วันรุ่งขึ้น
เก้าโมงเช้า คฤหาสน์ตระกูลซู
หลินจ้านเพิ่งฝังเข็มให้ท่านผู้เฒ่าซูเป็นครั้งที่สามเสร็จ
ชายชราพิงหัวเตียง ใบหน้าเปล่งปลั่ง น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง
ดูไม่ออกเลยว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นคนที่ได้รับแจ้งว่ามีอาการวิกฤต
“เสี่ยวหลิน ช่วงนี้ลำบากเธอแล้ว”
“รอให้ร่างแก่ ๆ ของฉันหายดีเมื่อไร เรามาตั้งโต๊ะดื่มกันสักสองแก้ว”
“ท่านผู้เฒ่าเกรงใจไปแล้วครับ พื้นฐานร่างกายของคุณแข็งแรง อีกสัปดาห์เดียวก็ลุกลงเดินได้แล้ว”
ซูหว่านฉิงถือชามยาที่เพิ่งต้มเสร็จเดินเข้ามา
เห็นคุณปู่จับมือหลินจ้านไว้ไม่ยอมปล่อย มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้
หลายวันมานี้ ไม่ว่าท่านผู้เฒ่าจะเจอใครก็ชมหลินจ้าน
แทบอยากรับเขาเป็นหลานบุญธรรมเสียเดี๋ยวนั้น
บรรยากาศกำลังอบอุ่น จู่ ๆ ก็มีเสียงเบรกรถดังแสบแก้วหูมาจากนอกประตูคฤหาสน์
ตามด้วยเสียงยามตวาด เสียงฝีเท้าสับสน
และเสียงตะโกนของชายเสียงแหบแหลมคนหนึ่ง “กรมตำรวจมณฑลมาปฏิบัติหน้าที่! หลีกไป!”
รอยยิ้มของซูหว่านฉิงชะงักค้าง
เธอรีบเดินไปที่หน้าต่าง
เห็นรถตำรวจสามคันจอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ มีคนในเครื่องแบบเจ็ดแปดคนทยอยกันเข้าไป
คนที่นำมาเป็นชายหน้าสี่เหลี่ยมวัยสี่สิบกว่า
ในมือถือเอกสารที่ประทับตราสีแดงไว้
หลินจ้านดึงเข็มเงินเล่มสุดท้ายออก เช็ดคราบเลือด แล้วเก็บลงถุงเข็ม