ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 13 คำฝากฝังของคุณปู่ซู

6 นาที· 1.4K คำ

สวนด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลซู

โต๊ะหินหนึ่งตัว เก้าอี้หวายสามตัว กับอาหารรสอ่อนสองสามจาน

คุณปู่ซูนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก

แม้ยังคงผอมซูบ แต่ดวงตาคู่นั้นที่ผ่านโลกมามากกลับมีประกายขึ้นอีกครั้ง

ซูหว่านฉิงนั่งรินชาอยู่ข้าง ๆ

หลินจ้านยังสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวเก่าซีด นั่งอยู่ตรงข้ามคุณปู่

เขานิ่งสงบประหนึ่งต้นสนเขียวที่หยั่งรากอยู่ในรอยแยกของหิน

“เสี่ยวหลิน วันนี้ไม่มีคนนอก ฉันจะพูดตรง ๆ แล้วกัน”

คุณปู่ซูจิบชาจากถ้วย

“ทั้งชีวิตฉันพบเจอผู้คนมามากมาย”

“มีทั้งเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ขุนนางผู้กุมอำนาจ และลูกหลานตระกูลใหญ่ที่หยิ่งทะนง”

“แต่คนอย่างนายมีไม่มาก”

“คุณปู่ชมเกินไปแล้วครับ”

“ไม่ได้ชมเกินไป”

คุณปู่ซูวางถ้วยชา เอนหลังพิงเก้าอี้หวายแล้วมองแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ขอบฟ้า

“ฉัน ซูเจิ้งถิง สร้างตัวจากศูนย์ ตอนอายุสิบแปดแบกสัมภาระเก่า ๆ มาบุกเบิกที่ตงไห่”

“เคยแบกอิฐ หามปูน ช่วงที่จนที่สุด ในกระเป๋าเหลือเงินแค่ห้าเจี่ยว”

“ซื้อหมั่นโถวมา 1 ลูก แล้วแบ่งกินได้ 3 มื้อ”

“ตอนนั้นฉันสาบานกับตัวเองว่า ชาตินี้ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้”

“เพราะงั้นพอเห็นนาย ฉันก็เหมือนได้เห็นตัวเองในตอนนั้น”

“ทนความลำบากได้ อดทนรอคอยเป็น และปกป้องครอบครัวได้”

“แต่นายเก่งกว่าฉัน ตอนฉันอายุสี่สิบถึงตั้งหลักในตงไห่ได้”

“แต่นายอายุยังไม่ถึงสามสิบ ก็ทำให้คนทั้งตงไห่ต้องคอยดูท่าทีของนายแล้ว”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป