กลับถึงบ้าน หลินอันอันนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ผ่านไปนานก็ไม่ยอมจรดปากกา
สุดท้ายก็เลิกเขียนไปดื้อๆ เก็บผ้าออกมาหลายผืน ตั้งใจจะตัดเสื้อผ้าให้คนในครอบครัว
คราวที่แล้วหน่วยทหารยังแจกผ้ามาให้ตั้งเยอะ วางไว้ก็เสียเปล่า
อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว เสื้อผ้าพวกพี่น้องตระกูลฉู่ที่มีอยู่ ในสายตาของหลินอันอันไม่มีสักตัวที่ผ่านสายตา ควรเปลี่ยนใหม่ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ชิ้นในยันชิ้นนอก จากบนลงล่าง
หลินอันอันหมุนปากกาเล่น ในหัวมีแบบเสื้อผ้าหลากหลายแบบแวบผ่านไปมา
หล่อนเต็มใจตัดเสื้อผ้าให้ฉู่หมิงโจวมาก เพราะรู้สึกประสบความสำเร็จสุดๆ!
เขาเป็นเหมือนหุ่นแขวนเสื้อ จะใส่ชุดไหนก็ดูดี ใส่แบบไหนก็ดูภูมิฐาน เหมาะยิ่งกว่านายแบบอีก
หลินอันอันคิดพลางเขียนแบบสเกตช์คร่าวๆ อย่างรวดเร็ว
เตรียมตัดเสื้อกั๊กบางๆ ใส่สบายสำหรับฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงให้ฉู่หมิงโจวหนึ่งตัว แล้วก็ชุดแบบจงซานที่ปรับปรุงใหม่ให้อีกหนึ่งชุด แถมเสื้อเชิ้ตไว้เปลี่ยนใส่ในชีวิตประจำวันอีกสองสามตัว
แล้วก็ตัดชุดกระโปรงติดกันสวยๆ ให้ฉู่หมิงหลานสองชุด เด็กหญิงกำลังอยู่ในวัยรักสวยรักงาม ได้สัมผัสเร็วก็จะได้ไม่ต้องตามหลังคนอื่นในภายหลัง
ส่วนฉู่หมิงอวี่ ก็ตัดชุดลำลองสองชุด เด็กผู้ชายซุกซน แถมยังอยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโต เสื้อผ้าหลวมๆ สบายๆ เหมาะสมที่สุดแล้ว
ไม่รู้ตัวเลยว่าฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย
หลินอันอันหยุดงานในมือ นวดไหล่ที่เมื่อยล้าอยู่บ้าง
เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประตู จากนั้นประตูก็ถูกผลักออก ฉู่หมิงโจวกับเด็กน้อยอีกสองคน เกือบจะถึงบ้านพร้อมกัน
"อันอัน ทำอะไรอยู่?" ฉู่หมิงโจวเห็นหลินอันอันนั่งอยู่กองผ้าเต็มพื้น ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย