ฉู่หมิงโจวมองหลินอันอันที่แก้มป่องด้วยความโมโห เขาคลายแรงลงเล็กน้อย แต่ยังคงโอบเธอไว้ในอ้อมแขนหลวม ๆ น้ำเสียงเจือความจนใจ "อันอัน ฉันไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล ฉันเป็นห่วงเธอ"
หลินอันอันฮึดฮัดสองที "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตากระดาษสักหน่อย จะเหนื่อยพังง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ฉันแค่อยากทำของอร่อย ๆ มาแบ่งปัน ถือเสียว่าช่วยสร้างสัมพันธ์ให้เธอด้วย"
เธอทำเพื่อเขาแท้ ๆ
ดวงตาคมเข้มดุจหมึกของฉู่หมิงโจวสั่นไหวด้วยอารมณ์ยากจะคาดเดา เขาจ้องมองเธออยู่นาน ก่อนจะก้มศีรษะลงช้า ๆ แล้วงับลงไปอีกครั้ง
"ฉันว่า เธอออกแรงมากเกินไป"
หลินอันอัน: ?
ใบหน้าหลินอันอันแดงซ่าน ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ เธอผลักไสเขาออก "เธอ... เธอทำตัวดี ๆ หน่อย กลางวันแสก ๆ"
น้ำเสียงของเธอเจือหอบ ดวงตาลนลานชำเลืองมองไปทางประตู ตื่นตระหนกยิ่งนัก
แผ่นอกของฉู่หมิงโจวระเรื่อด้วยรอยแดงระดับกระดูกไหปลาร้า เขาพลิกมือกลับจับตัวเธอไว้ "อยู่นิ่ง ๆ"
หลินอันอันรู้สึกเพียงว่าดวงตาของเขาเหมือนตะขอตัวหนึ่ง กำลังจะเกี่ยวเอาวิญญาณของเธอไป "ตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ นะ ฉันกลัว!"
ฉู่หมิงโจวหัวเราะต่ำในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนในอก เขาหยุดมือ แต่ยังคงกอดรั่งหลินอันอันไว้แน่นในอ้อมแขน หน้าผากของเขาแนบกับหน้าผากเธอ ถูไถแผ่วเบาอย่างอาลัย "ได้ งั้นเราค่อยตอนกลางคืน..."