วรรณมรรค: ใช้กวีนิพนธ์สะกดข่มหมื่นยุค

ตอนที่ 4 วรรณมรรค: ข้าใช้บทกวีข่มฟ้าดินชั่วกาล

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมืองม่อพลันสั่นสะเทือน

บุญกุศลจากฟ้าหลั่งลงมา พลังปัญญาแผ่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน

กลิ่นหอมของหมึกและตำราลอยอวลไปทั่วทั้งเมือง

ตลอดทั้งวัน ผู้คนนับล้านทั่วเมืองต่างอาบไล้อยู่ท่ามกลางปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่นี้

ทั่วทั้งเมืองม่อมีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์

「หรือว่าผู้ใดในสายขงจื๊อของเรา ในที่สุดก็ก้าวไปถึงขั้นนั้น บรรลุมรรคเป็นปราชญ์แล้ว?」

「หรืออาจเป็นยอดปราชญ์เร้นกายท่านใด ที่สร้างหนทางใหม่ให้เหล่าบัณฑิตอย่างพวกเรา และบัญญัติวาทะศักดิ์สิทธิ์บทใหม่ขึ้นมา?」

เหล่าบุคคลสำคัญต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา

ทว่า

ท้ายที่สุดก็ไม่มีผู้ใดสืบหาต้นตอของปรากฏการณ์นี้ได้!

แม้แต่สาเหตุที่แท้จริงก็ไม่อาจล่วงรู้!

เพราะปรากฏการณ์เช่นนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับปราชญ์ และยังเป็นคุณูปการต่อฟ้าดินอีกด้วย

แม้แต่ฟ้าดินยังต้องคุ้มครองยอดปราชญ์ผู้ก่อให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ แล้วปุถุชนธรรมดาจะสืบเสาะพบได้อย่างไร?

จ้าวเจิ้งพลันกระจ่างแจ้ง

เขาเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติขึ้นมา เท่ากับเปิดหนทางใหม่ด้านหลักวิชาของเหล่าบัณฑิตในฟ้าดินแห่งนี้ จนฟ้าดินสัมผัสได้และบันดาลปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่นี้ลงมา

นั่นยังเท่ากับเป็นการคุ้มครองเขาด้วย!

จ้าวเจิ้งรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

หลังเขาเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติจบ ดอกบัวทองคำก็ผลิบานใต้ปลายพู่กัน ทั้งพื้นที่รอบกายยังมีดอกบัวบานสะพรั่งไม่รู้จบ คุณูปการและพลังปัญญาอันมหาศาลทะลักเข้าหาเขา

ชั่วพริบตา เขาเห็นแท่นฝนหมึกบนโต๊ะหนังสือเปล่งประกายระยิบระยับ ก้อนหมึกแผ่กลิ่นหอมพิสดารไม่สิ้นสุด พู่กันเก่าคร่ำคร่ากลับเปล่งแสงทองเจิดจ้า ราวกับมีมังกรทองตัวหนึ่งเลื้อยพันอยู่

เครื่องเขียนล้ำค่าทั้งสามชิ้นไม่เพียงกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ แต่ยังได้รับการยอมรับจากฟ้าดินภายใต้พลังแห่งคุณูปการและพลังปัญญา กลายเป็นสมบัติวรรณศิลป์แห่งคุณูปการสามชิ้น

ส่วนกระดาษเซวียนจื่อที่บรรจุคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติไว้ ก็พลิกโฉมกลายเป็นตำราโบราณเล่มหนึ่งในทันที

ตำราเปิดออก

ในภวังค์ จ้าวเจิ้งเห็นชายชรารูปร่างสูงใหญ่สง่างาม นั่งขัดสมาธิอยู่ในนั้น กำลังยิ้มพลางบรรยายหลักวิชาให้เหล่าศิษย์มากมายที่อยู่เบื้องหน้า!

เมื่อจ้าวเจิ้งมองไป ชายชราก็ยิ้มให้เขาบาง ๆ เช่นกัน!

จ้าวเจิ้งตกตะลึง

บทความนี้กลายเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แล้วหรือ?

จากนั้นจ้าวเจิ้งก็เผยสีหน้าตื่นเต้นยินดี

ตระกูลจ้าวอาศัยคัมภีร์กึ่งปราชญ์เพียงครึ่งเล่มครองอำนาจเหนือเมืองม่อ อีกทั้งยังเป็นยักษ์ใหญ่ในแคว้นนี้ สืบทอดมาเนิ่นนานถึงสามพันปี!

เมื่อคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติในมือเขากลายเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว หนทางเบื้องหน้าของเขาย่อมราบรื่นไร้อุปสรรคมิใช่หรือ?

พลังปัญญาทะลักเข้าสู่ร่างจ้าวเจิ้งไม่หยุดหย่อน

เหล่าบัณฑิตบ่มเพาะพลังปราณ โดยอาศัยคัมภีร์ของปราชญ์โบราณ หรือแม้แต่คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นรากฐาน!

บางคนบ่มเพาะพลังปราณเพียงไม่กี่เดือน ก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นบัณฑิตขงจื๊อได้!

บางคนบ่มเพาะพลังปราณหลายปี จึงทะลวงเข้าสู่ขั้นบัณฑิตขงจื๊อ!

ส่วนผู้มีความสามารถสูงส่งบางคน บ่มเพาะพลังปราณนานนับร้อยปี ก่อนจะบรรลุเป็นมหาบัณฑิตในคราเดียว!

ผู้คนแต่ละคนบ่มเพาะพลังปราณไม่เหมือนกัน!

แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ ยิ่งคัมภีร์มีระดับสูงเท่าใด ก็ยิ่งต้องใช้พลังปัญญามากขึ้นในช่วงบ่มเพาะปราณ และยิ่งส่งผลต่อเหล่าบัณฑิตในภายหน้ามากขึ้นเท่านั้น!

จ้าวเจิ้งพลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมาอย่างเลือนราง

การฝึกฝนของเหล่าบัณฑิตดูประหนึ่งเป็นสิ่งที่สวรรค์ประทาน!

สิ่งที่พวกเขาฝึกฝนโดยตรงก็คือกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!

ทันใดนั้น

จ้าวเจิ้งถือคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติ พลิกอ่านขึ้นมา พลังปัญญามหาศาลในร่างกายก็พลุ่งพล่านยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

ชั่วพริบตา จ้าวเจิ้งเห็นชายชราในตำราหยุดบรรยาย ก้าวออกมาจากหน้ากระดาษ แล้วสลายพลังปัญญาทั้งหมด

จากนั้นชายชราก็ยกมือชี้ขึ้นฟ้า

พลังปัญญาอันไร้สิ้นสุดที่ถูกสลายไปพลันปั่นป่วน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังเที่ยงธรรมอันโอฬารและทรงพลัง!

พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่!

พลังเที่ยงธรรมเข้าสู่ร่าง!

จ้าวเจิ้งรู้สึกได้ว่าการบ่มเพาะปราณของตนสมบูรณ์เต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา

กำลังจะทะลวงขั้นแล้ว

การทะลวงขั้นของเหล่าบัณฑิตต้องอาศัยบทกวี โคลง และร้อยแก้วเป็นสื่อชักนำพลังปัญญาให้หลั่งลงสู่ร่าง!

จ้าวเจิ้งไม่ลังเล เตรียมแต่งบทกวีทันที

ทันใดนั้น เขาก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา รู้สึกว่าช่วงบ่มเพาะปราณนี้ยังไปไม่ถึงขีดสุด หากทะลวงขั้นในตอนนี้ แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่ใช่ความแข็งแกร่งถึงขีดสุด!

เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะแต่งบทกวี แล้วอ่านคัมภีร์หลุนอี่ว์ บทศึกษาและปฏิบัติต่อไป

ทว่าในขณะที่เขาทะลวงผ่านขั้นบ่มเพาะปราณสมบูรณ์ ไปถึงขีดจำกัดระดับหนึ่งและกำลังจะทะลวงต่อ ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลันผุดขึ้นในใจ

ทำให้เขาหลุดจากสภาวะเตรียมทะลวงขั้นในชั่วพริบตา แล้วเก็บพู่กัน หมึก แท่นฝนหมึก และคัมภีร์หลุนอี่ว์ม้วนดังกล่าวทันที

เงาพร่าเลือนของชายชราร่างสูงใหญ่ดูคล้ายจะหายลับไป

จ้าวเจิ้งไม่ได้คิดมาก

ความรู้สึกไม่สบายใจในใจกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ภายนอกมีแสงทองปกคลุมทั่วฟ้า พลังปัญญาปั่นป่วน ผู้คนทั้งตระกูลจ้าวต่างจมอยู่ในปรากฏการณ์นี้

จ้าวเจิ้งมั่นใจว่าตระกูลจ้าวคงไม่รู้ได้ง่าย ๆ ว่าทั้งหมดนี้เกิดจากเขา

แต่เหตุใดความไม่สบายใจนี้ยังคงอยู่?

จ้าวเจิ้งไม่กล้าทะลวงขั้นโดยพลการ เพราะปรากฏการณ์จากบทกวีที่แต่งในยามทะลวงขั้นนั้นแตกต่างจากปรากฏการณ์ทั้งหมดในตอนนี้

หากตระกูลจ้าวพบความผิดปกติย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

คนโง่เขลามาสิบแปดปี จู่ ๆ กลับแต่งบทกวีได้ แถมยังทะลวงขั้นอีก?

จ้าวเจิ้งพยายามสงบจิตใจ เพื่อให้สภาวะจิตสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

แต่เพราะทะลวงเข้าสู่ขีดจำกัดของการบ่มเพาะปราณจนกลายเป็นผู้เหนือสามัญ ความรู้สึกไม่สบายใจในใจยังคงรุนแรงไม่เปลี่ยน

จนกระทั่งฟ้ามืด

คุณูปการและพลังปัญญาภายนอกค่อย ๆ จางหายไป ทว่าเมืองม่อยังคงครึกครื้นไม่สร่างซา

เขาจึงพลันตระหนักขึ้นมา

「หงซิ่ว!」

สีหน้าจ้าวเจิ้งแปรเปลี่ยน

เพราะฝึกฝนพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ ซึ่งแตกต่างจากพลังปัญญาที่เหล่าบัณฑิตในโลกนี้ฝึกฝน เขาจึงเปี่ยมด้วยพลังชีวิตและจิตวิญญาณ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาจึงไม่รู้สึกหิว

ด้วยเหตุนี้จึงลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท ก่อนเขียนคัมภีร์หลุนอี่ว์เมื่อเช้า หงซิ่วออกไปทำอาหาร!

แต่

จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่กลับมา!

นาง...

เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!

จ้าวเจิ้งร้อนใจยิ่ง

ขณะที่ผู้คนมากมายในตระกูลจ้าวยังคงอยู่ด้านนอก ดูดซับคุณูปการและพลังปัญญาที่ยังไม่สลายไปจนหมด เขาก็รีบสำแดงวิชาของเหล่าบัณฑิตออกมาทันที

「มองบุปผาในคันฉ่อง!」

บุปผาในคันฉ่องนั้นมองเห็นได้ แต่สัมผัสไม่ได้!

แต่

ย่อมมองเห็นได้!

ทันทีที่ใช้วิชานี้ พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่รอบกายจ้าวเจิ้งก็พลุ่งพล่าน

ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั่วทั้งตระกูลจ้าวพลันปรากฏขึ้นในกระจกที่เขาหยิบออกมาตรงหน้า

จ้าวเจิ้งพึมพำชื่อหงซิ่ว

จากนั้นภาพก็เคลื่อนผ่านผู้คนทั้งหมดในตระกูลจ้าว ก่อนหยุดนิ่งอยู่ในห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งอย่างโบราณห้องหนึ่ง

「หญิงแพศยา! วันนี้คุณชายได้หยุดพักทั้งที อารมณ์ดีจึงคิดจะให้เจ้าได้ปรนนิบัติ อย่ารนหาที่ตาย!」

「ไม่เช่นนั้น...」

เพี๊ยะ!

ภายในห้องนอน

บนเตียงไม้หอม

ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังบีบคางหงซิ่วที่ถูกมัดมือไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาและขุ่นเคือง สายตาจับจ้องหงซิ่วที่มองเขาด้วยความโกรธแค้น

ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตเอ่ยข่มขู่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะตบหน้าหงซิ่วฉาดหนึ่ง

แก้มขวาอันงดงามและขาวผ่องของหงซิ่วบวมแดงขึ้นในชั่วพริบตา แม้แต่มุมปากก็มีเลือดซึมออกมา!

หงซิ่วยังคงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

แต่หางตากลับมีน้ำตาคลอ

เห็นได้ชัดว่านางทั้งเจ็บช้ำและสิ้นหวังอย่างยิ่ง!

สีหน้าจ้าวเจิ้งเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

เขาเห็นกับตาว่าชายหนุ่มในชุดบัณฑิตไม่สนใจว่าหงซิ่วจะดิ้นรนอย่างไร ยื่นมือไปฉีกเสื้อผ้าของนางทันที!

ภายในห้องยังมีหญิงเปลือยกายสองคนเดินเข้ามา ช่วยชายหนุ่มในชุดบัณฑิตจับหงซิ่วเอาไว้แน่น!

「จ้าวอิง!」

ตูม!

จ้าวเจิ้งราวกับถูกฟ้าผ่า

เขาจะทนเห็นสหายหญิงคนสนิทที่พึ่งพากันเพียงลำพังต้องถูกย่ำยีได้อย่างไร?

เขาไม่สนใจสิ่งใดอีก คิดจะพุ่งเข้าไปทันที

แต่สติยั้งเขาไว้ได้

เขารู้ว่าหากพุ่งเข้าไปจนเกิดความวุ่นวาย ทั้งเขาและหงซิ่วจะยิ่งต้องพบจุดจบอันเลวร้าย!

ทำยังไงดี?

จ้าวเจิ้งพลันฉุกคิด

บทกวีอันเลื่องชื่อบทหนึ่งผุดขึ้นในความทรงจำของเขาในยามนั้น

เขามองกระจก แล้วหยิบพู่กันที่กลายเป็นสมบัติวรรณศิลป์และเป็นสมบัติวรรณศิลป์แห่งคุณูปการขึ้นมาทันที ก่อนตวัดเขียนกลางอากาศว่า:

นอนซมเดียวดายในหมู่บ้านเปลี่ยว มิคร่ำครวญถึงชะตาตน ยังคิดอาสาปกป้องแผ่นดิน ไปเฝ้าด่านหลุนไถ ยามราตรีนอนฟังเสียงลมฝนพัดกระหน่ำ อาชาเหล็กและธารน้ำแข็งกลับมาเยือนในฝัน!

ฟุ่บ!

บทกวีบทหนึ่งถูกเขียนจนจบ

ไม่มีปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่ดังที่คาดคิด

แต่

ร่างจ้าวเจิ้งสั่นสะท้าน เขารู้สึกราวกับจิตเดิมออกจากร่าง แล้วก้าวเข้าไปในกระจก!

รอบกายพลันมีลมฝนโหมกระหน่ำ บนถนนน้ำแข็งใต้ร่างก็ปรากฏอาชาเหล็กที่สวมเกราะหนักทั้งตัวขึ้นมาหนึ่งตัว!

ส่วนตัวเขาเองก็กลายเป็นอัศวินสวมเกราะหนักผู้แผ่จิตสังหารทะยานฟ้า!

ในเวลาเดียวกัน

ภายในห้องอันตกแต่งอย่างโบราณ จ้าวอิง คุณชายสามแห่งตระกูลจ้าว ซึ่งเกือบถอดเสื้อตัวในของหงซิ่วออกแล้ว พลันแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก่อนล้มลงกับพื้น

เมื่อหลับตาลงและได้สติอีกครั้ง เขาก็พบว่าทิวทัศน์เบื้องหน้าเปลี่ยนไป เขาปรากฏตัวอยู่ในห้องซอมซ่อแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน นอนอยู่บนเตียงข้างหญิงเปลือยกาย ไม่อาจลุกขึ้นได้

อัศวินเกราะหนักควบมาบรรจบในห้วงฝัน ณ บัดนี้!

……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป