วรรณมรรค: ใช้กวีนิพนธ์สะกดข่มหมื่นยุค

ตอนที่ 2 แต่งเข้าตระกูล

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตระกูลจ้าวเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่สามอันดับแรกของเมืองม่อ

ตระกูลนี้มีขนาดใหญ่โต

ว่ากันว่าแม้แต่ในนครเกาจิงก็ยังมีอิทธิพลมหาศาล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในเมืองม่อ

จ้าวเจิ้งรับฟังคำกำชับอย่างหยาบกระด้างของจ้าวเต๋อไปพลาง ลอบทอดถอนใจถึงความน่าสะพรึงกลัวของตระกูลจ้าวไปพลาง

ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ แค่หลุดพ้นจากตระกูลจ้าวได้ก็นับว่าเป็นบุญคุณที่มารดาบนปรโลกประทานให้แล้ว หากคิดจะแก้แค้น...

“ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก!”

จ้าวเจิ้งรำพึงในใจ

ถ้ามีโอกาสได้ร่ำเรียนวิชาความสามารถสักอย่าง ก็คงพอมีหวังอยู่บ้าง

แต่จะไปเรียนจากที่ใดเล่า?

จ้าวเจิ้งอดวิตกกังวลไม่ได้

จากความทรงจำอันเลือนราง เขารู้ว่าโลกใบนี้แตกต่างจากโลกยุคปัจจุบันโดยพื้นฐาน แม้จะเป็นสังคมศักดินา แต่ก็มีผู้ฝึกตนที่เหาะเหินเดินอากาศและดำดินได้ดุจดังตำนานเทพเซียน

ผู้ฝึกตนที่คุ้นเคยและพบเห็นได้ทั่วไปที่สุด ได้แก่ ผู้ฝึกยุทธ์ นักพรต นักบวชผู้บำเพ็ญทุกขกิริยา และบัณฑิต

ผู้ฝึกยุทธ์ขัดเกลาร่างกาย กายเนื้ออันแข็งแกร่งเพียงพอจะบดขยี้ภูผาและผ่าศิลา

นักพรตฝึกฝนวิญญาณ จิตวิญญาณเหาะขึ้นสวรรค์ดำดินลงใต้ได้อย่างไร้ขีดจำกัด

ส่วนผู้บำเพ็ญทุกขกิริยานั้น จ้าวเจิ้งไม่ค่อยเข้าใจนัก

ความทรงจำเกี่ยวกับบัณฑิตของจ้าวเจิ้งชัดเจนที่สุด พวกเขาบ่มเพาะปราณแห่งปัญญาทั่วร่าง จนภูตผีเทพยดาล้วนต้องหลีกหนี!

ว่ากันว่าตระกูลจ้าวเป็นตระกูลบัณฑิต!

คัมภีร์ขงจื๊อกึ่งปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ครองความเป็นใหญ่ในเมืองม่อ!

ในความทรงจำของจ้าวเจิ้งไม่มีวิธีฝึกฝนของบัณฑิต ไม่ต้องพูดถึงนักพรตหรือผู้ฝึกยุทธ์ ดังนั้นการฝึกฝนจึงยากลำบากยิ่งนัก

ตอนนี้คงต้องเดินไปทีละก้าว คว้าทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาไว้ให้ดี!

พอดีว่าการแต่งงานที่ว่านี้ แม้เบื้องหลังอาจมีจุดประสงค์ที่ไม่อาจเปิดเผย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็นับเป็นโอกาสดีที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต!

