ปากเน่าเสียจริง นึกจะพล่อยก็พล่อย!
หลินอันอันรีบโบกมือ "ฉะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่คิดฟุ้งซ่านแล้วก็พลั้งปากไป..."
ฉู่หมิงโจวเห็นเธอพูดวกวน แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่หน้าอกของเขา เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วจับมือเธอกดลงบนตัวเขา
ฉู่หมิงโจวรู้ทางภรรยาตัวน้อยคนนี้เป็นอย่างดีแล้ว เขารู้ว่าเธอชอบอะไร หลงกลอะไรที่สุด
เปลือกตาของหลินอันอันกระพือเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสกล้ามเนื้อแน่นกระชับ จมูกได้กลิ่นสะอาดอ่อน ๆ เงยหน้าขึ้นประสานดวงตาล้ำลึกเรียวคมของเขา แววตาพราวประกายหยอกล้อ
หัวใจเต้นระรัว ใบหน้ายิ่งลุกวาบ
หลินอันอันพยายามชักมือกลับ แต่ถูกฉู่หมิงโจวรั้งไว้ด้วยเทคนิคแนบเนียน หลุดไม่ได้
"ไม่ชอบหรือ?"
ใบหน้าของฉู่หมิงโจวขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งส่วน
เมื่อเขาเข้ามาใกล้จนเห็นชัด หลินอันอันถึงสังเกตว่าขนตาของเขางดงาม หนาแน่น ตรงหางตายาวเล็กน้อย พาดตรงแนวเปลือกตา เวลาหลุบตาลงต่ำ ดูเย็นเยียบ แต่ประดับด้วยเสน่ห์ดึงดูดน่าค้นหา
หลินอันอันขยับตัวขึ้น ฉู่หมิงโจวเอนตัวลงตามอย่างนอบน้อม
หลินอันอันใช้ปลายจมูกคลอเคลียขนตาของเขาเบา ๆ
ท่าทีสนิทสนมไร้สำนึกนี้ทำให้ฉู่หมิงโจวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มในดวงตาก็ชัดเจนขึ้น น้ำเสียงก็ทุ้มต่ำลงไร้สำนึก "อันอัน เธอกำลังเล่นกับไฟ"