หลินอันอันเพ่งมองไป ภาพที่เห็นเป็นเงาร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้ม เนื้อผ้าดูดีมีระดับ ภายใต้แสงไฟถนนสลัวๆ สะท้อนประกายแวววาวหรูหรา
หัวใจของหลินอันอันเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเอ่อท้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
แต่พอเธอจะมองให้ชัดๆ รถเมล์ก็ออกตัวแล้ว เงานั้นค่อยๆ ห่างไกลออกไป ก่อนจะหายลับไปสุดปลายสายตาในที่สุด
นี่มัน...
“สหายหลิน”
ความคิดของหลินอันอันถูกขัดจังหวะ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นอาโหลวกับหลี่ลู่นั่นเอง
“อ้าว อาเฉิน บังเอิญจังเลยนะคะ!”
หลินอันอันนั่งอยู่เบาะแถวสุดท้าย ข้างๆ มีที่ว่างสองที่พอดี จึงรีบลุกให้ทางทันที
อาโหลวอุ้มเด็กห่อผ้าอยู่ในอ้อมแขน เด็กน้อยถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิดจนมองไม่เห็นหน้า คาดว่าน่าจะเป็นลูกสาวคนที่สี่ของหลี่ลู่
“โรงพยาบาลแม่และเด็กประจำมณฑลเพิ่งเปิดใช้ ฉันก็เลยพาลู่ลู่กับเด็กน้อยไปตรวจดู สหายหลินนี่ท่าน...”
อาโหลวชวนคุยก่อน หลินอันอันก็ไม่ได้ปิดบัง “อ้อ ฉันเพิ่งไปที่สำนักพิมพ์มา เซ็นสัญญาเรียบร้อย กำลังจะออกหนังสือค่ะ!
ร่างกายฉันไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แต่เดิม อยู่บ้านก็ช่วยงานอะไรไม่ได้มาก เคยเขียนงานวรรณกรรมไว้บ้าง ก็เลยอยากลองตีพิมพ์ดู เผื่อจะหาเงินค่ากินอยู่ได้บ้าง”
อาโหลวฟังแล้ว แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “สหายหลิน ท่านนี่เก่งจริงๆ เลยนะ! เขียนหนังสือตีพิมพ์ได้ด้วย นี่ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็ทำได้นะ นักศึกษามหาวิทยาลัยนี่ไม่เหมือนสาวธรรมดาจริงๆ”