วรรณมรรค: ใช้กวีนิพนธ์สะกดข่มหมื่นยุค

ตอนที่ 3 วิถีอักษร: ข้าใช้บทกวีข่มหมื่นยุค

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ราตรีในต่างพิภพหนาวเหน็บเป็นพิเศษ

บางทีคงเป็นเพราะไม่มีเครื่องให้ความอบอุ่นแบบสมัยใหม่กระมัง!

จ้าวเจิ้งปลอบใจตนเองเช่นนั้น

ที่จริง เตาไฟเพียงเตาเดียวในห้อง มีถ่านอยู่เพียงหนึ่งหรือสองก้อนที่หงซิ่วพยายามหามาอย่างสุดกำลัง ให้ความอบอุ่นได้เพียงเล็กน้อย

เรือนเล็กที่ทั้งสองอาศัยอยู่ แม้จะเรียกว่าเรือนเล็ก แต่ก็มีเพียงสามห้องเรียบง่าย ได้แก่ ห้องครัว โถงหน้า และห้องรับแขก

เตียงก็มีเพียงหลังเดียว!

นับตั้งแต่ห้าปีก่อน ตอนที่หงซิ่วถูกส่งมาที่นี่ มารดาของจ้าวเจิ้งกับเขาก็เบียดเสียดอยู่กับนางในห้องแคบ ๆ ห้องนี้

มีเพียงยามอากาศเริ่มอุ่นขึ้น ทั้งสามจึงแยกกันนอน โดยปูผ้าห่มบาง ๆ ลงบนพื้น

แต่ในยามที่อากาศหนาวเหน็บ ทั้งสามซึ่งต้องพึ่งพากันและกัน ไหนเลยจะมัวคำนึงถึงเรื่องมากมายเช่นนั้น? พวกเขาไม่มีทรัพย์สมบัติติดตัวมากนัก แม้แต่ยามนอนก็ยังต้องห่มผ้าให้มิดชิด กลัวจะหนาว

แทบไม่ได้คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิง

แน่นอนว่า

บางทีตอนนั้นจ้าวเจิ้งยังคงโง่งม มารดาของเขาก็ดี หงซิ่วก็ดี ล้วนไม่ใส่ใจเรื่องนี้

แต่บัดนี้ เมื่อจ้าวเจิ้งหายจากอาการโง่งมแล้ว หงซิ่วกลับดูลังเลอยู่บ้าง นางปูผ้าห่มบาง ๆ ลงบนพื้นต่อหน้าจ้าวเจิ้ง แล้วนอนลงไป

จ้าวเจิ้งชะงัก ก่อนจะอุ้มหงซิ่วขึ้นมาด้วยความสงสาร

“ในโลกนี้ คนที่ใกล้ชิดกับเจ้าที่สุดก็คือข้ากับเจ้า ต่อไปเราต้องพึ่งพากันและกัน ไยต้องทำเช่นนี้? ขึ้นมาเถิด!” จ้าวเจิ้งมองหงซิ่วพลางกล่าว

ใบหน้าหงซิ่วแดงก่ำ แต่นางไม่ได้ปฏิเสธจ้าวเจิ้ง

ทั้งสองใช้ชีวิตกินนอนและหาเลี้ยงชีพราวกับสามีภรรยา

เพียงแต่ยังไม่ได้มีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเท่านั้น ทว่าในใจของทั้งคู่ บางทีต่างก็รู้ดีอยู่แล้ว

“วางใจเถิด พี่หงซิ่ว ข้าไม่มีทางทอดทิ้งเจ้าเป็นแน่ ต่อให้ต้องแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง ข้าก็จะพาเจ้าไปด้วย!”

เพราะรู้ว่าตนกำลังจะแต่งงาน หงซิ่วจึงใจลอย ไม่ได้เล่าเรื่องภายนอกตระกูลจ้าว รวมถึงสิ่งที่พบเห็นและได้ยินในตอนกลางวันให้จ้าวเจิ้งฟังเหมือนทุกครั้งก่อนเข้านอน

จ้าวเจิ้งรู้ว่านางกังวลเรื่องอนาคต จึงอดไม่ได้ที่จะกอดหญิงผู้น่าสงสารไว้แน่น แล้วปลอบโยนนาง

“คุณชายต้องแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิงหรือเจ้าคะ?” หงซิ่วขมวดคิ้ว “คุณชายเป็นบุรุษ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง! นี่เป็นความอัปยศใหญ่หลวงสำหรับบุรุษ คุณชาย…”

“ไม่เป็นไร! นี่ไม่ใช่โอกาสที่จะได้หลุดพ้นจากตระกูลจ้าวหรอกหรือ? พี่หงซิ่ว ท่านคิดว่าต่อให้ข้าไม่ยอมแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง ตระกูลจ้าวจะยอมไม่ให้ข้าแต่งจริง ๆ หรือ?” จ้าวเจิ้งยิ้มกล่าว

เขายื่นมือปัดเส้นผมของหงซิ่วที่ตกลงมาบังดวงตาเพราะนางนอนตะแคงไปทัดไว้หลังหู เผยให้เห็นดวงตาคู่งามที่ยังเปล่งประกายในความมืด

“แต่…” หงซิ่วกำลังจะพูดต่อ

จ้าวเจิ้งลูบศีรษะนางเบา ๆ อีกครั้ง ก้มลงจุมพิตหน้าผาก แล้วกอดนางแน่นขึ้นพลางยิ้มกล่าวว่า “นอนเถิด พี่หงซิ่ว! ชะตากรรมอยู่ในมือเราเอง ต้องกล้าสักหน่อย จึงจะหนีรอดไปได้!”

สายลมหนาวคำราม

ท่ามกลางคืนหิมะโปรย

จ้าวเจิ้งกอดหญิงสาวในอ้อมแขนแน่น สูดกลิ่นหอมจาง ๆ จากกายนาง ก่อนจะหลับใหลไปทั้งที่ยังสั่นสะท้านด้วยความหนาว

เพราะอากาศหนาว ทั้งสองจึงนอนไม่ค่อยสนิทนัก ตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่เพราะไม่อาจข่มตาหลับ แล้วจุดเตาไฟ

ชีวิตของทั้งคู่ขัดสน หงซิ่วต้องไปช่วยสาวใช้ใจดีและแม่นมชราภายในจวนซักผ้าและทำงานจิปาถะทุกวัน แลกกับอาหารและเครื่องนุ่งห่ม

เพราะเป็นห่วงจ้าวเจิ้งที่ยังโง่งม นางจึงพาเขาไปด้วยเป็นปกติ

“นี่! ได้ยินหรือยัง? คุณชายสามจ้าวอิงมีพรสวรรค์เจิดจ้า เมื่อคืนชมพายุหิมะแล้วเกิดแรงบันดาลใจ แต่งบทกวีชั้นยอดขึ้นมาบทหนึ่ง สวรรค์กับปฐพีรับรู้ ทันใดนั้นก็ทะลวงจากขั้นบัณฑิตขงจื๊อเข้าสู่ขั้นปราชญ์ขงจื๊อ กลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองม่อ!”

“หา! จริงหรือ? สมกับเป็นคุณชายสามที่แม้แต่อาจารย์หลิ่วผู้เฒ่ายังมองเขาด้วยสายตาใหม่! เหมือนบรรพชนในตระกูลเราก็เคยพูดว่าคุณชายสามมีวาสนาเป็นมหาปราชญ์ด้วย!”

“ดูท่าตระกูลจ้าวของเราจะก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว!”

“คุณชายใหญ่ฝึกยุทธ์ อายุยังน้อยก็ได้เป็นนายกองในกองทัพแล้ว แถมยังเป็นที่โปรดปรานของแม่ทัพ! คุณชายรองอยู่ในเมืองเกาฮู ติดตามท่านผู้ตรวจการณ์ดาราเพื่อบำเพ็ญเต๋า! ส่วนคุณชายที่เกิดจากอนุภรรยาคนอื่น ๆ ก็ล้วนมีอนาคต อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จไม่ธรรมดา! พวกเราติดตามตระกูลจ้าว วันหน้าคงได้เสวยสุขกัน!”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

……

คราวนี้จ้าวเจิ้งมาที่นี่พร้อมกับหงซิ่ว

จ้าวเจิ้งที่ทำหน้าโง่งมถูกผู้คนไม่น้อยมองด้วยสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แต่ก็ไม่มีใครรังแกเขา กลับพูดคุยถึงเรื่องที่พวกเขาสนใจกันยกใหญ่

คุณชายสามตระกูลจ้าว จ้าวอิง เกิดความเข้าใจแจ่มแจ้งในชั่วข้ามคืนเมื่อคืนก่อน ถึงกับแต่งบทกวีว่าด้วยพายุหิมะได้อย่างยอดเยี่ยม ยึดพายุหิมะเป็นแก่นความคิด หลังจากพลังปัญญาหลั่งไหลเข้าสู่กายและโคจรผ่านเส้นลมปราณนับร้อย เขาก็เปลี่ยนจากขั้นบัณฑิตขงจื๊อเป็นขั้นปราชญ์ขงจื๊อได้ในชั่วคืน!

ทำให้ตระกูลจ้าวมีหน้ามีตาขึ้นทั่วเมืองม่อ!

