วันต่อมา ณ สนามยิงปืนนอกเมืองทางตะวันตก
ลมหนาวพัดหอบเศษหญ้าแห้งปลิวมาตีใบหน้าจนเจ็บ เวินจืออวี้สวมชุดเจ้าหน้าที่สายลับที่คล่องตัว ผมรวบสูง กางเกงขี่ม้ารัดรูปกับเสื้อคลุมตัวสั้นขับให้เอวบางและเรียวขายาวตรงดูโดดเด่น ท่ามกลางความองอาจยังแฝงเสน่ห์เย้ายวนที่ยากจะมองข้าม
ลู่สือเหยียนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเย็นชาเฉยเมยอย่างเคย ราวกับครูฝึกผู้เข้มงวด
“ยืนให้ตรง”
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่แฝงอำนาจที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “ผ่อนหัวไหล่ วางแขนให้ขนาน ยกพานท้ายปืนแนบเบ้าหัวไหล่ จับให้มั่น อย่าให้แรงถีบของปืนทำเธอบาดเจ็บ”
เวินจืออวี้ทำตาม ทว่าจงใจยืนบิดไปบิดมา ราวกับต้นหลิวที่ไหวเอนไปตามลม
ลู่สือเหยียนเห็นแล้วอดขำไม่ได้ จึงก้าวเข้ามาใกล้ แผงอกอุ่นร้อนแนบเข้ากับแผ่นหลังบอบบางของเธอ
“คุณจะทำอะไร?” เวินจืออวี้สะดุ้งเพราะเขาจู่โจมเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว ยกมือขึ้นดิ้นรนหลบโดยสัญชาตญาณ
“สอนเธอ อย่าขยับ” เขาเหยียดแขนยาวออกมา ควบคุมการขยับตัวของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย
ไออุ่นจากร่างชายแผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าบางสองชั้น โอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่มีช่องว่าง เขายื่นมือมาทาบมือที่จับปืนของเธอ ฝ่ามือใหญ่แห้งผากและอุ่นร้อน ก่อนจะช่วยปรับมุมให้ถูกต้อง
“ตรงนี้ ต้องออกแรงล็อกไว้” ลมหายใจของลู่สือเหยียนแทบจะแตะใบหูเธอ ปลายจมูกยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ เขากดความหวั่นไหวที่กำลังปั่นป่วนในใจลง ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า “ใจต้องนิ่ง มือก็ต้องมั่นคง ตั้งใจฝึกดี ๆ เธอสั่นอะไร?”
“หนาว” เวินจืออวี้เอียงหน้า เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องบอบบาง “อีกอย่าง ฉันไม่เคยเรียนมาก่อน ไม่รู้เรื่องก็เป็นปกติ”
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ฝึก ฝึกสักสองสามรอบก็เป็นเอง”
คุณพูดเองนะ อย่ามาโทษฉันทีหลังก็แล้วกัน เวินจืออวี้ยิ้มเจ้าเล่ห์
หลังจากนั้น เวินจืออวี้ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ท่าแค่จับปืนท่าเดียว เธอยังอาศัยข้ออ้างว่า “ไม่เข้าใจ” ให้เขาสอนซ้ำไปซ้ำมานับสิบรอบ ทั้งเล็ง ทั้งเหนี่ยวไก... ทุกขั้นตอนเธอหาเรื่องถามไม่หยุด ตั้งใจแกล้งเขาเต็มที่