หลินอันอันอารมณ์ดี คนที่ได้ประโยชน์ก็คือฉู่หมิงโจวน่ะสิ
เขาพบว่าคืนนี้ภรรยาสาวของเขาพูดง่ายผิดปกติ ต่อให้รบเร้าให้เธอทำมากกว่าปกติ เธอก็ให้ความร่วมมืออย่างดี
ต่างจากปกติราวกับเป็นคนละคนเลย ทั้งเชื่อฟังทั้งอ่อนหวาน
“ฉู่หมิงโจว จะไหวไหมเนี่ย!” หลินอันอันย่นจมูก ผลักปากที่เขาแนบเข้ามา
จูบมาตั้งครึ่งชั่วยามแล้ว ปากจะชาแล้ว ยังไม่เข้าเรื่องอีก!
ฉู่หมิงโจวชะงักไปเล็กน้อย หลังจากครั้งก่อนที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาก็รู้สึกกลัวเหมือนกัน สภาพร่างกายของหลินอันอันแย่มาก ต้องอ่อนโยนเท่านั้น
แต่ผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้า...
ค่อนข้างยั่ว
“อื้อ~”
หลินอันอันถูกดึงคอเข้าไปใกล้ ฉู่หมิงโจวแววตาฉายแววรุ่มร้อน “ฉันไหวมาก เพียงแต่ไม่อยากทำร้ายเธอ”
เขาหน้าด้านจริง!
คำพูดต่อจากนั้นของหลินอันอันถูกเขาดันกลับด้วยปลายลิ้น เหลือเพียงเสียงสะอื้นพร่า ดังอยู่นานครึ่งคืน
หลินอันอันเหนื่อยจนเริ่มหลบ เริ่มร้องไห้ เริ่มตัวสั่น
แต่ฉู่หมิงโจวกลับนิ่งสง่า พละกำลังดียิ่งนัก เอวแข็งแกร่งไร้ความเมื่อยล้าแม้แต่น้อย
สุดท้ายเพราะสงสารเธอเหลือเกิน จึงเปลี่ยนมาจูบอ่อนโยนอีกครั้ง ปล่อยให้เธอนอน
...
หลินอันอันคิดนะว่า ขีดจำกัดของคนนี่พัฒนากันได้จริง ๆ
เหมือนครั้งนี้ นี่ไง เธอเก่งขึ้นเยอะเลย แค่นอนแค่สองวัน...
ถือว่าทนทานไม่เบา
พอวันเสาร์อาทิตย์ผ่านไป ฉู่หมิงโจวก็รับภารกิจหนึ่ง ต้องออกไปห้าวัน
หลินอันอันตบอกรับประกันว่า “ทางบ้านมีฉันเอง นายไปสบายใจได้เลย”
“อืม ฉันได้กำชับลานเจี่ยไปแล้ว ทุกวันเธอจะกลับมาทำอาหารตามเวลา เธอพักอยู่บ้านดี ๆ ก็พอ”