หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
จดหมายท้าประลองฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงบ้านหลังใหม่ของตระกูลหลิน
คนที่นำจดหมายมาคือพ่อบ้านชราของตระกูลจ้าวแห่งเมืองหลวงมณฑล อายุอานามกว่า 70 ปี
ผมสีขาวทั่วศีรษะถูกหวีจัดอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเข้มที่รีดจนเรียบกริบ
เขายืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลหลิน กดกริ่งด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อมแต่ไม่ประจบประแจง
หลินจ้านเดินออกมาจากห้องรับแขก มองชายชราแวบหนึ่ง
เป็นเพียงชายชราธรรมดา ไม่มีพลังฝึกยุทธ์แม้แต่น้อย
จ้าวอู๋จี๋ส่งพ่อบ้านชราที่ไม่มีพลังฝึกยุทธ์มาส่งจดหมาย ความหมายชัดเจนมาก
เมื่อสองฝ่ายทำสงครามกัน ย่อมไม่สังหารผู้ส่งสาร
นี่เป็นกฎของวงการยุทธ์เจียงตงเช่นกัน
«ผมเอง»
พ่อบ้านชราหยิบซองจดหมายสีทองออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ «ผมได้รับคำสั่งจากประมุขตระกูลจ้าว ให้นำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่ง»
ซองจดหมายทำจากกระดาษเซวียนจื่อชั้นดีด้วยมือ ตรงปากซองประทับตราขี้ผึ้งรูปตราประจำตระกูลจ้าว
เป็นรูปเหยี่ยวตัวผู้กางปีก หัวเหยี่ยวมีเขี้ยวแหลม
รอยประทับเหมือนกับตราบนป้ายเหล็กดำที่หลินจ้านค้นได้จากตัวหวงเฉวียนทุกประการ
หลินจ้านฉีกปากซอง หยิบจดหมายออกมา
ตัวอักษรบนกระดาษเขียนด้วยพู่กัน ทุกขีดทุกเส้นหนักแน่นและเป็นระเบียบ
มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือของคนที่ฝึกเขียนอักษรมาหลายสิบปี
«เรียนคุณหลินจ้าน: ความแค้นระหว่างตระกูลจ้าวกับคุณมาถึงจุดที่ไม่อาจคลี่คลายด้วยวิธีธรรมดาได้อีกแล้ว»
«เพื่อไม่ให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน ผมขอเสนอให้ยุติเรื่องนี้ตามกฎของวงการยุทธ์»
«อีกสามเดือนให้หลัง ณ เวทีเป็นตายแห่งเมืองหลวงมณฑล ผม จ้าวหยวนอู่ จะลงประลองด้วยตัวเอง»
«หลังศึกครั้งนี้ ไม่ว่าผลแพ้ชนะ ความแค้นระหว่างตระกูลจ้าวกับคุณจะเป็นอันยุติ»
«หากคุณชนะ ตระกูลจ้าวจะยกกิจการทั้งหมดให้ และเหล่าคนรุ่นหลังของตระกูลจ้าวจะถอนตัวออกจากเจียงตง ไม่กลับมาอีกตลอดกาล»
«หากผมชนะ คุณต้องออกจากตงไห่ และห้ามเหยียบย่างเข้ามาในเจียงตงแม้แต่ครึ่งก้าวเป็นเวลา 5 ปี»