ชานเมืองทางเหนือ
สโมสรส่วนตัวชุ่ยหู
จ้าวหลุนนั่งอยู่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องชุดวิวทะเลสาบ มือถือแก้วไวน์ลาฟิตปี 1982
แต่สีหน้าของเขากลับหม่นยิ่งกว่าราตรีนอกหน้าต่าง
เบื้องหน้าเขามีชายชุดดำสามคนยืนอยู่ ทั้งสามล้วนอยู่ในขั้นปราณเร้นลับ
หากอยู่ในตระกูลใดสักแห่งในเมืองหลวงมณฑล พวกเขาล้วนเป็นแขกคนสำคัญในฐานะผู้ถวายการคุ้มครอง
แต่เวลานี้ทั้งสามก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกลมหายใจล้วนระมัดระวัง
“หวงเฉวียนถูกทำลายวรยุทธ์แล้วหรือ?”
เสียงของจ้าวหลุนเบามาก เบาจนคล้ายกำลังพึมพำกับตัวเอง
แต่คนที่คุ้นเคยกับเขาต่างรู้ดีว่า
ยิ่งคุณชายรองตระกูลจ้าวพูดเบาเท่าไร จิตสังหารในใจก็ยิ่งหนักหน่วงเท่านั้น
เขาแกว่งแก้วไวน์ในมือ ของเหลวสีแดงเข้มทิ้งรอยโค้งไว้บนผนังแก้ว
“ครับ”
ชายชุดดำคนหนึ่งฝืนใจตอบ เสียงแหบตึง
“พวกเราพบเขาในตรอกเล็ก ๆ เส้นลมปราณแขนขวาขาดสะบั้น”
“ปราณเร้นลับที่ฝึกฝนมาสามสิบปีถูกนิ้วเดียวสั่นสะเทือนจนแตกสลาย”
“ลูกน้องตรวจดูอาการบาดเจ็บแล้ว พลังของอีกฝ่ายควบคุมได้แม่นยำจนเหลือเชื่อ!”
“ทำลายแค่วรยุทธ์ แต่ไม่เอาชีวิต!”
“วิธีการเช่นนี้ วงการยุทธ์เจียงตงไม่เคยได้ยินมาก่อน”
นิ้วเดียว!
ข้อนิ้วที่จ้าวหลุนกำแก้วก้านสูงซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
ผนังแก้วคริสตัลเริ่มมีรอยร้าวละเอียดปรากฏให้เห็นราง ๆ
แม้หวงเฉวียนจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวงมณฑล
แต่ปราณเร้นลับที่ฝึกฝนมาสามสิบปีนั้นเป็นของจริง!
เขาเคยเอาชีวิตรอดจากการต่อสู้เป็นตายแบบหนึ่งต่อสามมาแล้ว
คนที่ทำลายวรยุทธ์ของเขาได้ด้วยนิ้วเดียว หากมองไปทั่ววงการยุทธ์ของมณฑลเจียงตง คงนับได้ไม่ถึงสามคน