"กินข้าวแล้วนะ"
หมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดองเค็ม มันฝรั่งบด ไข่เจียวต้นหอม ผัดถั่วฝักยาวแห้ง และซุปฟักเขียว
ฉู่หมิงหลานทำกับข้าวสี่อย่างกับซุปหนึ่งอย่าง ปริมาณเยอะมาก หน้าตาน่ากินสุด ๆ
นอกจากนั้นเธอยังเตรียมโจ๊กบำรุงแยกไว้ให้หลินอันอันหนึ่งชาม ต้มจนเปื่อยยุ่ย มีคราบน้ำมันข้น ๆ ลอยอยู่ชั้นบน
"พี่สะใภ้ซื้อชามใบใหม่มาด้วย สวยมากเลย"
ฉู่หมิงหลานยกกับข้าวมาเสิร์ฟ ทุกคนก็เห็นกันหมด
หลินอันอันออกจะรู้สึกเกรงใจ "ที่บ้านฉันไม่มีธรรมเนียมสินเดิมเป็นถ้วยชามนี่นา ฉันเลย..."
หลินจื่อหวยฟังไม่เข้าใจ "อะไรนะพี่ สินเดิมอะไร"
มือที่กำลังตักข้าวของฉู่หมิงโจวชะงัก "ไม่จำเป็นต้องมีสินเดิม บ้านเราขาดเหลือซะที่ไหน ถ้วยชามพวกนี้ก็ดีอยู่แล้ว"
หลินจื่อหวยยังงง ๆ ฉู่หมิงหลานยิ้มพลางอธิบายให้ฟัง "พี่จื่อหวย เรื่องนี้ฉันรู้ ทางบ้านเราที่นี่ เวลาผู้หญิงแต่งงาน ครอบครัวเจ้าสาวต้องเตรียมถ้วยชามเป็นสินเดิม หมายถึงครอบครัวใหม่จะอิ่มหนำสำราญ"
"พูดมากจริง!"
พอโดนฉู่หมิงโจวตวาด ฉู่หมิงหลานก็รีบหุบปาก นั่งเรียบร้อยข้าง ๆ ก้มหน้ากินข้าว
"เดี๋ยวสิ จะทำไมเนี่ย!" หลินอันอันรีบดึงคนมานั่งข้าง ๆ หันไปปลอบฉู่หมิงหลาน "แต่ละที่ก็มีธรรมเนียมของตัวเอง เสี่ยวหลานไม่ได้พูดอะไรผิดหรอก อย่าไปสนใจพี่ชายเธอเลย เขาเพี้ยน ๆ หน่อย"
ฉู่หมิงโจว: "......"
หลินจื่อหวยมองคนนั้นทีคนนี้ที สีหน้าก็อึดอัดเหมือนกัน
แต่ครั้งนี้เขาไม่เปลี่ยนเรื่องหนี กลับรู้จักเผชิญปัญหาตรง ๆ แล้ว "จริง ๆ พี่ฉันมีสินเดิม พ่อเตรียมเครื่องบันทึกเสียงใหม่เอี่ยมไว้ให้พี่ แต่ถูกฉันทำพัง..."