จ้าวเจิ้งแสร้งทำราวกับถูกจ้าวเต๋อข่มขู่จนเสียขวัญ ทำตามคำกำชับของจ้าวเต๋อทุกถ้อยคำและทุกการกระทำ ก่อนตามอีกฝ่ายไปยังโถงใหญ่เรือนหน้าของตระกูลจ้าว

ภายในโถงใหญ่

เวลานี้มีผู้คนมานั่งกันไม่น้อยแล้ว

บนที่นั่งประธานมีชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมบัณฑิตผู้สง่างามน่าเกรงขาม แม้ไม่แสดงโทสะก็ชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น เขายิ้มอย่างมั่นใจและสงบนิ่ง ก่อนยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ

เมื่อเห็นจ้าวเต๋อพาจ้าวเจิ้งเข้ามา แววตาของเขาก็เผยความผิดปกติเล็กน้อย จากนั้นจึงส่งสายตาให้สตรีสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ข้างกาย

สตรีผู้นั้นงดงามเย้ายวนและเปี่ยมเสน่ห์ นางคือฮูหยินใหญ่สกุลหวัง ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในตระกูลจ้าว

ฮูหยินหวังรีบยิ้มกล่าวว่า “ท่านสามตระกูลฉิน ท่านดูสิ นี่คือจ้าวเจิ้งบุตรชายของข้า! รูปงามสง่ามีชาติตระกูล นับเป็นต้นกล้าบัณฑิตที่หาได้ยาก!”

“เจิ้งเอ๋อร์ ยังไม่รีบคารวะท่านลุงทั้งสองอีกหรือ?” ฮูหยินหวังกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

พลางชี้ไปยังกลุ่มคนที่นั่งอยู่ทางซ้ายของโถงใหญ่

มีท่านสามตระกูลฉิน ฉินเหวิน ท่านสี่ ฉินเหลียน รวมถึงชายชราชุดคลุมบัณฑิตและผู้ติดตามอีกกลุ่มหนึ่ง

ท่านสามตระกูลฉิน ฉินเหวิน เป็นชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพอ่อนโยน เวลานี้สีหน้าของเขาแทบไม่แสดงอารมณ์

ส่วนท่านสี่ ฉินเหลียนที่นั่งอยู่ข้างกัน กลับมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว

“พี่จ้าว ท่านหมายความว่าอย่างไร? หนังสือหมั้นหมายที่สองตระกูลตกลงกันไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน บุตรสาวตระกูลฉินของข้าหมั้นกับบุตรอนุภรรยาของบ้านท่าน แถมยังเป็นคนปัญญาอ่อนอีกหรือ? แม้ตระกูลฉินของข้าจะเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะหลอกลวงกันเช่นนี้ได้!” ฉินเหลียนตวาดอย่างเดือดดาล

ฮูหยินหวังหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ‘บุตรสาวบ้านเจ้าคนนั้น ใครจะรู้ว่าแปดปีที่อยู่นอกบ้านถูกคนร่วมหลับนอนด้วยไปกี่คนแล้ว? พอไม่มีใครต้องการก็คิดจะมาเกาะตระกูลจ้าวของข้า ช่างน่าขัน!’

“โอ๊ะ ท่านสี่ฉิน คำพูดนี้ของท่านไม่ถูกต้องแล้ว!” แม้ในใจจะหัวเราะเยาะ แต่บนใบหน้าของฮูหยินหวังกลับมีรอยยิ้มเบ่งบานดุจดอกท้อ “อย่างไรเสียตระกูลจ้าวของข้าก็เป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียง จะให้มีคนปัญญาอ่อนถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร? ล้วนเป็นเพียงข่าวลือจากเพื่อนบ้าน เชื่อถือไม่ได้ทั้งนั้น ท่านดูเจิ้งเอ๋อร์ของข้าสิ รูปงามสง่ามีชาติตระกูล แม้เป็นเพียงบุตรอนุภรรยา แต่ก็มีสง่าราศี แค่ดวงตาคู่นี้ก็ไม่ธรรมดาแล้ว!”

“ท่านสี่พูดอะไรต้องมีหลักฐานด้วย! เจิ้งเอ๋อร์เป็นเด็กที่ข้าเลี้ยงดูมากับมือ รักใคร่ทะนุถนอมสุดหัวใจ เพียงแค่ซื่อสัตย์เกินไปสักหน่อยเท่านั้น เดิมทีข้ายังไม่อยากให้เขาไปเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลคนอื่นเลย แล้วจะกลายเป็นว่าข้าหลอกลวงตระกูลฉินของท่านได้อย่างไร?”

บนใบหน้างดงามของฮูหยินหวังเผยแววไม่พอใจขึ้นมา

ฉินเหลียนกำลังจะโต้แย้งอีกครั้ง

แต่ชายชราชุดคลุมบัณฑิตที่อยู่ข้าง ๆ กลับดึงแขนเขาเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขานั่งลง

“น้องสาม เด็กคนนี้...บางที...พวกเราอาจมองพลาดไปจริง ๆ!”

ชายชราชุดคลุมบัณฑิตส่งกระแสเสียงไปยังท่านสามฉินที่นั่งนิ่งไม่แสดงท่าทีมาโดยตลอด

“โอ้?”

ฉินเหวินชะงักไป

“ผู้มีเนตรคู่คือสัญลักษณ์แห่งจักรพรรดิมนุษย์ มีฐานะสูงส่งดุจปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์! ดวงตาคู่นั้นคนอื่นอาจมองไม่ออก แต่ข้าจะมองไม่ออกได้อย่างไร? ข่าวลือจากเพื่อนบ้านบอกว่าคนผู้นี้ปัญญาอ่อน แต่ตอนเข้ามาคารวะพวกเรา แววตานั้นหาใช่แววตาของคนปัญญาอ่อนไม่!” ชายชราส่งกระแสเสียงต่อ

น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมขึ้นไม่น้อย

“บางทีไม่ใช่แค่พวกเราที่มองพลาด แม้แต่ตระกูลจ้าวของเขาเองก็อาจมองพลาดไปเช่นกัน ถึงได้ผลักเด็กคนนี้มาแต่งเข้าตระกูลเรา ทั้งยังมีข่าวลือก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเขาอีก...ไม่สู้พวกเรา...” ชายชรากล่าว

กระแสเสียงที่ทั้งสองส่งถึงกันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา

ฉินเหวินเผยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดบนใบหน้า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่จ้าว เรื่องนี้คงต้องให้ท่านไปหารือกับพี่ชายของข้าเป็นการส่วนตัว!” ฉินเหวินลุกขึ้นกล่าว

“ท่านสามวางใจได้ เรื่องนี้ข้าจ้าวจะหารือกับพี่ฉินให้เรียบร้อยเอง เพียงแต่หวังว่าตระกูลฉินจะรีบกำหนดวันแต่งงานโดยเร็ว!” จ้าวหลีวางถ้วยชาลงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็ประสานมือคารวะผู้คนตระกูลฉินอย่างไม่ใส่ใจนัก

คนตระกูลฉินพากันจากไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“ฮึ ๆ...”

เมื่อเห็นคนตระกูลฉินลับตาไป

รอยยิ้มที่ฮูหยินหวังปั้นไว้บนใบหน้าก็แข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“แค่ตระกูลฉินเล็ก ๆ ยังกล้าเอาสัญญาหมั้นหมายมาพูดถึง? หากบุตรสาวตระกูลฉินคนนั้นยังงดงามสะอาดบริสุทธิ์ก็ว่าไปอย่าง แต่หายตัวไปเมื่อสิบห้าปีก่อน หายไปตั้งห้าปีเต็ม ใครจะรู้ว่าไปหากินอยู่ในหอนางโลมที่ใด! พอแก่ตัวจนไม่มีใครเอาแล้ว ก็ยังคิดจะกลับมาเกาะผู้สูงศักดิ์อีกหรือ?”

ฮูหยินหวังหัวเราะเยาะ

“ได้ยินว่าถูกคนทุบตีจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แล้วโยนกลับไปที่ตระกูลฉิน จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยพูดสักคำ เอาแต่เหม่อลอยทั้งวัน คนเช่นนี้จะเทียบกับบุตรสายตรงของตระกูลจ้าวข้าได้อย่างไร? บุตรชายของข้าบ่มเพาะปราณแห่งปัญญามาเต็มเปี่ยม รอเพียงวันทะยานขึ้นสู่ฟ้า กลายเป็นบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรม แล้วจะไปถูกตาต้องใจของต่ำช้าเช่นนั้นได้อย่างไร? นังแพศยานั่นกับเจ้าคนปัญญาอ่อนนี่...”

“ช่างเหมาะสมกันราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง!”

ฮูหยินหวังมองจ้าวเจิ้งอย่างขบขัน

ทว่าเมื่อเห็นการแต่งกายของจ้าวเจิ้งในวันนี้ แววตาของนางก็ยังเผยความตื่นตะลึงอยู่บ้าง

เจ้าคนปัญญาอ่อนนี่!

ไม่คิดเลยว่าจะหน้าตาหล่อเหลาเอาการ!

“พอแล้ว! รีบไล่เขาออกไปเสีย ของน่ารำคาญที่เอาแต่ทำให้ขายหน้า เห็นแล้วหงุดหงิด!”

จ้าวหลีขมวดคิ้วตวาด

ฮูหยินหวังปิดปาก

จ้าวเต๋อกระชากตัวจ้าวเจิ้งแล้วลากออกไป

คนอื่น ๆ ในตระกูลจ้าวมองภาพนั้นพลางส่ายหน้า ไม่มีใครพูดอะไรนัก

มีเพียงหญิงชราคนหนึ่งของตระกูลจ้าวที่แค่นเสียงกล่าวว่า “สั่งลงไป ช่วงสองวันนี้ให้ปรับอาหารการกินของเจ้าคนปัญญาอ่อนนี่เสียหน่อย อย่าให้พอตระกูลฉินกลับไปแล้วกล่าวหาว่าตระกูลจ้าวของเราตระหนี่ แม้แต่คนปัญญาอ่อนยังเลี้ยงไม่ดี!”

จ้าวเต๋อรีบหันกลับมาประสานมือคารวะ

จากนั้นก็ลากจ้าวเจิ้งกลับไปหาหงฮวา แล้วเปลี่ยนกลับมาสวมเสื้อคลุมผ้าเนื้อหยาบเก่าขาด

เมื่อกลับถึงที่พัก และเงาของจ้าวเต๋อลับหายไปโดยสิ้นเชิง

จ้าวเจิ้งจึงกลับมามีแววตากระจ่างใสอีกครั้ง

ความโกรธวูบผ่านใบหน้า เขานวดขมับแล้วถอนหายใจ

“ถึงจะไม่รู้ว่าคราวนี้จะเป็นการพาตัวเองเข้าถ้ำเสืออีกหรือเปล่า แต่ตอนนี้การหลุดพ้นจากตระกูลจ้าวน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด หวังว่าก้าวนี้จะเป็นก้าวที่ถูกต้องนะ!”

เมื่อนึกถึงตอนที่เขาเข้าคารวะคนตระกูลฉิน แววตาของชายชราชุดคลุมบัณฑิตและปฏิกิริยาของอีกฝ่าย จ้าวเจิ้งก็เชื่อว่าชายชรามองเห็นบางอย่างแล้ว

จากคำพูดและท่าทีของคนตระกูลฉิน พวกเขาคงไม่ได้เลวร้ายไปกว่าคนตระกูลจ้าว

ส่วนการแต่งเข้าตระกูลนั้น...

เรื่องนี้ไม่เห็นเป็นอะไรเลย!

สถานการณ์ตอนนี้ แค่มีชีวิตรอดและมีชีวิตที่ดีขึ้นสักหน่อย ไม่ใช่เป้าหมายและสิ่งที่ผมปรารถนามากที่สุดในตอนนี้หรือไง?

“แต่พี่หงซิ่ว ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีวันทิ้งพี่ไว้!”

จ้าวเจิ้งคิดในใจ

......

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป