ยามดึก
โกดังชานเมืองทางเหนือ
เฮยเป่ายืนอยู่หน้าโกดัง ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ไม่ใช่เพราะประหม่า แต่เป็นเพราะคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างเขาในตอนนี้
คนหนึ่งคือฉินเทียน หัวหน้าสี่ราชันสวรรค์แห่งหอเทพสงคราม เขาเคยพบอีกฝ่ายอยู่สองสามครั้ง
จึงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนสนิทของคุณหลิน
อีกคนสวมเสื้อคลุมดำมิดชิดจนมองไม่เห็นใบหน้า
ยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อน
แต่กลับทำให้เฮยเป่ารู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก
เขาคลุกคลีอยู่ในวงการมาสามสิบปี เคยพบทั้งโจรโฉดที่เหี้ยมโหดที่สุด และมือสังหารที่อำมหิตที่สุด
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า
คนคนนี้อันตรายยิ่งกว่าทุกคนที่เคยพบมา
“เฮยเป่า เอาของมาหรือยัง?” ฉินเทียนเอ่ยถาม
เฮยเป่ารีบล้วงห่อผ้าออกมาจากอก แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ
ฉินเทียนรับมาแกะออก
ข้างในเป็นเศษโลหะขนาดเท่าหัวแม่มือ
ตรงรอยแตกสลักตราครึ่งหนึ่ง เป็นรูปหัวเหยี่ยวพร้อมเขี้ยว
นี่คือเศษป้ายคำสั่งที่หลินจ้านค้นได้จากตัวหวงเฉวียน
มันสะท้อนประกายเย็นเยียบของโลหะอยู่ใต้แสงไฟสลัว
“เทียนซู ดูนี่”
ฉินเทียนยื่นเศษโลหะให้ชายในเสื้อคลุมดำ
เทียนซูรับไป พลิกดูอยู่สองสามวินาที
ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายเสียดสีกับโลหะ “ป้ายเหล็กดำที่หอเทียนจีหลอมขึ้น รอยแตกยังใหม่ อายุไม่เกินหนึ่งปี”
“กรรมวิธีหลอมป้ายแบบนี้สูญหายไปนานแล้ว ทุกวันนี้มีเพียงเตาหลอมกระบี่ของหอเทียนจีที่ยังทำได้”