แม่คลอดฉันตอนอายุ 24 ปี หลังจากนั้นก็หมดประจำเดือน พ่อเลยกลายเป็นคนที่ใคร ๆ เรียกว่าคนไร้ทายาท
ปีที่ฉันเกิดเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ พื้นดินแห้งแล้งไปไกลสุดลูกหูลูกตา แถมฉันยังเกิดปีมะแม พอเอาไปผสมกับคำกล่าวไร้สาระที่ว่า “สิบคนเกิดปีมะแม เก้าคนชะตาไม่สมบูรณ์ มีเพียงคนเดียวได้ประทับหน้าแท่นบัลลังก์” ฉันก็กลายเป็นตัวอัปมงคลในปากคนทั้งหมู่บ้าน
หลังฉันลืมตาดูโลก หากพ่อไม่ปกป้องฉันสุดชีวิตและแม่ไม่กอดฉันไว้แน่น ฉันคงถูกย่าหิ้วไปโยนทิ้งไว้กลางทุ่งให้หมากินแล้ว
ทุกคนบอกว่าฉันเป็นดาวอัปมงคล แต่แม่กลับปักใจว่าฉันเป็นดาวนำโชค
แม่เคยบอกฉันอย่างจริงจังว่า ในคืนเข้าหอของแม่กับพ่อ จู่ ๆ ก็มีไอหอมเข้มข้นลึกลับอบอวลไปทั่วห้อง
แม่ไม่ค่อยมีความรู้ แม่บอกว่าบรรยายกลิ่นหอมนั้นไม่ถูก รู้แค่ว่าหอมมาก หอมเหลือเกิน
แม่ประหลาดใจจึงสะกิดพ่อที่อยู่ข้าง ๆ อยากแบ่งปันกลิ่นหอมแปลกประหลาดนี้ให้เขา แต่พ่อที่หมดเรี่ยวแรงและหลับไปอย่างพึงพอใจกลับปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ผู้ชายก็อย่างนี้แหละ เข้าใจกันนะ
ภายหลังแม่ลองนับวันดู จึงรู้ว่าตั้งท้องฉันในคืนนั้น
แม่เลยไม่สนใจว่าใครจะมองว่าบ้านนอก ตั้งชื่อฉันว่า “เซียงเซียง”
แต่ฉันก็ทำให้แม่ผิดหวัง นอกจากหน้าตาจะน่ารักกว่าเด็กทั่วไปแล้ว ฉันก็ไม่แสดงพลังวิเศษอย่าง “เสกหินให้เป็นทอง” หรือ “หยาดน้ำตากลายเป็นไข่มุก” ออกมาเลย
แต่พอฉันโตขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่แตกต่างจากเด็กทั่วไปก็เริ่มปรากฏ
ที่ดินรกร้างทางตะวันตกของหมู่บ้านเรามีสุสานโบราณอายุนับพันปีแห่งหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นสุสานของแม่ทัพใหญ่จ้าวหลิงอวิ๋นแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ
สุสานแห่งนี้ประหลาดมาก ไม่ว่าจะฤดูไหน ต่อให้ภัยแล้งรุนแรงแค่ไหน น้ำรอบ ๆ ก็ไม่เคยแห้งขอด
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เป็นฤดูร้อนก็ยังสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากระยะไกล ในน้ำไม่มีทั้งปลาและกุ้ง ไม่มีแม้แต่พืชน้ำงอกเงย เป็นแอ่งน้ำนิ่งตายอย่างแท้จริง
ในหมู่บ้านมีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับจ้าวหลิงอวิ๋น เจ้าของสุสาน นอกจากเรื่องความกล้าหาญ ช่ำชองการศึก และเก่งกาจไร้ผู้เทียบเทียม ประหนึ่งเทพสวรรค์แล้ว ยังมีเรื่องสาเหตุการตายอันลึกลับของเขาด้วย
ว่ากันว่าเขาตายในวันแต่งงานของตัวเอง
ในปีนั้น หลังจากเขาขับไล่การรุกรานของต้าหลiaoได้ครั้งหนึ่ง จักรพรรดิแห่งซ่งเหนือก็ยกองค์หญิงที่โปรดปรานที่สุดให้แต่งกับเขา ทว่าในวันรับตัวองค์หญิงเข้าจวน เขากลับเสียชีวิตอย่างลึกลับภายในจวน
แน่นอนว่าเรื่องสาเหตุการตายของเขามีหลายเวอร์ชัน เวอร์ชันที่เล่าลือกันแพร่หลายที่สุดและชาวบ้านชอบใจกันมากที่สุดก็คือ เขาตายเพราะเสพสุขเกินขนาดในคืนเข้าหอ
ไม่ว่าอย่างไร ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก็ถูกฝังไว้ในที่ดินรกร้างทางตะวันตกของหมู่บ้านเรา
แน่นอนว่าในตอนนั้นหมู่บ้านของเรายังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ
ที่ดินรกร้างทางตะวันตกของหมู่บ้านเป็นสถานที่ลึกลับและวังเวง ทั้งยังอยู่ห่างจากหมู่บ้านไปกว่าสองลี้ ปกติจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ มันกลายเป็นเขตต้องห้ามของชาวบ้าน
