ข่าวผู้กองโจวพ่ายกลับมา
แพร่สะพัดไปทั่วแวดวงผู้มีอำนาจของตงไห่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน
หวังเทียนสงเดินวนไปมาอยู่ในห้องทำงาน ที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่
โทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะ
หน้าจอแสดงข้อความที่อดีตผู้บังคับบัญชาเพิ่งส่งมา มีเพียงสี่คำ: ตัดขาดทันที รักษาตัวให้รอด
ตัดขาดทันที!
รักษาตัวให้รอด!
อดีตผู้บังคับบัญชาพูดชัดเจนจนไม่ต้องตีความแล้ว
หมายจับของตระกูลจ้าวไร้ความหมายต่อหน้าหลินจ้าน
หัวหน้าหน่วยสืบสวนเศรษฐกิจจากกรมตำรวจมณฑลนำทีมไปจับกุมเขาด้วยตัวเอง
แต่สุดท้ายกลับถูกโทรศัพท์สายหนึ่งทำให้หวาดกลัวจนก้มหัวถอยออกจากประตูใหญ่ของตระกูลซู
รถตำรวจสามคันแล่นมาพร้อมเสียงหวีดหวิว แต่ไม่ถึงสิบนาทีต่อมาก็ขับออกไปแล้ว
หวังเทียนสงยังจะหวังอะไรได้อีก?
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เฉียนหย่งฟู่โทรมา
“พี่หวัง ทางคุณอาสองจ้าวไม่ราบรื่นเลย”
“คนจากกรมตำรวจมณฑลยังแตะเส้นผมของหลินจ้านไม่ได้สักเส้น”
“ต่อจากนี้เราจะทำยังไงกัน?”
หวังเทียนสงเงียบไปนาน
ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ราวกับแก่ลงไปสิบปี “หย่งฟู่ พวกเราสู้เขาไม่ได้หรอก”
“ลองคิดดูสิ ตั้งแต่เฮยเป่าคุกเข่าจนถึงตอนนี้ พวกเราเคยได้เปรียบสักครั้งไหม?”
“ฉันให้คนสืบเรื่องเขา แต่กลับเจอข้อมูลลับระดับห้า”
“หวงเฉวียนไปฆ่าเขา แต่ถูกนิ้วเดียวทำลายจนหมดสภาพ”
“จ้าวหลุนถือหมายจับไปจับเขา สุดท้ายถูกโทรศัพท์สายเดียวทำให้กลัวจนเผ่นออกจากประตูใหญ่ของตระกูลซู”