายังไปหงฮวงได้อีก ที่นั่นต่างหากถึงจะเป็นสถานที่ฝึกฝนอย่างแท้จริง มีฉันอยู่ด้วย ต่อไปเธอจะเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เอง」
「อื้อ ๆ เหยาเหยาเก่งที่สุดเลย～」
「กะ ก็พอใช้ได้แหละ」
001 เขินจนเอามือปิดหน้า ทำไมพวกเธอถึงเอาแต่ชมตัวเองนะ หรือว่าตัวเองจะดีขนาดนั้นจริง ๆ?
แหม น่าอายจังเลย
ไม่ได้การแล้ว ต้องไปอวดเจ้าตัวขี้เกียจ 002 สักหน่อย!!
เวลาฝึกฝนผ่านไปโดยไม่รู้วันคืน เมื่อจิ้นหวงออกจากสมาธิ สงครามระหว่างมนุษย์ยุคแรกกับเทพเจ้าก็ปะทุขึ้นแล้ว
หลังจากนั้น ซีหวังหมู่มีบัญชาให้ใช้มหาอุทกภัยชำระล้างผืนแผ่นดิน ฉือโหยวถูกตัดศีรษะ วิญญาณที่ไม่ยอมจำนนถูกสะกดไว้ ส่วนฉาฉากลายเป็นตัวประกันและถูกจองจำในโลกใต้พิภพ ภายนอกเธอเป็นราชันแห่งยมโลก แต่เอาเข้าจริงก็เป็นเพียงนักโทษของแดนสวรรค์เท่านั้น
「พี่สาว ช่วยพี่ชายของฉันได้ไหม ช่วยพี่ชายของฉันทีได้ไหม?」
ฉาฉาร้องไห้เสียงดัง จิ้นหวงยืนอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเธอช่วยอะไรไม่ได้
ระบบตัวน้อยลอยอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว
「พี่สาว เมื่อความสามารถของเธอยังไม่มากพอจะรองรับความเมตตา สิ่งสำคัญอันดับแรกก็คือปกป้องตัวเองให้ดี」