ได้ยินว่าแม้แต่อาจารย์จากสำนักหานจาง ซึ่งเป็นหนึ่งในสำนักศึกษาทั้งเจ็ดสิบสองแห่งของแคว้นต้าเฉียน ยังตื่นตะลึง รวมถึงเจ้าสำนักที่ออกมากล่าวชมด้วยตนเอง ทั้งยังกำชับให้เขาพยายามต่อไป เพื่อเป็นเสาหลักของแคว้นต้าเฉียน!

เรื่องนี้

หงซิ่วเพียงเม้มปาก ไม่พูดอะไร แล้วก้มหน้าซักผ้าต่อ มือทั้งสองแดงก่ำจากความหนาวในอ่างน้ำที่ยังมีน้ำแข็งอยู่

ส่วนจ้าวเจิ้งหรี่ตาลงอย่างเงียบเชียบ ในใจเกิดความคิดขึ้นเล็กน้อย

“ยึดพายุหิมะเป็นแก่นความคิด แต่งบทกวีดี ๆ บทหนึ่ง ก็ทำให้พลังปัญญาหลั่งไหลเข้าสู่กายได้งั้นหรือ?”

“การฝึกฝนของเหล่าบัณฑิตที่ว่านี่…ง่ายดายหรือเป็นไปตามใจถึงเพียงนี้? ขอเพียงแค่…”

“แต่งบทกวีและเรียงความ?”

จ้าวเจิ้งรู้สึกฉงน

ถ้าง่ายขนาดนั้น สิ่งที่ผมเรียนรู้มาในชาติก่อนก็เรียกได้ว่าทำได้อย่างคล่องแคล่ว!

เช่นนั้นก็หมายความว่า…

จ้าวเจิ้งตื่นเต้นขึ้นมาในใจ

ชาติก่อนเขามีวุฒิปริญญาเอกและทำงานวิจัยหลังปริญญาเอก จะกล่าวว่าอ่านหนังสือมามากมายก็เหมาะสมยิ่ง เป็นแบบอย่างของผู้รอบรู้ในยุคสมัยใหม่อย่างแท้จริง!

โดยเฉพาะตำราโบราณเหล่านั้น

คัมภีร์ขงจื๊อยิ่งคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นอย่างไรแล้ว!

หลังจากข้ามมิติหรือฟื้นความทรงจำจากชาติก่อนในชาตินี้ เขาก็พบว่าความรู้ที่เคยร่ำเรียนมาไม่เลือนหายไปแม้แต่ตัวเดียว!

ชาตินี้ดูเหมือนเขาจะมีความสามารถจดจำได้ไม่ลืมเช่นกัน!

หากการฝึกฝนของบัณฑิตเป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริง เพียงแต่งเรียงความชั้นยอดได้ ก็จะเกิดการตอบรับกับฟ้าดินและครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ได้…

“บางทีผมอาจไม่เพียงหลุดพ้นจากตระกูลจ้าว แต่ยังมีหวังแก้แค้นได้อย่างมากด้วย!”

จ้าวเจิ้งไม่ได้รีบกลับเรือนเล็กของตนในทันที

อย่างไรเสีย ตอนนี้ในสายตาทุกคน เขายังคงเป็นคนโง่ดื้อรั้นและทึ่มทื่อ เขาจึงรอจนหงซิ่วซักผ้าเสร็จหลายถัง รับแป้งสาลีถุงเล็กจากแม่นมชราผู้ใจดีมาแล้ว จึงกลับที่พักพร้อมกับนาง

“ลำบากเจ้าแล้ว!”

จ้าวเจิ้งดึงมือหงซิ่วเข้ามา สอดไว้ในเสื้อของตน

หงซิ่วหน้าแดง รีบดึงมือออก

จ้าวเจิ้งกลับไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งมือทั้งสองข้างของนางอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาจึงคลายมือ ปล่อยให้นางไปทำอาหาร

จากนั้นจ้าวเจิ้งก็นั่งลงที่โต๊ะหนังสือตรงหน้าต่าง

โต๊ะหนังสือเป็นของที่มารดาแอบนำกลับมาเมื่อหลายปีก่อน ยังมีทั้งกระดาษเซวียนและพู่กันด้ามหนึ่งที่ใกล้ผุพัง ส่วนแท่งหมึกแข็งตัวเพราะความหนาวเหน็บในช่วงกลางฤดูหนาว

จ้าวเจิ้งสลัดความทรงจำเกี่ยวกับมารดาออกจากหัว แล้วเริ่มเติมน้ำลงไปฝนหมึกอย่างตั้งใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงฝนหมึกเสร็จและพรมน้ำให้พู่กันชุ่ม

จากนั้น

จ้าวเจิ้งสงบจิตใจ ยกพู่กันขึ้นเขียนว่า: คัมภีร์หลุนอี่ว์—บทศึกษาและปฏิบัติ!

