ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 16 ฉันคือราชันเจิ้นเป่ย แค่ไปส่งอาหารจะเป็นไรไป

6 นาที· 1.4K คำ

ตอนรถบรรทุกของบริษัทขนย้ายมาจอดใต้ตึกหรู

โจวหลันยืนอยู่หน้าทางเข้าล็อบบี้ ไม่กล้าก้าวเข้าไปเสียที

พื้นหินอ่อนสะอาดเป็นเงาจนสะท้อนภาพคนได้

โคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานสูงสามชั้น

บนผนังแขวนงานศิลปะที่เธอไม่รู้จักชื่อ

เธอก้มมองรองเท้าผ้าคู่ที่ใส่มาสามปี

พื้นรองเท้ายังเปื้อนแป้งจากร้านขายอาหารเช้า

ท่ามกลางล็อบบี้หรูหราแห่งนี้ คราบแป้งนั้นยิ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ

“แม่ เข้าไปกันเถอะครับ”

หลินจ้านประคองเธอเข้าไปในลิฟต์

ลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างราบรื่น

ไม่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนตึกเก่าในชุมชนแออัดกลางเมือง

โจวหลันจ้องตัวเลขชั้นที่เปลี่ยนไปบนลิฟต์

ฝ่ามือมีเหงื่อซึมเล็กน้อย

เธอไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะได้มาอยู่ในที่แบบนี้

เมื่อ 20 ปีก่อน ตอนถูกขับออกจากบ้านเก่าตระกูลหลิน

เธอพาลูกสองคนยืนตากฝนอยู่ข้างนอก โดยไม่มีแม้แต่ร่มสักคัน

ตอนนั้นเธอคิดว่า

แค่มีบ้านที่ฝนไม่รั่วก็ถือเป็นพรอันยิ่งใหญ่แล้ว

ทันทีที่ประตูเปิดออก

โจวหลันยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า

ร่างทั้งร่างราวกับถูกตรึงไว้กับที่

ห้องนั่งเล่นกว้าง 360 ตารางเมตร

นอกหน้าต่างบานสูงจรดพื้นคือเส้นขอบฟ้าของเมืองตงไห่

แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมทั้งเมืองให้กลายเป็นสีทอง

ผิวน้ำทะเลไกลออกไประยิบระยับ

เรือประมงหลายลำกำลังกลับเข้าฝั่ง

เสียงหวูดเรือดังแว่วมา

หลินหลิงเอ๋อร์วิ่งพรวดเข้าไปก่อนแล้ว

วิ่งวุ่นไปมาระหว่างห้องต่าง ๆ พร้อมตะโกนเสียงดัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป