"พี่ เจียงถงน่ะ... ส่งจดหมายมาให้ผม"
"ห๊ะ? ยังกล้าส่งจดหมายมาให้แกอีกเหรอ?"
เพิ่งผ่านมาไม่นาน ยังขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่หลิน แล้วยังเขียนจดหมายถึงหลินจื่อหวยอีก เจียงถงนี่มันหน้าด้านได้ขนาดไหนกัน?
หลินจื่อหวยเม้มปากแล้วล้วงจดหมายออกมาจากกระเป๋ากางเกง
"นี่แกรับติดตัวไว้เลยเหรอ?"
"ไม่ ไม่ใช่นะครับ ผมเพิ่งได้รับเมื่อเช้า ก็เลยถือติดมือมา..."
หลินอันอันกลอกตาใส่เขา แล้วรับจดหมายมาคลี่ออกอ่าน
ถ้าไม่ได้เปิดอ่านก็คงดี พออ่านแล้ว หลินอันอันถึงกับโมโหจนหัวเราะ
"หน้าของเธอหนาได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? แกคงไม่หลงกลอีกใช่ไหม? ขอบอกไว้ก่อนเลย เธอแอบคบซ้อนกับสวีเหวินป๋อ พอไปถึงนั่นไม่กี่วันก็หาแฟนใหม่ แกในสายตาเธอก็แค่ตัวอะไรไม่รู้!"
เห็นหลินอันอันโกรธขึ้นมาจริง ๆ ฉู่หมิงโจวก็รีบลูบหลังให้เบา ๆ แล้วยื่นมือไปรับจดหมายมาอ่าน
ลายมือของเจียงถงคล้ายกับของหลินอันอันมาก ถือว่าสวยงามทีเดียว
ลายมือดี แต่เนื้อหาในจดหมายกลับน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
จื่อหวย, สวัสดีเมื่อเปิดจดหมาย!
ตอนนี้ฉันตกอยู่ในห้วงทุกข์ยาก ทุกวันต้องทนทุกข์ทรมาน ที่นี่มันทุกข์จริง ๆ สภาพแวดล้อมเลวร้าย งานก็หนักเหลือเกิน ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ ชีวิตที่นี่หาความหวังไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ละวันผ่านไปอย่างเลื่อนลอย มองไม่เห็นทิศทางของอนาคต
เธอช่วยฉันทีได้ไหม? ที่ฉันมาภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่นี่ก็เพื่อเธอนะ... นึกถึงความผูกพันที่เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเถิด ช่วยฉันด้วยนะ! ฉันถามมาแล้ว ขอแค่เธอใช้สถานะทหารเป็นผู้ค้ำประกันให้ฉัน แล้วจ่ายเงินมัดจำห้าร้อยหยวน ฉันก็ออกจากที่นี่ก่อนกำหนดได้