ฉันส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ไม่ต้องค่ะ ฉันแค่อยากนอนต่ออีกหน่อย พ่อแม่ออกไปก่อนเถอะ”
ในใจฉันวุ่นวายไปหมด ไม่อยากให้พวกท่านเป็นห่วงด้วย
พ่อกับแม่สบตากัน ก่อนจะถามอย่างอ่อนโยนว่า “ถ้าอย่างนั้นมื้อเที่ยงลูกอยากกินอะไรล่ะ พ่อกับแม่จะได้เตรียมไว้ให้”
ฉันไม่อยากกินอะไรเลยสักอย่าง แต่กลับตอบออกไปว่า “ฉันอยากกินปลาต้มผักดอง ข้าวสวย มะเขือเทศคลุกน้ำตาล แล้วก็ถั่วแขกผัดหมูค่ะ”
พอเห็นฉันเจริญอาหารขนาดนี้ พ่อกับแม่ก็ยิ้มให้กัน ดูท่าลูกสาวจะหายดีแล้วสินะ
ตอนทั้งคู่เดินออกไป ยังพึมพำกันว่า ลูกสาวเราป่วยแปลกจริง ๆ เมื่อคืนหมดสติไม่ฟื้น ตัวเย็นเฉียบเหมือนตายไปแล้วแท้ ๆ พอตื่นขึ้นมากลับไม่เป็นอะไรเลย...
ฉันแทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ฉันจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง เรื่องใหญ่จะตายอยู่แล้ว ลูกสาวของพวกคุณไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เมื่อคืนเธอกลายเป็นเมียของผีเฒ่าอายุพันปีไปแล้ว ฮือ ๆๆ!
ฉันเอาแต่จินตนาการถึงภาพเมื่อคืน จะข่มตาหลับลงได้อย่างไร พอดีปวดฉี่ด้วย จึงลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำในลานบ้าน
จู่ ๆ ย่าก็ตะโกนเรียก “เถี่ยจู้! เถี่ยจู้!” พลางพุ่งเข้ามาในลานบ้าน แม่กำลังเด็ดถั่วแขกอยู่ในแปลงผัก พอเห็นเข้าก็รีบลุกขึ้น “แม่คะ เถี่ยจู้ไม่อยู่บ้านค่ะ เพิ่งออกไป มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”
ย่ามองแม่กับฉันเป็นเสี้ยนหนามตำใจมาตลอด ไม่เคยพูดกับพวกเราดี ๆ สักครั้ง
เวลานี้แกจึงทำหน้าบึ้ง ถามเสียงเหี้ยมเกรียมว่า “เถี่ยจู้ไปไหน”
แม่ตอบตามจริง “เซียงเซียงอยากกินปลา เขาเลยไปซื้อให้ที่ตลาดในตำบลค่ะ”
ย่าด่ากราด “นังเด็กเหลือขอนั่นมันเป็นใคร ถึงได้ประคบประหงมยิ่งกว่าคนเป็นย่าอีก อยากกินปลาก็อุตส่าห์ไปซื้อให้ ถึงกับได้ใจขึ้นฟ้าเลยนะ โอ๊ย บางคนก็ช่างมีบุญจริง ๆ แต่งเข้าบ้านมา กินดีอยู่ดีตั้งยี่สิบกว่าปี คลอดลูกสาวออกมาแค่คนเดียว ยังใช้ชีวิตสุขสบายเสียด้วย...”
แม่ได้ยินคำพูดน่ารังเกียจแบบนี้จนชินแล้ว ฉันเองก็เหมือนกัน แต่ฉันไม่เหมือนแม่ แม่ได้ยินแล้วก็อดทนเงียบ ๆ ส่วนฉันได้ยินทีไรก็ด่ากลับทุกที
ฉันตะโกนจากในห้องน้ำ “ย่าคะ หนูเป็นหลานสาวของย่า ย่าด่าหนูว่าเป็นนังเด็กเหลือขอ งั้นย่าก็เป็น...ยายแก่ตัวร้ายเหมือนกันนั่นแหละ ย่าพูดถูกแล้วค่ะ แม่หนูมีบุญถึงได้คลอดหนูออกมา พ่อรักแม่กับหนูเหมือนแก้วตาดวงใจ ย่าโมโหไปก็เหมือนรถไฟพ่นควัน มีแต่ไอขาว ๆ เท่านั้นแหละ!”
“ตายแล้ว! นังหลานสารเลว กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้เลยหรือ กล้าด่าฉันหรือ เดี๋ยวฉันฉีกปากแกให้ขาด!” ย่าตะโกนลั่นพลางวิ่งเข้ามาในห้องน้ำเพื่อจะตีฉัน
ห้องน้ำในชนบทยังเป็นส้วมหลุม พอเห็นย่าพุ่งเข้ามา ฉันก็หลบวูบออกจากปากส้วม แกจึงพุ่งตกลงไปในหลุมเต็ม ๆ
หน้าคว่ำลงไปในส้วม ก้นโด่งชี้ฟ้า
เรียกได้ว่ากินขี้หมาเข้าไปเต็ม ๆ
ฉันหัวเราะอย่างสะใจ แม่ได้ยินเสียงก็ตกใจแทบแย่ รีบเข้าไปอุ้มย่าขึ้นแล้วพาไปห้องอาบน้ำ ล้างอุจจาระกับปัสสาวะที่เปรอะเต็มหน้าให้...
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!” อาสะใภ้รองก็ร้องเรียกพลางวิ่งเข้ามา
พ่อฉันมีพี่น้องสามคน มีน้องชายหนึ่งคนกับน้องสาวหนึ่งคน
อาแต่งงานกับคนในหมู่บ้านข้าง ๆ ชีวิตสุขสบายมาก ส่วนอารองหน้าตาดี พูดจาหวานหู จึงคว้าลูกสาวคนเดียวของเลขาธิการตำบลอย่างจวงเสวี่ยหลีมาเป็นภรรยาได้
อาสะใภ้รองจวงเสวี่ยหลีเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ก่อนแต่งกับอารอง เธอมีข่าวฉาวไม่เว้นวัน ว่ากันว่าเคยเป็นชู้กับเจ้าของโรงงานไม้ในตำบลอยู่นานหลายปี แถมยังจ่ายเงินเลี้ยงดูนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งด้วย
ต่อมาเรื่องแตก เจ้าของโรงงานไม้รู้เข้าจึงเปิดศึกตบตีกันใหญ่โต สุดท้ายเธอก็เสียทั้งชื่อเสียงและคนรัก กลายเป็นที่อับอายไปทั่ว
แต่ถึงอูฐจะผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ลูกสาวตระกูลใหญ่เช่นเธอก็ไม่ยอมแต่งกับผู้ชายคนไหนง่าย ๆ ยังคงเลือกคนหน้าตาดีเหมือนเดิม อารองของฉันจึงถูกเธอเลือก
แต่ถ้าไม่มีข่าวลือว่าเธอจะให้สินสอดสิบหมื่น อารองคงไม่ยอมเป็นคนรับช่วงต่อหรอก
ถึงอย่างนั้น อารองแต่งกับเธอก็ไม่ได้เสียเปรียบ พ่อของเธอมีเส้นสาย ส่วนตัวเธอก็มีช่องทางกว้างขวาง ตอนแต่งกับอารอง เขายังเป็นนักเลงที่ไม่เอาการเอางานอะไรเลย เดี๋ยวนี้กลับเปิดโรงงานหัตถกรรม กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหมู่บ้านไปแล้ว
แม่เคยพูดว่า อาสะใภ้รองคลอดลูกเก่ง แต่งเข้าบ้านปุ๊บก็ให้กำเนิดลูกชายฝาแฝดทันที
เดิมทีเธอก็หยิ่งทะนงในตัวเองอยู่แล้ว ตอนนี้ได้เป็นภรรยาเศรษฐีอีก หางก็เลยเชิดขึ้นฟ้า มองแม่ฉันเป็นแค่มดตัวหนึ่ง
ส่วนอารองของฉัน ทั้งมีเงินทั้งมีลูกชาย อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กสามชั้น ขับรถอาวดี้สี่ห่วง ขณะที่พ่อฉันต้องเหน็ดเหนื่อยเลี้ยงไก่หลายร้อยตัว ตัวเหม็นขี้ไก่ตลอดวัน แถมยังมีลูกสาวแค่คนเดียว พวกเขาย่อมดูถูกพ่อฉันอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่สองผัวเมียคู่นั้นจะดูถูกพ่อแม่ฉันก็เฉพาะตอนที่ยังต้องพึ่งพาเท่านั้น ถ้ามีงานอะไรที่ต้องออกแรงแต่ไม่ได้ประโยชน์ พวกเขาก็จะเรียกพ่อแม่ฉันไปทำแทน
พ่อแม่คิดว่าตัวเองไม่มีลูกชาย ต่อไปคงต้องพึ่งหลานชายสองคน จึงเต็มใจทำงานหนักให้พวกเขาไม่ต่างจากวัวควาย
“เสวี่ยหลี เกิดอะไรขึ้นหรือ” แม่วิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำ มือทั้งสองเปียกชุ่ม
อาสะใภ้รองทำหน้าบึ้งสั่งว่า “พี่ใหญ่ของฉันอยู่ไหน เถี่ยหลินไปดื่มกับพวกผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบงานตัดถนนเมื่อคืนจนป่านนี้ยังไม่กลับ ฉันโทรไปก็ไม่รับสาย รีบเรียกพี่ชายฉันไปตามที่ตำบลเร็วเข้า”
เถี่ยหลินคืออารองของฉัน
ยิ่งมีเงินก็ยิ่งมีเส้นสาย งานตัดถนนแบบนี้มีผลประโยชน์ให้กอบโกย อารองจึงไปสร้างความสัมพันธ์กับผู้เกี่ยวข้องและเข้าร่วมด้วย เมื่อวานขุดสุสานโบราณขึ้นมาได้ นับว่าเป็นงานใหญ่ชิ้นหนึ่ง ตกกลางคืนอารองกับคนพวกนั้นก็ไปดื่มฉลองกันที่ตำบล
ย่าตัวเปียกโชกเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ แล้วพูดเอาใจอาสะใภ้รองว่า “เสวี่ยหลี ฉันก็กำลังจะมาบอกให้พี่ชายเธอไปตามเถี่ยหลินพอดี แต่พี่ชายเธอไม่อยู่บ้านน่ะ”
อาสะใภ้รองเหลือบมองย่า ก่อนมองฉันอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเซียงเซียง เธอไปดูหน่อย เมื่อคืนพวกเขากินข้าวกันที่ภัตตาคารวังหูฉลาม พักที่นั่นด้วยก็ได้”
ภัตตาคารวังหูฉลามเป็นโรงแรมหรูที่สุดในตำบล คนมีหน้ามีตาต่างก็ไปใช้บริการที่นั่น
“อย่าไป!” เสียงเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหูฉัน
เสียงนั้นคุ้นมาก เสียงทุ้มต่ำ
ฉันตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว เขา เขา เขามาอีกแล้วหรือ
“ฉันอยู่ในกำไลของเธอ”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ฉันตัวสั่นงันงก มองกำไลบนข้อมือซ้าย ข้างในมีผีตนนั้นซ่อนอยู่จริง ๆ
“ฟังให้ดี อย่าไป” น้ำเสียงของเขาไม่มีช่องให้ปฏิเสธ
เดิมทีฉันก็ไม่อยากไปอยู่แล้ว จึงเชิดหน้าขึ้น พูดกับอาสะใภ้รองอย่างหยิ่ง ๆ ว่า “ฉันไม่ไปค่ะ”
พูดจบก็จับมือแม่แล้วดึงเข้าบ้าน
“ยังกล้าไม่ไปอีกหรือ เธอเป็นพี่คนโตของบ้าน พ่อเธอไม่อยู่บ้าน ถ้าไม่ไปตามอารองแล้วใครจะไป รีบไปเดี๋ยวนี้!” อาสะใภ้รองตวาดเสียงเหี้ยม
ฉันไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย “สามีคุณ คุณก็ไปตามเองสิ อีกอย่างเขาก็มีลูกชายไม่ใช่หรือ ให้ลูกชายไปตามสิคะ”
“เซียงเซียง พูดกับอาสะใภ้รองแบบนั้นได้ยังไง” แม่ดุฉัน
อาสะใภ้รองวางท่าหยิ่งยโสต่อหน้าแม่มาตลอด ส่วนแม่ก็ได้แต่ก้มหัวให้เธอ เวลานี้ฉันพูดกับเธอแบบนี้ แม่ย่อมกลัวว่าจะเกิดเรื่อง
“นังเด็กสารเลว กล้ากำเริบเสิบสานแล้วหรือ บ้านตระกูลเว่ยมีที่ให้พวกตัวถ่วงอย่างแกมาทำตัวเป็นใหญ่ด้วยหรือ!” อาสะใภ้รองตะโกน
“น้องสะใภ้ ลูกสาวฉันสบายดีอยู่แท้ ๆ ทำไมพูดจาแบบนี้ล่ะ ไม่เป็นมงคลเลย” แม่ทนฟังคำแช่งที่ออกจากปากเธอไม่ได้
แม่ก็เป็นแบบนี้ ต่อให้ตัวเองต้องทนทุกข์แค่ไหนก็ทนได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องของฉัน แม่จะลุกขึ้นสู้ทันที
อาสะใภ้รองโมโหจัด ด่าแม่คำหนึ่ง แล้วยกมือจะตบฉัน ขณะเดียวกันย่าก็กางเล็บเตรียมพุ่งเข้ามาหาฉัน... ทันใดนั้น เสียงกรีดร้อง “เสวี่ยหลี!” ดังมาจากข้างนอก ทำให้คนทั้งลานบ้านตกตะลึง
มือของย่ากับอาสะใภ้รองชะงักค้างกลางอากาศ
หญิงเพื่อนบ้านคนหนึ่งวิ่งเข้ามา พูดติดอ่างว่า “เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องแล้ว...”
ข่าวที่เพิ่งส่งมาจากภัตตาคารวังหูฉลามในตำบลบอกว่า เมื่อคืนอารองกับพวกกินดื่มกันที่โรงแรมจนถึงรุ่งสาง ก่อนจะพักค้างที่นั่น พนักงานเห็นพวกเขานอนจนถึงเวลานี้ของวันรุ่งขึ้นแล้วยังไม่ตื่น จึงเข้าไปดู แล้วพบว่าทุกคนตายหมดแล้ว...
แถมสภาพศพยังน่าสยดสยองและประหลาดไปหมด ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยมือเปื้อนเลือด ดวงตาเบิกโพลง ราวกับได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด