ราตรีเงียบสงัด
ห้องนอนในเรือนใหญ่ของตระกูลเวิน
เวินจิ้งจือเอนกายอยู่บนโซฟา ความหวาดผวายังไม่จางหาย ท้ายทอยเย็นวาบ
“เรื่องราวในโลกนี้ช่างคาดเดาไม่ได้จริง ๆ” เขารำพึงเสียงเบา น้ำเสียงยังเจือความหวาดหวั่น “เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ จากเดิมที่คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นมีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย รุ่งเรืองถึงขีดสุด บัดนี้กลับถูกทหารจำนวนมากเข้าปิดล้อมตรวจค้น คนทั้งบ้านไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนถูกควบคุมตัว”
“โชคดีที่ตอนนั้นฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของจืออวี้กับเสิ่นอวี้อันเสียที ไม่อย่างนั้นถ้าได้เป็นญาติกันจริง ๆ คงถูกลากเข้าไปพัวพันด้วยแน่”
“นั่นสิ” ฮูหยินเองก็เหงื่อเย็นผุดเต็มกาย “ใจคนยากแท้หยั่งถึง ใครจะคิดว่าเสิ่นอวี้อันที่ดูมีอนาคตสดใส กลับกล้าทรยศชาติไปเข้ากับศัตรูอยู่ลับหลัง โชคดีที่วันนั้นพลตรีลู่มาหาถึงบ้าน คำพูดของเขาแฝงนัยเตือนให้เราระวัง ไม่ให้พลอยติดร่างแหไปด้วย”
เวินจิ้งจือพยักหน้ารัว ๆ “ดูท่าพลตรีลู่คงสืบรู้เรื่องตระกูลเสิ่นมานานแล้ว ถึงรู้ว่าพวกเขาต้องเกิดเรื่องไม่ช้าก็เร็ว”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาถึงเพิ่งนึกถึงเรื่องจุกจิกในบ้านขึ้นได้ ช่วงนี้งานในที่ทำการยุ่งวุ่นวายจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องไปมาหาสู่ของลูก ๆ จึงหันไปถามทันทีว่า “จริงสิ ช่วงนี้จืออวี้กับพลตรีลู่ได้ติดต่อกันบ้างไหม?”
“อย่าพูดถึงเลย” สีหน้าฮูหยินฉายแววเสียดายอยู่บ้าง “ตั้งแต่หลังงานเต้นรำการกุศลวันนั้น ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ไม่มาหา ไม่ส่งข่าว ไม่รู้คิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็ตัดขาดกันไปแบบนี้ น่าเสียดายจริง ๆ”
“ตามเหตุผลแล้วไม่น่าเป็นแบบนั้นนะ” แววตาของเวินจิ้งจือหม่นลึก ปลายนิ้วเคาะที่พักแขนโซฟาเบา ๆ ประกายวาววับพาดผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเขาคิดแผนไว้แล้ว