ส่วนฉัน ตั้งแต่เพิ่งหัดเดินได้ก็เดินโซเซมาที่ที่ดินรกร้างแห่งนี้ด้วยตัวเอง แล้วยังชี้ไปทางสุสานพลางส่งเสียงอ้อแอ้ บอกว่าจะไปหาคน
พ่อแม่ตกใจมากเมื่อรู้เรื่อง จากนั้นก็แทบไม่ยอมห่างจากฉันแม้แต่ก้าวเดียว
แต่พอโตขึ้น เข้าอนุบาล เข้าโรงเรียนประถม ฉันก็ยังเดินไปข้างสุสานอยู่บ่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาที่นี่ ได้แต่ยืนมองสุสานเงียบ ๆ หัวใจปวดหนึบ น้ำตาไหลพราก
อีกอย่าง พอเห็นละครย้อนยุคในวังทางโทรทัศน์ ฉันก็ชอบชี้นั่นชี้นี่ บอกว่าการออกแบบพระราชวังตรงนี้ไม่ถูก ตรงนั้นก็ไม่ถูก แม้แต่เสื้อผ้าและทรงผมของตัวละครในเรื่องก็ยังชี้ข้อผิดพลาดอยู่บ่อย ๆ
ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจ ราวกับเคยเห็นภาพในพระราชวังด้วยตาตัวเอง
แม่มองฉันด้วยความรู้สึกทั้งยินดีทั้งกังวล ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือร้าย แม่เริ่มสงสัยว่ากลิ่นหอมในคืนนั้นเป็นลางดีหรือเคราะห์ร้ายกันแน่...
แม่เริ่มเป็นห่วงฉัน “เซียงเซียงเอ๊ย ลูกสาวตัวน้อยของแม่ทำตัวลึกลับงมงายแบบนี้ โตขึ้นจะมีใครกล้าแต่งด้วยล่ะ!”
ฉันตอบส่ง ๆ ไปว่า “ถ้าคนไม่กล้าแต่ง หนูก็แต่งกับผีสิ”
คิดไม่ถึงว่าคำพูดนั้นจะกลายเป็นจริง
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ เลยกลับมาอยู่หมู่บ้านและค่อย ๆ หางานทางอินเทอร์เน็ต
วันนั้นมีเสียงอึกทึกดังขึ้นในหมู่บ้าน ที่แท้คนงานซ่อมถนนขับรถไถดินมา เพราะต้องปรับแนวถนน พวกเขาจึงจะไถสุสานโบราณแห่งนั้นทิ้ง
ได้ยินว่าพวกเขามีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลัง ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ารื้อสุสานตามใจชอบ
พอได้ยินข่าวนี้ หัวใจฉันก็ปวดแปลบอย่างรุนแรง จึงวิ่งพรวดออกไป
ชาวบ้านทั้งกลัวทั้งเสียดายสุสานโบราณที่เป็นพยานให้ประวัติศาสตร์นับพันปี แต่ก็รู้ว่าแขนย่อมสู้ต้นขาไม่ได้ จึงได้แต่มองรถไถแล่นผ่านน้ำไปอย่างอาลัย ก่อนจะค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังสุสาน
ฉันวิ่งเข้าไปตะโกนว่า “ห้ามแตะต้องมัน!” แต่พ่อแม่กลับดึงฉันไว้แน่น เสียงอึกทึกของฝูงชนกับเสียงเครื่องจักรกลบเสียงดิ้นรนตะโกนของฉันจนหมด...
พ่อแม่กอดฉันไว้ ขณะที่ฉันมองแท่นป้ายสุสานพังครืนลงมา รถยกคันหนึ่งยื่นงาเข้าไปในเขตสุสาน...
เสียงโซ่เหล็กกับหินเสียดสีกันดังแหลมมาจากใต้ดิน โลงหินใบหนึ่งค่อย ๆ โผล่พ้นพื้นขึ้นมา
ทันใดนั้น กระดาษยันต์สีเขียวแผ่นหนึ่งก็ปลิวออกมาจากโลง ลอยละล่องไปตกลงในน้ำ
ทั้งที่เป็นเวลากลางวัน แดดแผดจ้า อากาศร้อนจนแทบทนไม่ไหว แต่ในชั่วขณะนั้นกลับมีไอเย็นเยียบชวนขนลุกพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน
ฉันรู้สึกถึงลมเย็นเยียบพัดวูบมา จนตัวสั่นสะท้าน
ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้น ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ต่างกรีดร้อง แล้วกอดตัวเองถอยหนีออกไป
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจก็ดังขึ้นข้างหูฉัน “เซียงเซียง”
คนใจกล้าอย่างฉันเพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึกที่เรียกว่า “กลัว” เป็นครั้งแรก
ฉันหนีเตลิดกลับบ้านอย่างลนลาน
ที่แปลกคือ ฉันรู้สึกราวกับลมเย็นเยียบนั้นตามฉันกลับมาบ้านด้วย...
ตอนกินมื้อเย็น แม่มีสีหน้ากังวล เพราะลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉันในหมู่บ้านต่างแต่งงานออกเรือนไปหมดแล้ว ส่วนคนที่ยังไม่แต่งก็มีแม่สื่อมาสู่ขอจนธรณีประตูแทบสึก
ส่วนฉัน ตอนเรียนก็ไม่มีแฟนผู้ชาย กลับบ้านมาก็ไม่มีใครมาทาบทาม วันนี้แม่ทนไม่ไหวแล้ว จึงฝากแม่สื่อมืออาชีพในหมู่บ้านมาช่วยหาคู่ให้ฉัน
เดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น แม่สื่อกลับปฏิเสธ บอกว่าไม่รับเป็นแม่สื่อให้ฉัน
แม่พึมพำว่า “ตอนนั้นแม่ยังคิดเลยว่าตอนท้องลูกมีกลิ่นหอมอบอวลไปทั้งห้อง พอลูกเกิดมาก็คงมีชะตาเป็นองค์หญิง ที่ไหนได้...”
ฉันวางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “พ่อคะ แม่คะ หนูรู้สึกหนาวไปทั้งตัว หนูขอไปนอนก่อนนะคะ”
“ตายแล้ว อากาศร้อนขนาดนี้ พวกเรายังเหงื่อท่วมเหมือนเพิ่งอาบน้ำมาเลย ทำไมลูกถึงหนาวล่ะ เป็นหวัดมีไข้หรือเปล่า?” พ่อแม่เริ่มร้อนใจ
ฉันนอนลงบนเตียงอย่างเลื่อนลอย พ่อแม่ลูบหน้าผากฉันบ้าง วัดอุณหภูมิให้บ้าง ส่วนฉันก็ผล็อยหลับไป
“เซียงเซียง องค์หญิง ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระแล้ว ข้าตามหาเจ้าจนพบ... ปล่อยให้เจ้ารอนาน สามีมีความผิด” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู แหบพร่าและห้าวกระด้าง
เสียงทุ้มต่ำชวนหลงใหลนั้นคล้ายจางหานอวี่อยู่บ้าง
ฉันลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง เขาร่างสูงใหญ่กำยำ สวมชุดมงคลโบราณสีแดงสด บนหมวกเจ้าบ่าวสีแดงยังปักขนนกเส้นหนึ่ง เห็นชัดว่าเป็นเจ้าบ่าว
เจ้าบ่าวคนนั้นหน้าผากกว้าง ปากได้รูป คิ้วกระบี่เฉียงขึ้น จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าคมเข้ม บรรยากาศรอบตัวน่าเกรงขามจนใครเห็นก็ต้องหวาดหวั่น
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ต้องยอมรับว่าหวั่นไหว
แต่ฉันไม่รู้จักเขานี่นา ฉันชื่อเซียงเซียงก็จริง แต่ฉันไม่ใช่องค์หญิงสักหน่อย
“เซียงเซียง องค์หญิง ไม่สิ วันนี้เป็นวันแต่งงานของเรา ข้าเป็นสามีของเจ้าแล้ว ส่วนเจ้าก็เป็นภรรยาของข้า” เจ้าบ่าวที่แผ่ไอสังหารออกมาทั่วร่างมีสีหน้าตื่นเต้น น้ำเสียงอ่อนหวานอ้อยอิ่ง
“ฉะ...ฉันไม่ใช่องค์หญิง แล้วก็ไม่ใช่ภรรยาของคุณด้วย คุณจำคนผิดแล้วค่ะ” ฉันพูดทั้งที่หัวใจเต้นรัว
แต่คำพูดนี้ดังอยู่ในใจฉันเท่านั้น กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้
มือใหญ่หยาบกร้านของเขาวางลงบนหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา ฉันอยากกรีดร้อง แต่กลับอ้าปากไม่ออก ได้แต่รับสัมผัสจากมือเขาโดยขยับตัวไม่ได้
ดวงตาลึกล้ำราวก้นบ่อของเขาจ้องมองฉัน ใบหน้าเย็นชาคมเข้มแฝงความทะนุถนอม เขาพูดเบา ๆ ว่า “ภรรยา แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือแต่งตัวเช่นนี้ได้อย่างไร แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเรา ข้าจะพาเจ้าไป”
พูดจบ มือใหญ่ของเขาก็สอดเข้ามาใต้ตัวฉัน แล้วอุ้มฉันขึ้นอย่างแผ่วเบา
ฉันได้แต่มองตัวเองถูกเขาอุ้มลอยออกไปนอกบ้าน ราวกับกำลังนั่งเครื่องบิน สายลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู
ฉันแทบจะกระอักเลือดด้วยความร้อนใจแล้ว...