วันรุ่งขึ้นเป็นวันเกิดครบรอบ 20 ปีของหลินเหลิงเอ๋อร์
หลินจ้านไม่ได้บอกเรื่องป้ายคำสั่งกับใคร
บางเรื่อง เขาแบกรับไว้คนเดียวก็พอแล้ว
วันนี้เป็นวันเกิดของน้องสาว ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ต้องพักไว้ก่อน
หกโมงเช้า
โจวหลันก็เริ่มง่วนอยู่ในครัวแล้ว
นวดแป้ง รีดแผ่นแป้ง ปรุงไส้ ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลคล่องแคล่ว
หลังย้ายเข้าบ้านใหม่ ห้องครัวก็กว้างกว่าห้องเช่าเก่าหลายเท่า
แค่เตาอย่างเดียวก็มีถึงสี่เตา
แต่โจวหลันยังเคยชินกับการทำอาหารบนเตาที่เล็กที่สุดตรงมุมห้อง
เธอบอกว่าตรงนั้นอยู่ใกล้หน้าต่าง
มองเห็นคนที่กลับมาจากข้างล่างได้
หลินเหลิงเอ๋อร์บอกอยู่เสมอว่าไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนี้ก็ได้
เธอออกไปซื้อเค้กเองได้
แต่โจวหลันยืนกรานจะห่อเกี๊ยวด้วยมือตัวเองสักมื้อ
ลูกบ้านหลินฉลองวันเกิด แม่ต้องห่อเกี๊ยวให้ด้วยตัวเอง
นี่เป็นกฎที่แม่สามีสอนเธอในวันที่แต่งเข้าตระกูลหลิน
หลังแม่สามีจากไป เธอก็ยังรักษาธรรมเนียมนี้ไว้
“แม่คะ หนูช่วยนะ”
ซูหว่านฉิงผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าครัว
เธอตั้งใจเลื่อนการประชุมทั้งหมด และมาถึงบ้านตระกูลหลินตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
ตอนแรกโจวหลันยังปฏิเสธ บอกว่าเธอเป็นประธานบริษัทตระกูลซู
จะให้มาทำงานหนักแบบนี้ได้ยังไง
แต่ทนการตื๊ออ้อนวอนของซูหว่านฉิงไม่ไหว
โจวหลันจึงแบ่งไส้ใส่อ่างหนึ่งให้เธอ
ผู้หญิงสองคนง่วนอยู่ในครัว
คนหนึ่งรีดแป้ง อีกคนห่อไส้ เข้าขากันราวกับเป็นแม่ลูก
ในห้องนั่งเล่น หลินเหลิงเอ๋อร์ขดตัวอยู่บนโซฟาดูโทรทัศน์
ส่วนหลินจ้านกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง
“แน่ใจแล้วเหรอ?”
เสียงฉินเทียนดังมาจากปลายสาย
“ยืนยันแล้วครับ”
“ตราประทับครั่งบนสำนวนคดีใส่ร้ายเมื่อครั้งนั้น ตรงกับตราเขี้ยวพญาอินทรีบนป้ายคำสั่งทุกประการ ทั้งทิศทางของลาย ความลึกตื้น และรอยบิ่นเล็ก ๆ ทุกจุดเหมือนกันหมด”