ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 15 ฉันเป็นราชันเจิ้นเป่ย แค่ไปส่งอาหารจะเป็นอะไรไป

7 นาที· 1.6K คำ

หนึ่งทุ่ม

โรงแรมตงไห่

ตอนหลินหลิงเอ๋อร์คล้องแขนพี่ชายเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวชั้นสาม

ข้างในมีคนนั่งกันอยู่ยี่สิบกว่าคนแล้ว

พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของหลินหลิงเอ๋อร์

ตอนนี้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป บ้างก็เรียนมหาวิทยาลัย บ้างก็ออกมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย

แต่ไม่ว่าใครต่างก็แต่งตัวดูดีมีระดับ

“หลิงเอ๋อร์มาแล้ว! ว้าว ตอนนี้สวยขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ!”

ท่ามกลางเสียงทักทาย

เสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังแสบหูเป็นพิเศษ “แหม นี่พี่ชายคนดังของหลิงเอ๋อร์เหรอ?”

“ดูธรรมดาดีนี่นา”

คนพูดคือผู้หญิงแต่งหน้าจัดคนหนึ่ง ชื่อเฉินเหยา

เธอเคยเรียนห้องเดียวกับหลินหลิงเอ๋อร์

ตอนนี้ได้ยินว่าแต่งงานกับสามีที่ทำธุรกิจ

แหวนเพชรบนนิ้วของเธอเปล่งประกายวูบวาบ มีขนาดถึงสองกะรัต

พอเธอพูดจบ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนข้าง ๆ ก็ยกมือปิดปากหัวเราะ

วันนี้หลินจ้านเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าสะอาดแล้วก็จริง

แต่ก็เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตกับกางเกงลำลองธรรมดา

เมื่อเทียบกับผู้ชายทั้งห้องที่สวมสูทผูกเนกไท เขาจึงดูขัดสนอยู่บ้าง

หลินหลิงเอ๋อร์หน้าแข็งทื่อ กำลังจะโต้กลับ

หลินจ้านตบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วจูงไปนั่งตรงมุมห้อง

เห็นหลินจ้านไม่ตอบ เฉินเหยาก็ยิ่งได้ใจ “หลิงเอ๋อร์ พี่ชายเธอทำงานอะไรอยู่ตอนนี้เหรอ?”

“ได้ยินว่าเมื่อก่อนส่งอาหารใช่ไหม?”

“ส่งอาหารก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา อาชีพมีตั้งสามร้อยหกสิบอย่าง ทำอะไรก็มีโอกาสประสบความสำเร็จทั้งนั้น”

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนมองหลินจ้านกับหลินหลิงเอ๋อร์ด้วยแววตาขบขัน

“เมื่อสองวันก่อนสามีฉันยังบอกเลยว่า เดี๋ยวนี้คนส่งอาหารถ้าขยันหน่อยก็หาเงินได้เดือนละหมื่นแล้ว”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป