“ฮูหยิน ถึงบ้านแล้ว ที่นี่คือจวนของเรา ห้องหอก็อยู่ที่นี่” เขาค่อย ๆ วางฉันลงบนเตียงไม้แกะสลักแบบโบราณ ปูด้วยผ้าปูเตียงสีแดงสดและวางผ้าห่มสีแดงซ้อนกันอยู่
ภายในห้องแขวนม่านสีแดงสดไว้ ผนังติดอักษรมงคลสีแดง แม้แต่พื้นก็ปูด้วยพรมสีแดง บรรยากาศแทบไม่ต่างจากเรือนหอในละครย้อนยุคเลย
แต่ฉันต้องเข้าหอกับเขาจริง ๆ เหรอ? ฉันคิดอย่างใจเต้นระทึก
“ฮูหยิน ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้า นี่คือของสืบทอดประจำตระกูลจ้าว” เขาบีบกำไลหยกสีเขียวมรกตไว้ในมือ
แค่มองก็รู้แล้วว่ากำไลหยกวงนี้เป็นของชั้นเลิศ แต่ฉันไม่อยากได้ เพราะฉันไม่รู้จักเขา พ่อแม่สอนฉันมาตั้งแต่เด็กว่าอย่ารับของจากคนอื่น โดยเฉพาะของจากผู้ชาย
แต่ถึงไม่อยากได้ก็ต้องรับ เขาจับมือฉันไว้แล้วค่อย ๆ สวมกำไลหยกเข้าที่ข้อมือ
จากนั้นเขาประคองมือเล็กเรียวของฉันไว้บนฝ่ามือกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาองอาจมีรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาหลงใหลคู่นั้นราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะอันงดงามที่สุด
ฉันต้องยอมรับว่าเวลาเจ้าคนแข็งแกร่งยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน ฉันอยากจะ...จับเขากดลงกับเตียงจริง ๆ
“ฮูหยิน ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว ค่ำคืนแสนสุขมีค่าเทียบพันทอง” เขาพูดพลางโน้มตัวลงทาบทับฉัน แล้วจูบลงบนริมฝีปากทันที
ฉันแทบหายใจไม่ออก...นี่คุณจะเข้าประเด็นเลยเหรอ!
จูบของเขาร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปทั่วชุดนอนบางเบาของฉันอย่างเชื่องช้า ลมหายใจของเขาก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น...
ฉันเจ็บจนหมดสติไปใต้ร่างเขา
ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ชายโบราณแปลกประหลาดคนนั้นไม่อยู่ข้างกายแล้ว แต่ฉันยังอยู่ในห้องที่ตกแต่งแบบโบราณและมีสีแดงสดเต็มไปหมด
“ฮูหยิน ตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มหนักแต่แฝงความอ่อนโยนดังขึ้นเหนือศีรษะ
ฉันหันไปมองแล้วกรีดร้อง ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง
เขากลับมาอีกแล้ว
“ซี๊ด...” ความเจ็บแปลบใต้ร่างเหมือนฉีกขาดทำให้ฉันสูดปาก ภาพตรงหน้าพลันพร่า ร่างโงนเงนแทบล้มลง
แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ฉันล้มลงในอ้อมแขนกว้างใหญ่แต่เย็นเฉียบของเขา
“ฮูหยิน ขอโทษ เป็นความผิดของข้าเองที่ทำให้เจ้าบาดเจ็บ...” เขาก้มหน้าตำหนิตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ
“คุณ...คุณ...คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ฮูหยินของคุณ!” ฉันตะโกนใส่เขา
เขาจ้องฉันนิ่ง สีหน้าราวกับไม่เข้าใจเลยว่าฉันพูดอะไร
ฉันร้อนใจจนอยากกระโดด แต่แค่ขยับก็เจ็บไปทั้งตัว ทำได้เพียงขยับปากเท่านั้น
ฉันตะโกนใส่เขาด้วยความโกรธ “ฉันไม่ใช่องค์หญิงอะไรของคุณทั้งนั้น ไม่ใช่ฮูหยินด้วย! ฉันชื่อเว่ยเซียงเซียง เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย! พ่อฉันก็ไม่ใช่ฮ่องเต้ เขาชื่อเว่ยเถี่ยจู้ มีอาชีพเลี้ยงไก่! คุณ...คืนความบริสุทธิ์ให้ฉันนะ ไอ้ผีลามกเอ๊ย ฮือ ๆ ๆ...”
ฉันร้องไห้จนหมดสภาพ
คิ้วกระบี่ของเขาขมวดเล็กน้อย ดวงตาลึกล้ำราวบ่อน้ำจ้องมองฉันแล้วถาม “ฮูหยิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าจึงพูดจาเหลวไหลเช่นนี้?”
ฉันร้องไห้โวยวาย “คุณต่างหากที่พูดจาเหลวไหล! ฉันนอนอยู่ที่บ้านดี ๆ แล้วคุณก็พาฉันมาที่บ้า ๆ นี่ แถมยังรังแกฉันอีก...คุณเป็นใคร ฉันจะแจ้งความ เอาให้คุณติดคุกจนวันตายเลย!”
เจ้าบ่าวโบราณทำหน้าตกตะลึง ก่อนจะหันไปตะโกนด้านนอก “พ่อบ้านหลี่!”
ฉันสะดุ้งแล้วเงี่ยหูฟังเสียงข้างนอก
เงียบสนิท
เขาขมวดคิ้วแน่น ไอสังหารพลันแผ่ขึ้นทั่วร่าง ฉันตกใจจนหดตัวไปชิดมุมเตียง
เขาก้าวฉับ ๆ ออกไป
เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็กลับมา สีหน้าแข็งกร้าวราวเหล็กกล้า แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ฉันได้ยินเขาพูดเสียงต่ำว่า “บ่าวไพร่หายไปไหนกันหมด? คืนนี้เป็นวันมงคลที่แม่ทัพอย่างข้าเข้าพิธีแต่งงานกับองค์หญิง พ่อบ้านหลี่พาคนอื่น ๆ ไปไหนกัน...”
ฉันเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง จึงถามเสียงสั่น “ขอทราบชื่อแซ่ของคุณได้ไหม?”
เขาจ้องฉันด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนจะพูดทีละคำ “ข้าน้อยจ้าวหลิงอวิ๋น การแต่งงานของข้ากับฮูหยินเป็นพระราชทานจากฮ่องเต้”
จ้าวหลิงอวิ๋น...จ้าวหลิงอวิ๋น...ฉันกลอกตาแล้วหมดสติไป
“โอ๊ย ลูกแม่ ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว หมดสติไปทั้งคืน แม่กับพ่อใจหายหมดเลย ฮือ ๆ ๆ...” แม่ฟุบร้องไห้อยู่บนตัวฉันจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา
พ่อนั่งอยู่ข้างเตียง จับมือฉันไว้แล้วร้องไห้ด้วยความดีใจ
ฉันมองพวกเขาอย่างเหม่อลอย หรือทุกอย่างเมื่อคืนเป็นแค่ความฝัน?
ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เผลอกรีดร้อง “อ๊า!” ความเจ็บใต้ร่างแสนสาหัส แถมทั้งตัวก็เหมือนจะแหลกเป็นชิ้น ๆ จนขยับไม่ได้
จากนั้นฉันก็เหลือบไปเห็นกำไลหยกสีเขียวมรกตบนข้อมือ เป็นวงเดียวกับที่ผู้ชายคนนั้นสวมให้ใน “ความฝัน”...
“ลูกเอ๊ย อย่าขยับนะ เมื่อคืนป่วยหนักขนาดนั้น จะมีแรงที่ไหน หลานอิง รีบไปหาอะไรกินให้ลูกเร็ว พ่อจะชงน้ำตาลแดงให้ลูกดื่มสักถ้วยก่อน” พ่อเร่งแม่
“จ้ะ ๆ ๆ!” แม่รับคำแล้วออกไปช่วยพ่อจัดการ
ดูเหมือนพวกเขาจะมองไม่เห็นกำไลบนข้อมือฉัน
ฉันนอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงราวกับคนตาย ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันหวานชื่น ฉันก็ถูกผีขืนใจน่ะสิ แถมยังเป็นผีเฒ่าอายุพันปีในสุสานโบราณ จ้าวหลิงอวิ๋นคนนั้น...แล้วผีเฒ่านั่นล่ะ ฉันกลับมาได้ยังไง? อีกอย่าง ถูกผีทำแบบนั้นแล้วจะตายไหมนะ?
ฉันไม่อยากตาย ยังไม่ได้เลี้ยงดูพ่อแม่จนแก่เฒ่า ยังเที่ยวชมทิวทัศน์งดงามทั่วหล้าไม่ครบ ยังไม่ได้ชิมของอร่อยทั่วโลก แถมบะหมี่หอยขมที่เพิ่งสั่งซื้อทางออนไลน์ก็ยังมาไม่ถึง...
“ลูก ร้องไห้ทำไม ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? อย่าร้องนะ ดื่มน้ำตาลแดงแล้วกินอะไรสักหน่อย” พ่อถือถ้วยน้ำตาลแดงเดินเข้ามา
พอเห็นพ่อ ฉันก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ยกแขนที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นคล้องคอเขา “พ่อ หนูรักพ่อกับแม่นะ หนูไม่อยากจากพวกพ่อไป ฮือ ๆ ๆ...”
พ่อถูหลังฉันพลางเอ็ด “ยัยเด็กโง่ พูดอะไรเหลวไหล เมื่อวานลูกตกใจเพราะเห็นเขาขุดสุสานโบราณ แถมยังเป็นหวัดนิดหน่อยเลยหลับไปทั้งคืน จะตายได้ยังไง ลูกไม่ใช่ลูกไก่ลูกเป็ดเสียหน่อย”
พูดอะไรก็ไม่พ้นเรื่องอาชีพตัวเองจริง ๆ
“มา ๆ แม่ป้อนน้ำไข่ให้ กินแล้วได้สารอาหาร แถมย่อยง่าย รีบกินนะ” แม่ถือถ้วยน้ำไข่เข้ามา
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะมีแก่ใจมากินอะไรได้ยังไง แต่ในฐานะนักกินตัวยง กระเพาะของฉันปฏิเสธอาหารไม่ลงหรอก
พ่อประคองฉันขึ้นมานั่ง แล้วฉันก็ดื่มน้ำไข่ถ้วยใหญ่ที่แม่ชงให้จนหมด
“เซียงเซียง ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เราไปโรงพยาบาลกันไหม?” พอฉันกินเสร็จ ทั้งคู่ก็ยืนล้อมเตียงแล้วถาม
ไปโรงพยาบาลเหรอ? อาหารที่เพิ่งกินเข้าไปแทบจะพุ่งออกมา ฉันอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เรื่องนี้ไม่ใช่ไปโรงพยาบาลแล้วจะแก้ได้สักหน่อย หนูทุกข์ใจเหลือเกิน...