มื้อนั้นกินกันอย่างอบอุ่น
หลังอาหาร หลินอันอันกับฉู่หมิงโจวก็ไม่ได้อยู่นาน นั่งต่ออีกหน่อยก็ลากลับ
ถึงบ้าน หลินอันอันก็รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย รีบเปลี่ยนชุดอยู่บ้านเข้าไปพิงเตียงอิฐพัก
ฉู่หมิงโจวต้มน้ำตาลสาลี่ให้เธอแล้วตั้งไว้ข้างเตียง ส่วนตัวเขาเองต้องรีบกลับไปที่หน่วยทหาร
“รีบไปเถอะ งานยุ่งขนาดนั้นยังจะตามมาอยู่เป็นเพื่อนฉันอีก ครึ่งค่อนวันหายไปเลยใช่ไหม?”
“ไม่ยุ่งหรอก”
“ใช่แล้ว ๆ ท่านผู้พันฉู่กำลังจมอยู่ในความรักหวานเลี่ยน... ปากไม่ตรงกับใจ!
ได้ยินเธอแหย่ ฉู่หมิงโจวยังตอบอืมเบา ๆ เดินมาที่เตียง เอามือลูบศีรษะเธอ “เธอพูดถูก”
หลินอันอันยกยิ้ม เหลือบมองเขา “ทำไม นี่รู้ซึ้งถึงผิดแล้วเหรอ? รู้ตัวหรือยังว่าหลงระเริงความงามจนลืมตัว?”
“อย่าพูดเหลวไหล”
นิ้วเรียวยาวของฉู่หมิงโจวกดลงบนริมฝีปากของเธอ กดเบา ๆ แล้วก้มลงจูบทีหนึ่ง “พักผ่อนดี ๆ เย็นนี้ให้ลานเจี่ยทำกับข้าว”
“โอเค”
พอฉู่หมิงโจวไป หลินอันอันก็รู้สึกแน่นหน้าอก ใช้มือลูบลงทีละนิด สุดท้ายดื่มน้ำตาลสาลี่หมดถ้วยก็รู้สึกดีขึ้น
งุนงงหลับกลางวันไปชั่วโมงกว่า
เธอเพิ่งตื่น ที่บ้านก็มีแขกมา
หูซิ่วเหมยถูกทหารพาเข้ามา เธอเพิ่งเคยมาหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารครั้งแรก เลยดูประหม่า ๆ
“พี่ซิ่วเหมย?”
หลินอันอันประหลาดใจเล็กน้อย หูซิ่วเหมยมาทำไม?
หลังจากยืนยันตัวผู้มาเยือนแล้ว ทหารก็ออกไป
“อันอัน ฉัน...”
หลินอันอันตาว่องไว เหลือบเห็นรอยฟกช้ำใต้เสื้อผ้าของเธอแว่บหนึ่ง สีหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง “เข้ามาแล้วค่อยว่ากัน ข้างนอกหนาว”