ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 23 ผม ราชันเจิ้นเป่ย แค่มาส่งอาหารเอง

5 นาที· 1.2K คำ

วันรุ่งขึ้น

เก้าโมงเช้า คฤหาสน์ตระกูลซู

หลินจ้านเพิ่งฝังเข็มให้ท่านผู้เฒ่าซูเป็นครั้งที่สามเสร็จ

ชายชราพิงหัวเตียง ใบหน้าเปล่งปลั่ง น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง

ดูไม่ออกเลยว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นคนที่ได้รับแจ้งว่ามีอาการวิกฤต

“เสี่ยวหลิน ช่วงนี้ลำบากเธอแล้ว”

“รอให้ร่างแก่ ๆ ของฉันหายดีเมื่อไร เรามาตั้งโต๊ะดื่มกันสักสองแก้ว”

“ท่านผู้เฒ่าเกรงใจไปแล้วครับ พื้นฐานร่างกายของคุณแข็งแรง อีกสัปดาห์เดียวก็ลุกลงเดินได้แล้ว”

ซูหว่านฉิงถือชามยาที่เพิ่งต้มเสร็จเดินเข้ามา

เห็นคุณปู่จับมือหลินจ้านไว้ไม่ยอมปล่อย มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้

หลายวันมานี้ ไม่ว่าท่านผู้เฒ่าจะเจอใครก็ชมหลินจ้าน

แทบอยากรับเขาเป็นหลานบุญธรรมเสียเดี๋ยวนั้น

บรรยากาศกำลังอบอุ่น จู่ ๆ ก็มีเสียงเบรกรถดังแสบแก้วหูมาจากนอกประตูคฤหาสน์

ตามด้วยเสียงยามตวาด เสียงฝีเท้าสับสน

และเสียงตะโกนของชายเสียงแหบแหลมคนหนึ่ง “กรมตำรวจมณฑลมาปฏิบัติหน้าที่! หลีกไป!”

รอยยิ้มของซูหว่านฉิงชะงักค้าง

เธอรีบเดินไปที่หน้าต่าง

เห็นรถตำรวจสามคันจอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ มีคนในเครื่องแบบเจ็ดแปดคนทยอยกันเข้าไป

คนที่นำมาเป็นชายหน้าสี่เหลี่ยมวัยสี่สิบกว่า

ในมือถือเอกสารที่ประทับตราสีแดงไว้

หลินจ้านดึงเข็มเงินเล่มสุดท้ายออก เช็ดคราบเลือด แล้วเก็บลงถุงเข็ม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป