เมืองม่อพลันสั่นสะเทือน
บุญกุศลจากฟ้าหลั่งลงมา พลังปัญญาแผ่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน
กลิ่นหอมของหมึกและตำราลอยอวลไปทั่วทั้งเมือง
ตลอดทั้งวัน ผู้คนนับล้านทั่วเมืองต่างอาบไล้อยู่ท่ามกลางปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่นี้
ทั่วทั้งเมืองม่อมีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์
「หรือว่าผู้ใดในสายขงจื๊อของเรา ในที่สุดก็ก้าวไปถึงขั้นนั้น บรรลุมรรคเป็นปราชญ์แล้ว?」
「หรืออาจเป็นยอดปราชญ์เร้นกายท่านใด ที่สร้างหนทางใหม่ให้เหล่าบัณฑิตอย่างพวกเรา และบัญญัติวาทะศักดิ์สิทธิ์บทใหม่ขึ้นมา?」
เหล่าบุคคลสำคัญต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา
ทว่า
ท้ายที่สุดก็ไม่มีผู้ใดสืบหาต้นตอของปรากฏการณ์นี้ได้!
แม้แต่สาเหตุที่แท้จริงก็ไม่อาจล่วงรู้!
เพราะปรากฏการณ์เช่นนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับปราชญ์ และยังเป็นคุณูปการต่อฟ้าดินอีกด้วย
แม้แต่ฟ้าดินยังต้องคุ้มครองยอดปราชญ์ผู้ก่อให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ แล้วปุถุชนธรรมดาจะสืบเสาะพบได้อย่างไร?
จ้าวเจิ้งพลันกระจ่างแจ้ง
เขาเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติขึ้นมา เท่ากับเปิดหนทางใหม่ด้านหลักวิชาของเหล่าบัณฑิตในฟ้าดินแห่งนี้ จนฟ้าดินสัมผัสได้และบันดาลปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่นี้ลงมา
นั่นยังเท่ากับเป็นการคุ้มครองเขาด้วย!
จ้าวเจิ้งรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
หลังเขาเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติจบ ดอกบัวทองคำก็ผลิบานใต้ปลายพู่กัน ทั้งพื้นที่รอบกายยังมีดอกบัวบานสะพรั่งไม่รู้จบ คุณูปการและพลังปัญญาอันมหาศาลทะลักเข้าหาเขา
ชั่วพริบตา เขาเห็นแท่นฝนหมึกบนโต๊ะหนังสือเปล่งประกายระยิบระยับ ก้อนหมึกแผ่กลิ่นหอมพิสดารไม่สิ้นสุด พู่กันเก่าคร่ำคร่ากลับเปล่งแสงทองเจิดจ้า ราวกับมีมังกรทองตัวหนึ่งเลื้อยพันอยู่
เครื่องเขียนล้ำค่าทั้งสามชิ้นไม่เพียงกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ แต่ยังได้รับการยอมรับจากฟ้าดินภายใต้พลังแห่งคุณูปการและพลังปัญญา กลายเป็นสมบัติวรรณศิลป์แห่งคุณูปการสามชิ้น
ส่วนกระดาษเซวียนจื่อที่บรรจุคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติไว้ ก็พลิกโฉมกลายเป็นตำราโบราณเล่มหนึ่งในทันที
ตำราเปิดออก
ในภวังค์ จ้าวเจิ้งเห็นชายชรารูปร่างสูงใหญ่สง่างาม นั่งขัดสมาธิอยู่ในนั้น กำลังยิ้มพลางบรรยายหลักวิชาให้เหล่าศิษย์มากมายที่อยู่เบื้องหน้า!
เมื่อจ้าวเจิ้งมองไป ชายชราก็ยิ้มให้เขาบาง ๆ เช่นกัน!
จ้าวเจิ้งตกตะลึง
บทความนี้กลายเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แล้วหรือ?
