ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 14 สายตาดูถูกของพนักงานขาย

7 นาที· 1.6K คำ

วันรุ่งขึ้น

หน้าร้านขายอาหารเช้าของโจวหลันมีคนต่อแถวยาวเหยียด ซาลาเปาร้อน ๆ เพิ่งออกจากเข่งก็ถูกแย่งซื้อจนหมด

นับตั้งแต่เฮยเป่าก้มหัวมอบของขวัญต่อหน้าคนทั้งละแวกในวันนั้น

ก็ไม่มีใครในย่านนี้กล้าเรียกเก็บค่ารักษาความสะอาดจากโจวหลันอีกแม้แต่สตางค์เดียว

“พี่โจว ลูกชายพี่นี่เก่งจริง ๆ เลยนะ!”

ป้าหวังที่ขายเต้าหู้พูดพลางปอกไข่ต้มใบชาไปด้วย

“ไม่เหมือนลูกชายฉัน วัน ๆ เอาแต่เล่นเกมจนหาแฟนไม่ได้สักคน!”

โจวหลันยิ้มจนหุบปากไม่ลง

แต่ยังถ่อมตัวว่า “จะเก่งอะไรล่ะ ก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่ง”

“ลูกจ้างอะไรจะทำให้พี่เสือไปมอบของขวัญให้ถึงบ้านด้วยตัวเองได้ล่ะ?”

“พี่โจว อย่าปิดบังกันเลยน่า!”

โจวหลันเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร

ในใจเธอเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่เธอเชื่อใจลูกชาย

ถ้าลูกชายไม่พูด เธอก็ไม่ถาม

เก้าโมงกว่า

หลินจ้านขี่รถไฟฟ้ามือสองคันเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดมาจอดหน้าร้านอาหารเช้า

“แม่ เก็บร้านเถอะ ผมจะพาแม่ไปดูบ้าน”

“ดูบ้านเหรอ?” โจวหลันชะงัก

“ดูบ้านอะไร?”

“บ้านใหม่ครับ”

หลินจ้านยกเข่งนึ่งใบสุดท้ายขึ้นรถเข็น น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดว่าจะซื้อผักกาดขาวสักต้น

“ปีที่แม่แต่งงานกับพ่อ แม่อยู่เรือนข้างของบ้านเก่า”

“ต่อมาก็ถูกไล่ออกมาอยู่ในชุมชนแออัด นับจากวันนั้นก็ผ่านมา 20 ปีแล้ว”

“ตอนนี้ลูกชายแม่กลับมาแล้ว ถึงเวลาย้ายบ้านเสียที”

ขอบตาของโจวหลันแดงขึ้นมาทันที

เธอหันหน้าไปอีกทาง แสร้งทำเป็นจัดผ้ากันเปื้อน ก่อนแอบใช้แขนเสื้อเช็ดหางตา

“จะซื้อบ้านอะไร บ้านในเมืองแพงจะตาย แม่อยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว...”

“แม่ ไปกันเถอะ หลิงเอ๋อร์จะไปกับเราด้วย”

ตงไห่อี้ผินจวี

โครงการที่พักอาศัยระดับแนวหน้าของตงไห่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป