สวนด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลซู
โต๊ะหินหนึ่งตัว เก้าอี้หวายสามตัว กับอาหารรสอ่อนสองสามจาน
คุณปู่ซูนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก
แม้ยังคงผอมซูบ แต่ดวงตาคู่นั้นที่ผ่านโลกมามากกลับมีประกายขึ้นอีกครั้ง
ซูหว่านฉิงนั่งรินชาอยู่ข้าง ๆ
หลินจ้านยังสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวเก่าซีด นั่งอยู่ตรงข้ามคุณปู่
เขานิ่งสงบประหนึ่งต้นสนเขียวที่หยั่งรากอยู่ในรอยแยกของหิน
“เสี่ยวหลิน วันนี้ไม่มีคนนอก ฉันจะพูดตรง ๆ แล้วกัน”
คุณปู่ซูจิบชาจากถ้วย
“ทั้งชีวิตฉันพบเจอผู้คนมามากมาย”
“มีทั้งเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ขุนนางผู้กุมอำนาจ และลูกหลานตระกูลใหญ่ที่หยิ่งทะนง”
“แต่คนอย่างนายมีไม่มาก”
“คุณปู่ชมเกินไปแล้วครับ”
“ไม่ได้ชมเกินไป”
คุณปู่ซูวางถ้วยชา เอนหลังพิงเก้าอี้หวายแล้วมองแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ขอบฟ้า
“ฉัน ซูเจิ้งถิง สร้างตัวจากศูนย์ ตอนอายุสิบแปดแบกสัมภาระเก่า ๆ มาบุกเบิกที่ตงไห่”
“เคยแบกอิฐ หามปูน ช่วงที่จนที่สุด ในกระเป๋าเหลือเงินแค่ห้าเจี่ยว”
“ซื้อหมั่นโถวมา 1 ลูก แล้วแบ่งกินได้ 3 มื้อ”
“ตอนนั้นฉันสาบานกับตัวเองว่า ชาตินี้ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้”
“เพราะงั้นพอเห็นนาย ฉันก็เหมือนได้เห็นตัวเองในตอนนั้น”
“ทนความลำบากได้ อดทนรอคอยเป็น และปกป้องครอบครัวได้”
“แต่นายเก่งกว่าฉัน ตอนฉันอายุสี่สิบถึงตั้งหลักในตงไห่ได้”
“แต่นายอายุยังไม่ถึงสามสิบ ก็ทำให้คนทั้งตงไห่ต้องคอยดูท่าทีของนายแล้ว”