“จิ้งจือ” อนุภรรยาสี่พิงหัวเตียง น้ำเสียงแผ่วเบาเจือแววหยั่งเชิง “ท่านพลตรีลู่ทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า? แวะมาพาจืออวี้ออกไปอยู่เรื่อย ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่ได้หมั้นหมายกัน... ถี่ขนาดนี้ ข้างนอกคงมีคนนินทา ชื่อเสียงของจืออวี้อาจเสียหายได้”
เวินจิ้งจือชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน เขาหันข้างแล้วดึงเธอเข้ามากอด ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณคิดไปถึงไหนแล้ว? สมัยนี้เปิดกว้าง ชายหญิงไปมาหาสู่กันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ใช่สมัยก่อนที่ต้องขังลูกสาวไว้แต่ในห้องหับเสียหน่อย ท่านพลตรีลู่ให้ความสำคัญกับจืออวี้ ยอมสละเวลามาอยู่เป็นเพื่อน นั่นเป็นวาสนาของเธอ คนอื่นอยากได้ยังไม่มีปัญญาเลย”
“แต่ฉันเห็นว่า...” อนุภรรยาสี่ขมวดคิ้ว เอนศีรษะพิงไหล่เขา “ช่วงนี้จืออวี้อยู่กับท่านพลตรีลู่ ดูไม่เห็นจะมีความสุขเลย สีหน้าบึ้งตึงทั้งวัน กลับมาก็เหนื่อยมาก ไม่อย่างนั้น... เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะไหม? ฝืนเด็ดแตงที่ยังไม่สุกก็ไม่หวาน ความสุขของลูกสาวทั้งชีวิตสำคัญกว่า”
“คุณพูดอะไรเหลวไหลแบบนี้? ฉันเป็นพ่อเธอ จะทำร้ายเธอได้ยังไง?” แววไม่พอใจวาบผ่านดวงตาเวินจิ้งจือ “ท่านพลตรีลู่ทั้งหนุ่มทั้งหล่อ ตระกูลลู่กุมอำนาจใหญ่โต มีคุณหนูจากตระกูลดีตั้งเท่าไรพยายามแทบตายก็ยังปีนขึ้นไปไม่ถึง ถ้าเขายอมแต่งกับจืออวี้อย่างถูกต้อง นั่นก็เป็นบุญวาสนาที่เธอสั่งสมมาหลายชาติ ทั้งชีวิตจะได้มีเกียรติและมั่งคั่ง พ่อแม่ก็ต้องคิดเผื่ออนาคตของลูกไม่ใช่หรือ?”
“แต่...จืออวี้ไม่ชอบเขานี่คะ” อนุภรรยาสี่พึมพำ คล้ายกำลังเกลี้ยกล่อมเขา และคล้ายกำลังเกลี้ยกล่อมตัวเอง
ไม่ชอบแล้วจะทำไม? เวินจิ้งจือหัวเราะเย็นชาในใจ ชอบหรือไม่ชอบไม่สำคัญเลย การได้พึ่งพาตระกูลลู่เป็นเรื่องที่ตระกูลเวินโชคดีแค่ไหนแล้ว จะปล่อยมือเพียงเพราะความคิดเล็กน้อยของลูกสาวได้อย่างไร เขาพูดว่า “ความรู้สึกดี ๆ สร้างขึ้นได้จากการใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ค่อย ๆ คบหากันไปก็รักกันเอง จืออวี้มาบ่นกับคุณว่าไม่อยากไป หรือคุณได้ยินพวกคนใช้พูดอะไรมา?”
ร่างอนุภรรยาสี่แข็งทื่อ ดูท่าเธอยังไม่ได้โง่ไปเสียหมด จึงรีบส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ไม่มีใครพูดอะไรกับฉัน ฉันแค่เห็นกับตาแล้วสงสารลูก”