คฤหาสน์อวิ๋นจิ่ง
เสียงเครื่องยนต์รถยนต์เงียบลง ป้าจางรีบเดินลงบันไดหินไปเปิดประตูรถด้านหลัง
“คุณชายครับ คุณหวงรออยู่ในห้องรับแขกครับ”
“อืม” ลู่สือเหยียนตอบรับสั้น ๆ ก่อนก้าวขายาวลงจากรถ ระหว่างเดินขึ้นบันได เขาก็ถอดผ้าคลุมไหล่ส่งให้ป้าจางอย่างคล่องแคล่ว
ในห้องรับแขก หวงเส้าเจี๋ยเอนกายอยู่บนโซฟา สูบควันบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ พอเห็นเขาเข้ามา ก็ขยี้ก้นบุหรี่ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนลุกขึ้นยิ้มทัก “อ้าว กลับมาแล้วเหรอ? ป้าจางบอกว่าออกไปสนามยิงปืนตั้งแต่เช้า วันนี้ไม่ได้ทำให้คุณหนูสามตระกูลเวินร้องไห้เหรอ?”
ร้องไห้เหรอ? ลู่สือเหยียนหัวเราะเยาะในใจ หากเธอร้องไห้จริง ๆ เขาอาจจะยอมปรานีเธอบ้างก็ได้ แต่เธอดื้อรั้น ไม่ยอมปริปากสักคำ ถูกเขาบังคับให้ฝึกอยู่ที่สนามยิงปืนทั้งวัน ป่านนี้คงปวดระบมไปถึงกระดูก เขาปลดกระดุมเม็ดแรกตรงคอเสื้อ แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน “อืม ทางสถานกงสุลไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรใช่ไหม?”
“วุ่นวายเหรอ?” หวงเส้าเจี๋ยหัวเราะเยาะ นั่งลงอีกครั้งแล้วไขว่ห้าง “อยู่ในถิ่นของเรา หมาข้างถนนไม่กี่ตัวจะก่อเรื่องอะไรได้? รายงาน ‘เสียชีวิตด้วยโรคภัย’ ที่มีลายลักษณ์อักษรชัดเจนก็ปาใส่หน้าไปแล้ว คนตายฟื้นคืนชีพไม่ได้ ต่อให้พวกนั้นไม่พอใจแค่ไหน ก็ทำได้แค่กลืนความแค้นลงท้องไป”
“งั้นก็ดี”
หวงเส้าเจี๋ยเปลี่ยนเรื่อง “แต่ทางรองเสนาธิการกู้...ไม่ได้โวยวายด่าคุณเหรอ?”
“โดนอบรมไปสองสามคำ”
คำพูดสั้น ๆ เบาหวิวเพียงเท่านั้น หวงเส้าเจี๋ยก็เข้าใจทันที—ถ้าลู่สือเหยียนเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เกรงว่ารองเสนาธิการกู้คงโดนด่าลามไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรแล้ว เขาจุ๊ปากสองครั้ง “ฉันว่าแล้วเชียว แต่ขอเตือนคุณไว้อีกเรื่อง กงสุลญี่ปุ่นชื่อสือเหอชวน วันนี้สายตาเขาดูแปลก ๆ สีหน้าหม่นหมองจนเหมือนน้ำจะหยด ดูท่าไม่ยอมจบง่าย ๆ คุณก็เตรียมใจไว้หน่อย”