หลินอันอันจะไม่ใส่ใจเลยก็ยังได้ แถมยังรู้สึกว่าเธอก้าวก่ายเกินไป
แต่ก็ล้วนเป็นหญิงอาภัพทั้งนั้น ยิ่งในยามเช่นนี้ มีเพียงสตรีเท่านั้นที่จะเห็นใจสตรีด้วยกันอย่างแท้จริง...
ส่งหูซิ่วเหมยไปแล้ว หลินอันอันก็ได้แต่ถอนใจเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก
เดินเข้าไปในครัว คิดจะจัดการข้าวของในครัวให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
ในบ้านมีเธอเป็นคนว่างอยู่คนเดียว ต่อไปถ้าไม่มีอะไรก็จะพยายามทำกับข้าวไว้ ทำกับข้าวก็ไม่เหนื่อยเท่าไร จะมัวแต่นอนเอกเขนกทั้งวัน รอให้น้องสามีกลับมาทำกับข้าวให้ได้อย่างไร?
หลินอันอันฮัมเพลงอยู่ในลำคอ ก่อไฟตั้งหม้อในครัว แตะน้ำเย็นไม่ได้ก็ใช้น้ำร้อน เรื่องง่ายจะตาย
"ต้องซื้อชามตะเกียบเพิ่ม"
ชามตะเกียบ ชามตะเกียบ พูดมาหลายครั้งแล้ว แต่สมองดันจำไม่ยอมจำไม่ลง
จัดการครัวเสร็จเรียบร้อย เรียงผักดองไว้ตามลำดับ ย้ายเนื้อหมักไปแขวนไว้ที่ใหม่ให้เป็นระเบียบ จัดเรียงธัญพืชใหม่ทั้งหมด แยกประเภท...
พอทำทุกอย่างเสร็จ เวลาก็ใกล้ได้ที่แล้ว จึงไปที่ร้านค้าสหกรณ์ ซื้อผักมาเล็กน้อย แล้วยังซื้อชามตะเกียบเพิ่มอีก
เก็บของใส่ตะกร้าสะพายหลัง ถือโอกาสไปรับเด็ก ๆ ระหว่างทางด้วย~
"สหายหลิน ช่างบังเอิญนัก นี่เธอ... เพิ่งซื้อชามตะเกียบมาใหม่รึ?"
หลินอันอันเงยหน้ามองไป เห็นเป็นท่านป้าหม่าที่เคยพบในวันโปรยสิริมงคล
"ท่านป้าหม่าสวัสดีเจ้าคะ ที่บ้านชามตะเกียบมีไม่มาก ก็เลยซื้อเพิ่มนิดหน่อย"
หลินอันอันประทับใจในตัวเธอไม่น้อย เป็นสหายเก่าแก่จากสหพันธ์สตรี กิริยาสุภาพมีมารยาท ทั้งยังมีความเป็นกันเองอย่างยิ่ง