จากนั้นจ้าวเจิ้งก็เผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี
ตระกูลจ้าวอาศัยคัมภีร์กึ่งปราชญ์เพียงครึ่งเล่มครองอำนาจเหนือเมืองม่อ อีกทั้งยังเป็นยักษ์ใหญ่ในแคว้นนี้ สืบทอดมาเนิ่นนานถึงสามพันปี!
เมื่อคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติในมือเขากลายเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว หนทางเบื้องหน้าของเขาย่อมราบรื่นไร้อุปสรรคมิใช่หรือ?
พลังปัญญาทะลักเข้าสู่ร่างจ้าวเจิ้งไม่หยุดหย่อน
เหล่าบัณฑิตบ่มเพาะพลังปราณ โดยอาศัยคัมภีร์ของปราชญ์โบราณ หรือแม้แต่คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นรากฐาน!
บางคนบ่มเพาะพลังปราณเพียงไม่กี่เดือน ก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นบัณฑิตขงจื๊อได้!
บางคนบ่มเพาะพลังปราณหลายปี จึงทะลวงเข้าสู่ขั้นบัณฑิตขงจื๊อ!
ส่วนผู้มีความสามารถสูงส่งบางคน บ่มเพาะพลังปราณนานนับร้อยปี ก่อนจะบรรลุเป็นมหาบัณฑิตในคราเดียว!
ผู้คนแต่ละคนบ่มเพาะพลังปราณไม่เหมือนกัน!
แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ ยิ่งคัมภีร์มีระดับสูงเท่าใด ก็ยิ่งต้องใช้พลังปัญญามากขึ้นในช่วงบ่มเพาะปราณ และยิ่งส่งผลต่อเหล่าบัณฑิตในภายหน้ามากขึ้นเท่านั้น!
จ้าวเจิ้งพลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมาอย่างเลือนราง
การฝึกฝนของเหล่าบัณฑิตดูประหนึ่งเป็นสิ่งที่สวรรค์ประทาน!
สิ่งที่พวกเขาฝึกฝนโดยตรงก็คือกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!
ทันใดนั้น
จ้าวเจิ้งถือคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติ พลิกอ่านขึ้นมา พลังปัญญามหาศาลในร่างกายก็พลุ่งพล่านยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
ชั่วพริบตา จ้าวเจิ้งเห็นชายชราในตำราหยุดบรรยาย ก้าวออกมาจากหน้ากระดาษ แล้วสลายพลังปัญญาทั้งหมด
จากนั้นชายชราก็ยกมือชี้ขึ้นฟ้า
พลังปัญญาอันไร้สิ้นสุดที่ถูกสลายไปพลันปั่นป่วน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังเที่ยงธรรมอันโอฬารและทรงพลัง!
พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่!
พลังเที่ยงธรรมเข้าสู่ร่าง!
จ้าวเจิ้งรู้สึกได้ว่าการบ่มเพาะปราณของตนสมบูรณ์เต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา
กำลังจะทะลวงขั้นแล้ว
การทะลวงขั้นของเหล่าบัณฑิตต้องอาศัยบทกวี โคลง และร้อยแก้วเป็นสื่อชักนำพลังปัญญาให้หลั่งลงสู่ร่าง!
จ้าวเจิ้งไม่ลังเล เตรียมแต่งบทกวีทันที
ทันใดนั้น เขาก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา รู้สึกว่าช่วงบ่มเพาะปราณนี้ยังไปไม่ถึงขีดสุด หากทะลวงขั้นในตอนนี้ แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่ใช่ความแข็งแกร่งถึงขีดสุด!
เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะแต่งบทกวี แล้วอ่านคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติต่อไป
ทว่าในขณะที่เขาทะลวงผ่านขั้นบ่มเพาะปราณสมบูรณ์ ไปถึงขีดจำกัดระดับหนึ่งและกำลังจะทะลวงต่อ ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลันผุดขึ้นในใจ
ทำให้เขาหลุดจากสภาวะเตรียมทะลวงขั้นในชั่วพริบตา แล้วเก็บพู่กัน หมึก แท่นฝนหมึก และคัมภีร์หลุนอี่ว์ม้วนดังกล่าวทันที
เงาพร่าเลือนของชายชราร่างสูงใหญ่ดูคล้ายจะหายลับไป
จ้าวเจิ้งไม่ได้คิดมาก
ความรู้สึกไม่สบายใจในใจกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ภายนอกมีแสงทองปกคลุมทั่วฟ้า พลังปัญญาปั่นป่วน ผู้คนทั้งตระกูลจ้าวต่างจมอยู่ในปรากฏการณ์นี้
จ้าวเจิ้งมั่นใจว่าตระกูลจ้าวคงไม่รู้ได้ง่าย ๆ ว่าทั้งหมดนี้เกิดจากเขา
แต่เหตุใดความไม่สบายใจนี้ยังคงอยู่?
จ้าวเจิ้งไม่กล้าทะลวงขั้นโดยพลการ เพราะปรากฏการณ์จากบทกวีที่แต่งในยามทะลวงขั้นนั้นแตกต่างจากปรากฏการณ์ทั้งหมดในตอนนี้
หากตระกูลจ้าวพบความผิดปกติย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
คนโง่เขลามาสิบแปดปี จู่ ๆ กลับแต่งบทกวีได้ แถมยังทะลวงขั้นอีก?
จ้าวเจิ้งพยายามสงบจิตใจ เพื่อให้สภาวะจิตสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
แต่เพราะทะลวงเข้าสู่ขีดจำกัดของการบ่มเพาะปราณจนกลายเป็นผู้เหนือสามัญ ความรู้สึกไม่สบายใจในใจยังคงรุนแรงไม่เปลี่ยน
จนกระทั่งฟ้ามืด
คุณูปการและพลังปัญญาภายนอกค่อย ๆ จางหายไป ทว่าเมืองม่อยังคงครึกครื้นไม่สร่างซา
เขาจึงพลันตระหนักขึ้นมา
「หงซิ่ว!」
สีหน้าจ้าวเจิ้งแปรเปลี่ยน
เพราะฝึกฝนพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ ซึ่งแตกต่างจากพลังปัญญาที่เหล่าบัณฑิตในโลกนี้ฝึกฝน เขาจึงเปี่ยมด้วยพลังชีวิตและจิตวิญญาณ
ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาจึงไม่รู้สึกหิว
ด้วยเหตุนี้จึงลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท ก่อนเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์เมื่อเช้า หงซิ่วออกไปทำอาหาร!
แต่
จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่กลับมา!
นาง...
เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!
จ้าวเจิ้งร้อนใจยิ่ง
ขณะที่ผู้คนมากมายในตระกูลจ้าวยังคงอยู่ด้านนอก ดูดซับคุณูปการและพลังปัญญาที่ยังไม่สลายไปจนหมด เขาก็รีบสำแดงวิชาของเหล่าบัณฑิตออกมาทันที
「มองบุปผาในคันฉ่อง!」
บุปผาในคันฉ่องนั้นมองเห็นได้ แต่สัมผัสไม่ได้!
แต่
ย่อมมองเห็นได้!
ทันทีที่ใช้วิชานี้ พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่รอบกายจ้าวเจิ้งก็พลุ่งพล่าน
ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั่วทั้งตระกูลจ้าวพลันปรากฏขึ้นในกระจกที่เขาหยิบออกมาตรงหน้า
จ้าวเจิ้งพึมพำชื่อหงซิ่ว
จากนั้นภาพก็เคลื่อนผ่านผู้คนทั้งหมดในตระกูลจ้าว ก่อนหยุดนิ่งอยู่ในห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งอย่างโบราณห้องหนึ่ง
「หญิงแพศยา! วันนี้คุณชายได้หยุดพักทั้งที อารมณ์ดีจึงคิดจะให้เจ้าได้ปรนนิบัติ อย่ารนหาที่ตาย!」
「ไม่เช่นนั้น...」
เพี๊ยะ!
ภายในห้องนอน
บนเตียงไม้หอม
ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังบีบคางหงซิ่วที่ถูกมัดมือไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาและขุ่นเคือง สายตาจับจ้องหงซิ่วที่มองเขาด้วยความโกรธแค้น
ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตเอ่ยข่มขู่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะตบหน้าหงซิ่วฉาดหนึ่ง
แก้มขวาอันงดงามและขาวผ่องของหงซิ่วบวมแดงขึ้นในชั่วพริบตา แม้แต่มุมปากก็มีเลือดซึมออกมา!
หงซิ่วยังคงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
แต่หางตากลับมีน้ำตาคลอ
เห็นได้ชัดว่านางทั้งเจ็บช้ำและสิ้นหวังอย่างยิ่ง!
สีหน้าจ้าวเจิ้งเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!
เขาเห็นกับตาว่าชายหนุ่มในชุดบัณฑิตไม่สนใจว่าหงซิ่วจะดิ้นรนอย่างไร ยื่นมือไปฉีกเสื้อผ้าของนางทันที!
ภายในห้องยังมีหญิงเปลือยกายสองคนเดินเข้ามา ช่วยชายหนุ่มในชุดบัณฑิตจับหงซิ่วเอาไว้แน่น!
「จ้าวอิง!」
ตูม!
จ้าวเจิ้งราวกับถูกฟ้าผ่า
เขาจะทนเห็นสหายหญิงคนสนิทที่พึ่งพากันเพียงลำพังต้องถูกย่ำยีได้อย่างไร?
เขาไม่สนใจสิ่งใดอีก คิดจะพุ่งเข้าไปทันที
แต่สติยั้งเขาไว้ได้
เขารู้ว่าหากพุ่งเข้าไปจนเกิดความวุ่นวาย ทั้งเขาและหงซิ่วจะยิ่งต้องพบจุดจบอันเลวร้าย!
ทำยังไงดี?
จ้าวเจิ้งพลันฉุกคิด
บทกวีอันเลื่องชื่อบทหนึ่งผุดขึ้นในความทรงจำของเขาในยามนั้น
เขามองกระจก แล้วหยิบพู่กันที่กลายเป็นสมบัติวรรณศิลป์และเป็นสมบัติวรรณศิลป์แห่งคุณูปการขึ้นมาทันที ก่อนตวัดเขียนกลางอากาศว่า:
นอนซมเดียวดายในหมู่บ้านเปลี่ยว มิคร่ำครวญถึงชะตาตน ยังคิดอาสาปกป้องแผ่นดิน ไปเฝ้าด่านหลุนไถ ยามราตรีนอนฟังเสียงลมฝนพัดกระหน่ำ อาชาเหล็กและธารน้ำแข็งกลับมาเยือนในฝัน!
ฟุ่บ!
บทกวีบทหนึ่งถูกเขียนจนจบ
ไม่มีปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่ดังที่คาดคิด
แต่
ร่างจ้าวเจิ้งสั่นสะท้าน เขารู้สึกราวกับจิตเดิมออกจากร่าง แล้วก้าวเข้าไปในกระจก!
รอบกายพลันมีลมฝนโหมกระหน่ำ บนถนนน้ำแข็งใต้ร่างก็ปรากฏอาชาเหล็กที่สวมเกราะหนักทั้งตัวขึ้นมาหนึ่งตัว!
ส่วนตัวเขาเองก็กลายเป็นอัศวินสวมเกราะหนักผู้แผ่จิตสังหารทะยานฟ้า!
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องอันตกแต่งอย่างโบราณ จ้าวอิง คุณชายสามแห่งตระกูลจ้าว ซึ่งเกือบถอดเสื้อตัวในของหงซิ่วออกแล้ว พลันแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก่อนล้มลงกับพื้น
เมื่อหลับตาลงและได้สติอีกครั้ง เขาก็พบว่าทิวทัศน์เบื้องหน้าเปลี่ยนไป เขาปรากฏตัวอยู่ในห้องซอมซ่อแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน นอนอยู่บนเตียงข้างหญิงเปลือยกาย ไม่อาจลุกขึ้นได้
อัศวินเกราะหนักควบมาบรรจบในห้วงฝัน ณ บัดนี้!
……