เดือนสองวันที่สอง มังกรเงยหัว จิบเหล้าน้อยตีกาน้ำมัน เมื่อคืนวานฟ้าร้องฤดูใบไม้ผลิ วันนี้แดดจ้าฤกษ์ดีเป็นลางบอกเหตุ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หมู่บ้านข้าราชการเขตทหารก็มีช่างตัดผมมาหลายคน เขย่ากระดิ่งเล็ก ๆ ดังกรุ๊งกริ๊ง
หลินอันอันถูกฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่พาออกมา ไปยังสถานที่คล้ายโรงประชุมแห่งหนึ่งในหมู่บ้านข้าราชการ
ระหว่างทางคนเยอะมาก ล้วนเป็นเพื่อนบ้านที่ไปตัดผม พอทั้งสามมาถึง ก็มีหลายคนต่อแถวอยู่แล้ว
ฉู่หมิงหลานดึงหลินอันอันไปหาที่นั่ง "พี่สะใภ้ พวกเราต่อแถวตรงนี้ก็ได้ ไม่เสียเงินนะ"
ฉู่หมิงอวี่มองซ้ายมองขวา สุดท้ายวิ่งไปต่อแถวฝั่งโน้น ยืนรวมกับเพื่อนตัวน้อยของตน คุยกันจ้อกแจ้ก สนุกสนานยิ่งนัก
ครั้งนี้มีช่างตัดผมมาทั้งหมดห้าคน แต่ละคนมีเก้าอี้หนึ่งตัว กรรไกรหนึ่งด้าม แล้วก็เริ่มตัดผมให้คนเลย
หลินอันอันดูแล้วรู้สึกแปลกใหม่ เห็นเพียงว่าพวกเขาฝีมือคล่องแคล่ว เร็วมากด้วย กรรไกรร่ายรำอยู่ในมือพวกเขา เพียงชั่วครู่ก็ตัดทรงผมที่เรียบร้อยเนี้ยบออกมาได้
หลินอันอันเอามือลูบผมตัวเองอีกครั้ง ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ยอมตัด
สภาพเส้นผมดีกว่าตอนเพิ่งมาถึงบ้าง แม้จะยังอมเหลืองแห้ง สู้ผมดำขลับเป็นมันของคนอื่นไม่ได้ แต่ความเงางามกับความลื่นมือดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"สหายหลิน มาเช้าเชียวนะ!"
หลินอันอันเงยหน้ามอง ตรงกับอาโหลวที่กำลังต่อแถวอยู่ข้างหน้าพอดี
"อาโหลว ช่างบังเอิญจริง"
ผ่านเรื่องเมื่อวาน อาโหลวก็ยิ่งกระตือรือร้นกับหลินอันอันกว่าเดิม
เห็นหลินอันอันเอามือลูบผมท่าทางลังเล เธอก็รีบพูดยิ้ม ๆ ว่า "ผมนี่มันก็เหมือนกับตอนลูกสาวฉันคลอดลูกใหม่ ๆ นั่นแหละ เหลืองแห้งหนักมาก ที่จริงก็แค่ขาดสารอาหาร บำรุงกลับมาได้