ตอนรถบรรทุกของบริษัทขนย้ายมาจอดใต้ตึกหรู
โจวหลันยืนอยู่หน้าทางเข้าล็อบบี้ ไม่กล้าก้าวเข้าไปเสียที
พื้นหินอ่อนสะอาดเป็นเงาจนสะท้อนภาพคนได้
โคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานสูงสามชั้น
บนผนังแขวนงานศิลปะที่เธอไม่รู้จักชื่อ
เธอก้มมองรองเท้าผ้าคู่ที่ใส่มาสามปี
พื้นรองเท้ายังเปื้อนแป้งจากร้านขายอาหารเช้า
ท่ามกลางล็อบบี้หรูหราแห่งนี้ คราบแป้งนั้นยิ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ
“แม่ เข้าไปกันเถอะครับ”
หลินจ้านประคองเธอเข้าไปในลิฟต์
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างราบรื่น
ไม่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนตึกเก่าในชุมชนแออัดกลางเมือง
โจวหลันจ้องตัวเลขชั้นที่เปลี่ยนไปบนลิฟต์
ฝ่ามือมีเหงื่อซึมเล็กน้อย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะได้มาอยู่ในที่แบบนี้
เมื่อ 20 ปีก่อน ตอนถูกขับออกจากบ้านเก่าตระกูลหลิน
เธอพาลูกสองคนยืนตากฝนอยู่ข้างนอก โดยไม่มีแม้แต่ร่มสักคัน
ตอนนั้นเธอคิดว่า
แค่มีบ้านที่ฝนไม่รั่วก็ถือเป็นพรอันยิ่งใหญ่แล้ว
ทันทีที่ประตูเปิดออก
โจวหลันยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า
ร่างทั้งร่างราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ห้องนั่งเล่นกว้าง 360 ตารางเมตร
นอกหน้าต่างบานสูงจรดพื้นคือเส้นขอบฟ้าของเมืองตงไห่
แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมทั้งเมืองให้กลายเป็นสีทอง
ผิวน้ำทะเลไกลออกไประยิบระยับ
เรือประมงหลายลำกำลังกลับเข้าฝั่ง
เสียงหวูดเรือดังแว่วมา
หลินหลิงเอ๋อร์วิ่งพรวดเข้าไปก่อนแล้ว
วิ่งวุ่นไปมาระหว่างห้องต่าง ๆ พร้อมตะโกนเสียงดัง