หลินอันอันเพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน หลังจากกินข้าวเสร็จก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้นอนต่ออีกครั้ง “เมื่อคืนลำบากแล้ว วันนี้ก็พักผ่อนดี ๆ เถอะ อย่าไปกังวลอะไรเลย”
หลินอันอันถลึงตาใส่เขา “ฉันไม่ได้ลำบาก นายนั่นแหละที่ลำบาก”
ฉู่หมิงโจวชะงักเล็กน้อย!
“ผมไม่เหนื่อย”
“หึ~”
สายตาของหลินอันอันกวาดมองไปทั่วร่างเขา แน่นอนว่าไม่เห็นความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย เขาดูกระปรี้กระเปร่าราวกับปีศาจที่เพิ่งดูดเลือดเต็มอิ่ม สภาพจิตใจดีเยี่ยม
“งั้นกอดฉันหน่อยสิ” หลินอันอันยื่นมือขอให้กอด
ลูกกระเดือกของฉู่หมิงโจวขยับขึ้นลง เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ทว่าตอนนี้เขาทำตัวเรียบร้อยอย่างยิ่ง ไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ใช้มือลูบหลังเธอเบา ๆ เป็นจังหวะ ไม่มีแววตาหรือการกระทำใด ๆ เกินเลยออกมาเลยแม้แต่น้อย
หลินอันอันพักฟื้นอยู่เช่นนี้สองวันเต็ม แทบจะนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา ยกเว้นตอนกินข้าว...
ฉู่หมิงโจวเองก็ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ นอกจากยุ่งอยู่ที่กรมทหารแล้ว ก็ง่วนอยู่กับการทำอาหารมาป้อนเธอ และอยู่เป็นเพื่อนบนเตียง
วันที่สาม หลินอันอันจำเป็นต้องออกจากบ้านแล้ว เพราะต้องไปพ่นยาแบบละออง เข้าสู่รอบการรักษาแรก เหลือเข็มเสริมเข็มสุดท้ายอีกหนึ่งเข็ม เมื่อฉีดจนครบก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจตามนัด
ตอนที่หลินอันอันก้าวออกจากบ้าน เธอเกือบจะหัวเราะทั้งน้ำตาให้กับสภาพร่างกายที่อ่อนแอของตัวเอง นี่มันสามวันแล้วแท้ ๆ แต่เวลาเดินขาก็ยังสั่นอยู่เลย
ไอ้ผู้ชายชาตินี้มันสัตว์ป่าชัด ๆ ดุร้ายเกินไปแล้ว!
แค่ระยะทางเดินไปกองร้อยพยาบาลนิดเดียว ยังทำให้เธอเดินจนเกือบจะร้องไห้