หนึ่งทุ่ม
โรงแรมตงไห่
ตอนหลินหลิงเอ๋อร์คล้องแขนพี่ชายเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวชั้นสาม
ข้างในมีคนนั่งกันอยู่ยี่สิบกว่าคนแล้ว
พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของหลินหลิงเอ๋อร์
ตอนนี้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป บ้างก็เรียนมหาวิทยาลัย บ้างก็ออกมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย
แต่ไม่ว่าใครต่างก็แต่งตัวดูดีมีระดับ
“หลิงเอ๋อร์มาแล้ว! ว้าว ตอนนี้สวยขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ!”
ท่ามกลางเสียงทักทาย
เสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังแสบหูเป็นพิเศษ “แหม นี่พี่ชายคนดังของหลิงเอ๋อร์เหรอ?”
“ดูธรรมดาดีนี่นา”
คนพูดคือผู้หญิงแต่งหน้าจัดคนหนึ่ง ชื่อเฉินเหยา
เธอเคยเรียนห้องเดียวกับหลินหลิงเอ๋อร์
ตอนนี้ได้ยินว่าแต่งงานกับสามีที่ทำธุรกิจ
แหวนเพชรบนนิ้วของเธอเปล่งประกายวูบวาบ มีขนาดถึงสองกะรัต
พอเธอพูดจบ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนข้าง ๆ ก็ยกมือปิดปากหัวเราะ
วันนี้หลินจ้านเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าสะอาดแล้วก็จริง
แต่ก็เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตกับกางเกงลำลองธรรมดา
เมื่อเทียบกับผู้ชายทั้งห้องที่สวมสูทผูกเนกไท เขาจึงดูขัดสนอยู่บ้าง
หลินหลิงเอ๋อร์หน้าแข็งทื่อ กำลังจะโต้กลับ
หลินจ้านตบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วจูงไปนั่งตรงมุมห้อง
เห็นหลินจ้านไม่ตอบ เฉินเหยาก็ยิ่งได้ใจ “หลิงเอ๋อร์ พี่ชายเธอทำงานอะไรอยู่ตอนนี้เหรอ?”
“ได้ยินว่าเมื่อก่อนส่งอาหารใช่ไหม?”
“ส่งอาหารก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา อาชีพมีตั้งสามร้อยหกสิบอย่าง ทำอะไรก็มีโอกาสประสบความสำเร็จทั้งนั้น”
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนมองหลินจ้านกับหลินหลิงเอ๋อร์ด้วยแววตาขบขัน
“เมื่อสองวันก่อนสามีฉันยังบอกเลยว่า เดี๋ยวนี้คนส่งอาหารถ้าขยันหน่อยก็หาเงินได้เดือนละหมื่นแล้ว”