เวินจืออวี้ทำราวกับไม่ได้ยิน พอดีกับเห็นพี่สาวคนรอง เวินจืออวิ๋น กับสามีมาถึง จึงเดินผ่านเวินจือหลานไปตรง ๆ พลางยิ้มทักว่า “พี่รอง พี่เขย”
มือที่เวินจือหลานยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปทันที สุดท้ายจึงได้แต่ชักมือกลับอย่างเสียหน้า
“อ้าว น้องสาม ไม่เจอกันไม่กี่วัน สวยขึ้นอีกแล้วนะ มิน่าล่ะพลตรีลู่ถึงได้ทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อเธอ ขนาดพี่เห็นยังแทบละสายตาไม่ได้เลย” เวินจืออวิ๋นสวมกี่เพ้าสีฟ้าคราม ดูคล่องแคล่วปราดเปรียว
“ถ้าพี่รองยังแซวฉันอีก ฉันจะไม่ต้อนรับแล้วนะคะ” เวินจืออวี้ยิ้มพลางแกล้งทำเสียงงอน
“พี่แค่ล้อเล่น อย่าโกรธเลย” เวินจืออวิ๋นยื่นกล่องผ้าแพรให้ “สุขสันต์วันเกิดนะ หวังว่าเธอจะชอบ”
“ถึงพี่รองจะให้หินธรรมดามาสักก้อน ฉันก็จะเก็บไว้บูชาเหมือนของล้ำค่าเลยค่ะ”
“เด็กคนนี้นี่ ปากหวานขึ้นทุกวันแล้วนะ” เวินจืออวิ๋นหัวเราะเบา ๆ
ฟู่เหวินปิน พี่เขยคนรอง เพิ่งก้าวเข้ามาก็สังเกตได้ว่างานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้มีอะไรแอบแฝง เขาสบตาภรรยาจากอีกฟากหนึ่ง ทั้งคู่ต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
คนเฝ้าประตูรีบร้อนเข้ามา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความนอบน้อม “นายท่าน ฮูหยิน พลตรีลู่มาถึงจวนแล้วครับ!”
หึ เวินจืออวี้ได้ยินแล้วแค่นหัวเราะในใจ
เธอรู้อยู่แล้วว่าสามีภรรยาคู่นี้คิดคำนวณเก่งไม่มีใครเกิน คงไม่ปล่อยหมากตัวสำคัญที่ใช้เกาะเกี่ยวผู้มีอำนาจอย่างเธอไปง่าย ๆ
เวินจิ้งจือกับฮูหยินได้ยินดังนั้นก็รีบไปต้อนรับที่โถงรับแขกทันที
ลู่สือเหยียนสวมเสื้อยาวตัดเย็บเนี้ยบ ทับด้วยเสื้อคลุมทหารเนื้อหนา ท่วงท่าสงบนิ่งน่าเกรงขาม จนแสงไฟทั่วห้องดูหม่นลงไปหลายส่วน
“พลตรีลู้อุตส่าห์สละเวลามาเยือน บ้านเล็ก ๆ ของเราช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เวินจิ้งจือยิ้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้น