นอนซมอยู่ในหมู่บ้านอันเปลี่ยวร้าง กลับมิได้เศร้าโศก ยังคงคิดปกป้องแผ่นดิน ณ หลุนไถ
ดึกดื่นนอนฟังเสียงลมพัดฝนพรำ ม้าศึกเหล็กกล้าข้ามธารน้ำแข็ง ปรากฏในฝัน!
นี่คือบทกวีศึก!
บทกวีพรรณนาความมุ่งหมายอันยิ่งใหญ่ที่ยังไม่สมปรารถนา!
ถ่ายทอดความคิดและอารมณ์ของผู้ที่ปรารถนาจะอุทิศตนเพื่อแผ่นดิน และออกศึกพิชิตชายแดน!
เป็นภาพเหตุการณ์ในสนามรบที่ผุดขึ้นในความฝันจากมุมมองของผู้แต่งบทกวี!
แต่โลกใบนี้ ผู้บำเพ็ญที่เป็นนักอ่านต่างถ่ายทอดความคิดและอารมณ์ไว้ในบทกวีและงานเขียนทั้งหลาย เพียงถ่ายทอดเจตจำนงและบรรยากาศออกมา ก็สามารถเข้าถึงเรื่องราวได้จากมุมมองที่หลากหลาย!
ดังนั้น ตามหลักแล้วควรเป็นฝันที่จ้าวเจิ้งเข้าไป แต่ยามนี้กลับเป็นจ้าวเจิ้งที่เข้าไปในฝัน!
เข้าไปในฝันของผู้อื่น!
สายลมและสายฝน ธารน้ำแข็ง ม้าศึกเกราะเหล็ก...
ทุกสิ่งราวกับภาพเหตุการณ์จริงปรากฏขึ้นตรงหน้า
จ้าวเจิ้งถือทวนศึก สวมเกราะหนักทั่วร่าง แม้แต่ม้าศึกใต้กายก็สวมเกราะหนักเช่นกัน!
ตึก ตึก ตึก...
กีบม้าเหยียบย่ำธารน้ำแข็ง ฝ่าสายลมและฝนที่โหมกระหน่ำมาจากไกล
ดวงตาคู่หนึ่งเปี่ยมจิตสังหารทะยานฟ้า ทำให้จ้าวอิงซึ่งอยู่ในความฝันแต่ยังมีสติแจ่มชัด ราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
“นี่คือ...บทกวีศึกหรือ? เจ้าเองก็เป็นนักอ่านเช่นกัน! เจ้าเป็นใคร?”
จ้าวอิงหน้าเปลี่ยนสี
หากภาพเบื้องหน้าเกิดขึ้นในโลกจริง...
พลังปัญญามหาศาลไหลบ่าเกรียงไกร ราวกับแม่น้ำเชี่ยวกราก!
กลิ่นอายชวนให้ใจสั่นสะท้านแผ่คุกคามเข้ามาไม่หยุด
จ้าวอิงตกตะลึงสุดขีด
เขาเบิกตากว้าง มองไปยังอัศวินเกราะหนักบนหลังม้า!
“ข้าคือคุณชายสามแห่งตระกูลจ้าว เป็นสายตรงของตระกูลจ้าว และเป็นผู้สืบทอดตระกูลจ้าวในอนาคต! เป็นศิษย์สำนักศึกษาหานจาง! ทั้งยังเป็นคนที่ท่านอาจารย์หลิ่วให้ความสำคัญ! อีกสามเดือนข้าจะเป็นตัวแทนเมืองม่อเข้าร่วมการประลอง เจ้าเป็นใคร กล้าบุกเข้ามารุกรานข้าในฝันได้อย่างไร!”
จ้าวอิงตวาดเสียงเข้ม
เขารู้ว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดี จึงเอ่ยถึงภูมิหลังของตน
หวังให้ผู้มาเยือนหวาดเกรง!
แต่จ้าวเจิ้งจะหวาดเกรงหรือ?
ไม่ต้องพูดถึงจ้าวเจิ้ง ต่อให้เป็นผู้อื่น เมื่อเข้าฝันอีกฝ่ายมาเพื่อสังหารแล้ว ยังมีสิ่งใดให้หวาดเกรงอีก?
จะฆ่าหรือไม่ฆ่า ก็เป็นศัตรูกับอีกฝ่ายอยู่ดี!
จ้าวเจิ้งไม่พูดสักคำ เขาไม่มีทางเสียเวลาพูดพล่ามกับคนผู้นี้ รีบจัดการให้จบโดยเร็วจึงจะถูกต้อง
มือซ้ายกระตุกบังเหียน ม้าศึกใต้กายพ่นลมหายใจฟืดฟาด ก่อนเร่งความเร็วขึ้นทันที ชั่วพริบตาจากไกลก็เข้ามาใกล้ แล้วปรากฏตัวในห้องของจ้าวอิง จ้าวเจิ้งเหวี่ยงทวนศึกในมือ ฟาดฟันใส่จ้าวอิง!
ตูม!
พลังปัญญาพวยพุ่งขึ้นฟ้าครืนใหญ่
หญิงเปลือยกายที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้ ถูกทวนศึกฟันตายในทันที!
แต่จ้าวอิงกลับพลิกตัวลุกขึ้นนั่งได้ในที่สุด เขาพึมพำว่า “หยุด!”
พลังปัญญาปั่นป่วน พลังลึกลับสายหนึ่งตรึงทวนศึกในมือจ้าวเจิ้งไว้ได้จริง!
จ้าวเจิ้งหน้าเปลี่ยนสี
“เจ้ายังไม่ถึงขั้นบัณฑิตขงจื๊อด้วยซ้ำ! ขั้นบ่มเพาะปราณหรือ?”
จ้าวอิงเองก็หน้าเปลี่ยนสี
ยามนี้เขาจึงสัมผัสได้ถึงขั้นพลังของจ้าวเจิ้ง ที่แท้ต่ำต้อยถึงเพียงนี้!
ดูท่าจะอยู่เพียงขั้นบ่มเพาะปราณเท่านั้น!
ขั้นบ่มเพาะปราณ!
“เจ้า...แท้จริงแล้วเป็นใคร?”
จ้าวอิงเดือดดาล
คนผู้นี้อยู่ขั้นบ่มเพาะปราณ แต่กลับบ่มเพาะพลังปัญญาได้ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!
มีขั้นพลังเช่นนี้ กลับสามารถกดข่มเขาจนแทบไร้ทางต้านทาน!
หากเติบโตขึ้นในวันหน้า จะมิยิ่งน่ากลัวหรือ?
พลังปัญญาทั่วร่างจ้าวอิงพลุ่งพล่าน เขาตะโกนว่า “ใช้วิธีของอีกฝ่ายย้อนกลับไปจัดการอีกฝ่าย!”
ฉากรอบกายเขาแปรเปลี่ยนตามไปด้วย ราวกับกลายเป็นทิวทัศน์ม้าศึกเหล็กกล้าข้ามธารน้ำแข็งในชั่วพริบตา!
หมายจะย้อนกลับไปกดข่มจ้าวเจิ้ง
ผมของจ้าวเจิ้งปลิวไสว ลมฝนโหมกระหน่ำรอบกาย
แม้แต่หน้ากากบนใบหน้าก็ถูกแรงต้านของจ้าวอิงกระแทกจนแตกออก!
ขั้นปราชญ์ขงจื๊อช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง!
แต่ในยามนั้นเอง
ขณะที่จ้าวอิงมองจ้าวเจิ้งอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเผยความไม่อยากเชื่อ
จ้าวเจิ้งพลันตะโกนว่า “เรื่องคุณธรรมกับการศึกไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ ชายชาตรีมีหน้าที่อยู่ในสนามรบ ความกล้าดั่งหมีใหญ่และเสือดาว ดวงตาดั่งหมาป่า!”
ความองอาจเยี่ยงวีรบุรุษพุ่งทะยานขึ้นฟ้า พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่โอบล้อมจ้าวเจิ้ง ด้านหลังเขาราวกับปรากฏหมีใหญ่และหมาป่ายักษ์สองตัว สูงตระหง่านค้ำฟ้าค้ำดิน!
โฮก!
อาว!
หมีใหญ่คำรามเกรี้ยวกราด
หมาป่ายักษ์เห่าหอนก้องฟ้า
ความกล้าหาญของจ้าวเจิ้งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ราวกับฉากในฝันทั้งหมดถูกเสริมพลังขึ้นหลายเท่า ภายใต้แรงหนุนนี้
ฉัวะ!
ทวนศึกในมือกวาดฟาดอย่างดุดัน เพียงชั่วพริบตาก็ทำลายการต้านทานทั้งหมดของจ้าวอิง!
คมทวนแทงทะลุคอจ้าวอิง!
“เจ้า...จ้าวเจิ้ง! เจ้าเป็นจ้าวเจิ้ง! ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เจ้า...แกล้งโง่มาตลอด! เจ้า...!”
พลั่ก!
จ้าวอิงล้มลงตามเสียง
ตายตาไม่หลับ!
“สลับฟ้าขโมยตะวัน!”
จ้าวเจิ้งไม่แม้แต่จะมองศพของจ้าวอิง
เขาตะโกนออกมา
ร่างของหงซิ่วปรากฏขึ้นในความฝัน ใบหน้างามบวมแดงเผยความหวาดกลัว ครั้นมองจ้าวเจิ้ง ใบหน้าก็เผยความประหลาดใจ
“ตามข้ามา!”
จ้าวเจิ้งคว้าหงซิ่วไว้ในคราวเดียว อุ้มนางขึ้นแล้วควบม้าศึกใต้กาย!
“เสร็จสิ้นแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป ซ่อนกายและชื่อเสียงไว้ลึกล้ำ!”
จ้าวเจิ้งท่องอีกหนึ่งประโยค
จากนั้น
ตึก ตึก ตึก...
ท่ามกลางเสียงกีบม้า สายลมและสายฝนรอบข้างพลันสลาย ธารน้ำแข็งและภูเขาป่าเลือนหายไปในชั่วพริบตา
หงซิ่วซึ่งยังมีสีหน้าสับสนงุนงงได้สติกลับมา แล้วพบว่าตนอยู่ในห้องที่พักเป็นประจำเสียแล้ว!
จ้าวเจิ้งที่ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อยกำลังกอดนางไว้แน่น
“ขอโทษนะ พี่หงซิ่ว ข้ามาช้าไป! ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าถูกรังแกอีก!”
จ้าวเจิ้งกล่าว
หงซิ่วเม้มริมฝีปาก
น้ำตาร้อนผ่าวในดวงตาทะลักออกมา พร้อมกับความน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดอั้นอยู่เต็มอก!
ฮือ ๆ ๆ...
“คุณชาย! ขอโทษเจ้าค่ะ! ขอโทษเจ้าค่ะ คุณชาย...”
หงซิ่วร้องไห้โฮ
นางกอดจ้าวเจิ้งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย!
ยามนี้
ณ ส่วนลึกของตระกูลจ้าว
สถานที่อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ตำราที่ห่อหุ้มด้วยพลังปัญญาและอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งบัณฑิต ภายในหอเซ่นไหว้พลันเปล่งแสงเจิดจ้า
จากนั้น ตำราก็พลิกหน้าด้วยตนเองต่อหน้าบัณฑิตขงจื๊อชราผู้เฝ้าหอ
เมื่อเปิดไปถึงหน้าหนึ่ง
ชื่อ “จ้าวอิง”
ตัวอักษรสีทองเรืองรองเริ่มหม่นแสงลง ก่อนจะหายวับไปอย่างหมดจดภายในเวลาเพียงชั่วลมหายใจ!
บัณฑิตขงจื๊อชราหน้าเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง
“อิงเอ๋อร์...อิงเอ๋อร์ตายแล้วหรือ?”
บัณฑิตขงจื๊อชราออกจากหอเซ่นไหว้ทันที มุ่งหน้าไปยังเรือนชั้นใน
“ประมุขตระกูล! ผู้อาวุโสตระกูล! อิงเอ๋อร์...อิงเอ๋อร์หายไปแล้ว!”
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้คนในตระกูลจ้าวที่ยืนอยู่ใต้ฟากฟ้า กำลังดูดซับบุญกุศลและพลังปัญญาซึ่งใกล้จะเลือนหายไปจนหมด บัณฑิตขงจื๊อชราหน้าซีดเผือด เอ่ยอย่างร้อนรน
“อะไรนะ?”
ตูม!
ชั่วพริบตา
เรือนชั้นในของตระกูลจ้าวก็อลหม่านขึ้นมา
ร่างเงาหลายสายกำลังจะพุ่งไปยังสำนักศึกษาหานจาง
“ประมุขตระกูล! คุณชายสามหยุดพักกะทันหัน และกลับมาถึงตระกูลตั้งแต่ยามโหย่วแล้ว!”
มีคนพลันเอ่ยขึ้น
จ้าวหลีและคนอื่น ๆ หันกายพุ่งไปยังห้องของจ้าวอิงทันที
“อิงเอ๋อร์!”
“นี่คือ...วิธีการของนักอ่าน!”
“ช่างโหดเหี้ยม ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! ฟันคออิงเอ๋อร์ขาดสะบั้นโดยตรง! ผู้ใดมีความสามารถถึงเพียงนี้? ถึงได้ลอบเข้ามาก่อความวุ่นวายในตระกูลจ้าวของเราโดยไร้สุ้มเสียง?”
...
ห้องของจ้าวอิง
บนเตียง
หญิงเปลือยกายสองนางถูกมัดไว้ ตายตาไม่หลับ จ้าวอิงล้มลงตรงหน้าพวกนาง
ใบหน้าที่เดิมยังพอหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
สีหน้าของผู้คนในตระกูลจ้าวเปลี่ยนแปลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ละคนใช้วิธีการทุกอย่างที่มี กลับยังสืบหาร่องรอยเกี่ยวกับการตายอย่างน่าอนาถของจ้าวอิงไม่พบเลย!
ทุกสิ่งราวกับสลายหายไปในอากาศ!
ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลจ้าวได้ยินข่าวจึงรีบมาดู เมื่อเห็นภาพนี้ก็ร้องไห้แทบขาดใจ!
“อิงเอ๋อร์! อิงเอ๋อร์ของข้า! ยอดอัจฉริยะของตระกูลจ้าว! ผู้ใดกันแน่? ใครเป็นคนฆ่าอิงเอ๋อร์ของข้า ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!”
“นายท่าน! ขออัญเชิญคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ขอคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ตรวจสอบเถิด! อิงเอ๋อร์เป็นอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์ที่สุดในรอบสามชั่วอายุคนของตระกูลจ้าว! อายุยังน้อยก็เป็นถึงขั้นปราชญ์ขงจื๊อแล้ว!”
“เขา...ตายไม่คุ้ม! ตายอย่างน่าสงสารเหลือเกิน นายท่าน!”
...
ฮูหยินใหญ่คุกเข่าลง กอดขาจ้าวหลีไว้
จ้าวหลีใบหน้าหม่นคล้ำ มองเหล่าผู้อาวุโสตระกูลรอบกาย
ผู้อาวุโสตระกูลทุกคนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
“อัญเชิญคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์!”
จากนั้น
จ้าวหลีชำระกาย
แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังเขตต้องห้ามของตระกูล
ภายในเขตต้องห้าม ในห้องหนังสือเก่าแก่เรียบง่าย มีภาพวาดตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบ ภาพตรงกลางเป็นภาพชายชราผมขาวสวมชุดคลุมนักปราชญ์สีดำ ใบหน้าเปี่ยมเมตตา
ชายชรามีรอยยิ้มบนใบหน้า ดวงตาราวกับยังเปี่ยมชีวิตชีวา มองลงมายังม้วนไม้ไผ่สีทองที่เปล่งประกายจาง ๆ บนโต๊ะบูชาเบื้องล่าง
ม้วนไม้ไผ่แผ่กลิ่นหอมแปลกประหลาดออกมาเป็นระลอก
จ้าวหลีและคนอื่น ๆ รีบเข้าไปจุดธูป แล้วคำนับชายชราในชุดคลุมนักปราชญ์กับม้วนไม้ไผ่สีทองอย่างเคารพหลายครั้ง
จากนั้น
“ขอท่านบรรพชนโปรดเมตตา! จ้าวอิง ยอดอัจฉริยะรุ่นปัจจุบันของตระกูลเรา มีพรสวรรค์ถึงขั้นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่! มีหวังจะสืบทอดความรุ่งเรืองให้ตระกูลจ้าวของเราได้อีกสามพันปี ทว่าวันนี้กลับถูกลอบทำร้ายจนตายในบ้าน แม้พวกเราทั้งตระกูลจะใช้ทุกวิถีทาง ก็ยังสืบหาเบาะแสของฆาตกรไม่ได้! ขอท่านบรรพชนโปรดเมตตายอดอัจฉริยะของตระกูลจ้าว ช่วยปกป้องเสี้ยววิญญาณแท้ของเขาในปรโลก และโปรดชี้แนะพวกเราผู้สืบทอด ให้ตามหาฆาตกรพบด้วยเถิด!”
จ้าวหลีกล่าวอย่างเคารพนอบน้อม
ผู้คนต่างรอคอยอย่างเงียบงัน
ราวครึ่งก้านธูปให้หลัง บรรพชนตระกูลจ้าวซึ่งอยู่ไกลถึงสุดขอบแดนทุรกันดาร คล้ายได้รับข่าวสาร จึงทอดสายตามายังที่นี่
คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์บนโต๊ะบูชาพลันเปล่งแสงเจิดจ้า กำลังจะฉายภาพทุกสิ่งในห้องของจ้าวอิงออกมา
แต่แล้ว...
พลั่ก!
คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์สั่นไหว ก่อนร่วงลงบนโต๊ะบูชาอย่างกะทันหัน ไร้เสียงใดอีก
...