ท่านอาจารย์กล่าวว่า: “ศึกษาแล้วหมั่นทบทวนมิใช่ความสุขหรอกหรือ? มีสหายจากแดนไกลมาเยือน มิใช่ความยินดีหรอกหรือ? ผู้คนไม่รู้จักเราแต่เราไม่ขุ่นเคือง มิใช่สุภาพชนหรอกหรือ?”

เมื่อเขียนประโยคแรกจบ

กระแสความร้อนสายหนึ่งพลันพุ่งเข้าสู่หัวใจ จ้าวเจิ้งสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนเผยสีหน้ายินดี

จากนั้นเขาก็เขียนต่อ

ท่านอาจารย์โหย่วกล่าวว่า: “ผู้ที่กตัญญูต่อบิดามารดาและเคารพพี่ชาย แต่ชอบล่วงเกินผู้ใหญ่มีน้อยนัก ผู้ที่ไม่ชอบล่วงเกินผู้ใหญ่ แต่กลับชอบก่อความวุ่นวายนั้นไม่เคยมี สุภาพชนย่อมมุ่งมั่นที่รากฐาน เมื่อรากฐานมั่นคง มรรคย่อมเกิด ความกตัญญูและเคารพพี่ชายก็คือรากฐานแห่งความเมตตากรุณามิใช่หรือ!”

กระแสความร้อนอันไพศาลหลั่งไหลเข้าสู่แขนขาและอวัยวะภายในของเขา

ชั่วพริบตา จ้าวเจิ้งก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม

ท่านอาจารย์กล่าวว่า: “ผู้ที่ใช้วาจาประจบสอพลอและแสดงสีหน้าประจบประแจง มีเมตตากรุณาน้อยนัก!”

เมื่อเขียนประโยคที่สามลงไป

หมึกใต้ปลายพู่กันของเขาก็ส่งกลิ่นหอม

กระแสความร้อนอันไพศาลในร่างพลันแปรเปลี่ยนเป็นพลังปัญญา

กลิ่นอายแห่งตำราหอมอบอวลไปทั่วห้อง!

ท่านอาจารย์เจิงกล่าวว่า: “ข้าตรวจสอบตนเองวันละสามครั้ง ในการวางแผนเพื่อผู้อื่น ข้าซื่อสัตย์แล้วหรือไม่? คบหากับสหาย ข้ารักษาสัจจะแล้วหรือไม่? สิ่งที่ถ่ายทอดมา ข้าทบทวนแล้วหรือไม่?”

ท่านอาจารย์กล่าวว่า: “ผู้ปกครองแคว้นที่มีรถศึกนับพัน ควรให้ความเคารพต่อกิจการงานและรักษาความสัตย์ ประหยัดการใช้จ่ายและรักประชาชน ให้ประชาชนทำงานตามฤดูกาล”

ท่านอาจารย์กล่าวว่า: “เมื่ออยู่ในบ้าน จงกตัญญูต่อบิดามารดา เมื่อออกไปข้างนอก จงเคารพพี่ชาย จงรอบคอบและรักษาสัจจะ รักผู้คนทั้งปวง และใกล้ชิดผู้มีเมตตากรุณา หากยังมีเรี่ยวแรงเหลือ จึงค่อยศึกษาตำรา”

……

จ้าวเจิ้งยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

จึงเร่งเขียนต่อโดยไม่หยุดพัก

พร้อมกับประโยคสุดท้าย

ท่านอาจารย์กล่าวว่า: “อย่ากังวลว่าผู้อื่นไม่รู้จักตน จงกังวลว่าตนไม่รู้จักผู้อื่น”

เมื่อเขียนประโยคนี้ลงไป

บทศึกษาและปฏิบัติแห่งคัมภีร์หลุนอี่ว์ก็จบลง

ดอกบัวทองคำดอกหนึ่งผลิบานขึ้นที่ใต้ปลายพู่กันของเขาในฉับพลัน พลังปัญญาไหลเวียนรอบกายจ้าวเจิ้ง

ผู้คนนับไม่ถ้วนทั่วเมืองม่อพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจ

เมื่อเงยหน้าขึ้น

เหนือฟ้าเก้าชั้น แสงทองอันเกรียงไกรสายหนึ่งสาดลงมา

ชั่วพริบตา แสงทองก็ปกคลุมทั่วทั้งเมืองม่อ

ทั่วเมืองม่ออบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งตำรา พลังปัญญาปั่นป่วนพลุ่งพล่านต่อเนื่องตลอดทั้งวัน!

“นี่มัน…”

“พลังปัญญาปกคลุมทั่วฟ้า! สวรรค์ประทานคุณงามความดี!”

“เมืองม่อ…มีปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิดแล้วหรือ?”

……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป