เวินจืออวี้คิดว่าพอเรียนรู้การยิงปืน แถมยังวางท่าห่างเหินกับเขา ลู่สือเหยียนก็คงหมดความสนใจในตัวเธอเสียที แต่ผลกลับตรงกันข้าม เขายิ่งเกาะติดเธอหนักกว่าเดิม
ทุกสามวันห้าวัน เขาก็จะพาเธอไปสนามยิงปืน ตั้งแต่ฝึกปืนยาวไปจนถึงปืนพก เขาเคี่ยวเข็ญให้เธอฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจากคนที่ไม่รู้อะไรเลย กลายเป็นคนที่ยิงปืนได้แม่นยำและช่ำชอง แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกแปลกหน้ากับตัวเอง
วันนี้ก็เช่นกัน กว่าเขาจะพาเธอกลับก็ค่ำมากแล้ว
รถแล่นมาถึงกลางทาง สองข้างถนนเหลือเพียงแสงไฟประปราย เวินจืออวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนเอ่ยกับคนขับเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “คนขับคะ จอดข้างหน้าหน่อยค่ะ”
คนขับเหลือบมองลู่สือเหยียนผ่านกระจกหลังโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าตัดสินใจเอง “คุณหนูเวินจะซื้ออะไรหรือครับ?”
“เปล่าค่ะ ฉันอยากเดินเล่นคนเดียวสักหน่อย”
ลู่สือเหยียนนั่งไขว่ห้างพิงเบาะ ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา “ดึกแล้ว ไม่ปลอดภัย คุณจะไปไหน ผมไปด้วย”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ แถวนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ไม่มีอะไรหรอก”
“แถวนี้คนปะปนกันไปหมด ถ้าใครมาเดินชนคุณขึ้นมาจะทำยังไง” น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่แฝงความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
เวินจืออวี้เห็นว่ารถไม่มีทีท่าจะชะลอเลยแม้แต่น้อย จึงรู้ดีว่าถ้าลู่สือเหยียนไม่สั่ง คนขับไม่มีทางกล้าจอด เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดอย่างจนใจว่า “ฉันหิว อยากกินเกี๊ยวน้ำสักชามค่ะ”
“จอดรถ”
คนขับถึงได้จอดชิดข้างทาง
นายทหารคนสนิทหลี่ลงจากรถแล้วไปยืนระวังภัยอยู่ข้าง ๆ ทันที
ส่วนลู่สือเหยียนก็นั่งเป็นเพื่อนเธอที่ร้านแผงลอยริมถนน
เถ้าแก่เห็นท่าทางเช่นนี้ ก็เอ่ยถามอย่างสุภาพและระมัดระวัง “ท่านผู้บัญชาการกับคุณหนู รับเกี๊ยวน้ำกี่ชามครับ?”
ลู่สือเหยียนตอบ “หนึ่งชาม”